บทที่ 214

มีอาและฉันยืนจับมือกัน โค้งคำนับให้ผู้ชม แสงแฟลชจากกล้องวาบขึ้นจากขอบเวที แก้มฉันเมื่อยจากการยิ้ม แต่ครั้งนี้มันเป็นรอยยิ้มจริง ๆ เราทำสำเร็จแล้ว เราทำมันได้จริง ๆ

ฉันกำลังจะหันตัวกลับไปหลังเวที ตอนนั้นเองก็มีใครบางคนเดินขึ้นบันไดข้างเวทีมา

ไม่ใช่คนที่ฉันคาดว่าจะเจอ ไม่ใช่คนที่ฉันอยากเห็นตอนนี้เลย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ