บทที่ 72 เจ้าแง่แสนงอน

"พี่ปัณณ์ตื่น พี่ปัณณ์ตื่น ตื่นๆ ตื่นๆ ตื่นๆ" เสียงหวานร้องเรียกไม่หยุดปาก ปลุกคนที่หลับใหลอยู่บนเตียง แต่เขาก็ไม่ไหวติง เธอจึงขึ้นไปนั่งคร่อมกายแกร่งจงใจนั่งทับแกนกายที่แข็งขึง วางมือไว้บนอกกว้าง ขยับสะโพกมนถูไถไปมา ปากก็เอ่ยเรียกให้เขาตื่นขึ้นมา

"..........." ไร้ซึ่งเสียงตอบจากคนนอน แต่มือหนากับจั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ