บทที่ 42

มุมมองของซัมเมอร์

เสียงกริ่งดังขึ้น แต่ไม่มีใครขยับ

ทั้งสนามยืนแข็งค้างอยู่ในความเงียบอันน่าสะพรึงนั้น—ความเงียบที่ไร้ลมหายใจแบบซึ่งมักตามมาหลังจากเกิดเรื่องเลวร้ายที่ไม่มีวันย้อนคืนได้

ฉันมองไม่เห็นใบหน้าของคีแรนอีกต่อไปแล้ว สายตาพร่าเลือนจนหมดสิ้น น้ำตาร้อนผ่าวไหลออกมาเร็วกว่าที่ฉันจะกะพริบตาปัดมั...