บทที่ 222

เขาคุกเข่าลง รูดซิปกระเป๋า แล้วหยิบธนบัตรปึกหนึ่งออกมา ภายใต้แสงสลัวในโกดัง มันดูเหมือนเงินจริงมากพอสมควร เขาพลิกตรวจอย่างรวดเร็ว ก่อนจะคว้าอีกปึกขึ้นมาเช็กชนิดราคา

“ขอให้มันอยู่ครบก็แล้วกัน” เขาพึมพำ

“อยู่ครบหมดแล้ว ทีนี้ก็ปล่อยพวกเราไว้ตามลำพังเสียที”

เขาเงยหน้ามองผม และชั่ววูบหนึ่ง ผมเห็นบางอย่าง...