บทที่ 80

ฉันตื่นตอนตีห้าครึ่งเพราะเสียงกรนของโลแกน กับแสงสีเทาหม่นก่อนรุ่งสางที่ลอดผ่านหน้าต่างกระท่อมเข้ามา หมอกแห่งไวต์เมาน์เทนแนบอัดอยู่กับกระจก ราวกับสิ่งมีชีวิตบางอย่าง หนาทึบเสียจนเหมือนจะจมน้ำตายได้

มือขวาของฉันวางงออยู่บนถุงนอน และชั่วขณะหนึ่งฉันยังรู้สึกได้ถึงมัน—ไออุ่นลวงของผิวเธอที่แนบกับฝ่ามือฉัน...