บทที่ 24

มุมมองของคีแรน

ผมกำลังเดินไปห้องแล็บฟิสิกส์ได้ครึ่งทาง ตอนนั้นเองก็ได้ยินเธอเรียกชื่อผม

“คีแรน คีแรน เดี๋ยวก่อน—ได้โปรด”

ผมไม่หยุด หยุดไม่ได้

“คีแรน” คราวนี้ใกล้ขึ้นแล้ว เธอกำลังวิ่งตามมา

ผมหยุดอยู่ตรงประตูบันไดหนีไฟ แต่ไม่ได้หันกลับไป “อะไร”

เธอชะงักหยุดอยู่ข้างหลังผม ผมรับรู้ได้ว่าเธอยืนอยู่ตรงนั้...