บทที่ 3 เมียกู

บทที่ 2

"มันมาแล้ว" เคนตะมองออกไปหน้าคฤหาสน์ เห็นลีโอนาร์โดกำลังเดินลงมาจากรถยนต์คันหรูจึงเอ่ยบอกน้องสาว "พูดปุ๊บ มาปั๊บ ตายยากจริงๆ "

"วันนี้มึงมีประชุมไม่ใช่รึไง มึงมีเวลามานั่งจิบกาแฟด้วยเหรอ" ลีโอนาร์โดเอ่ยถามเพื่อนอย่างขอไปที ปกติแล้วเคนตะจะงานยุ่งมาก แทบไม่มีเวลาได้พักผ่อน ในวันหนึ่งเคนตะต้องทำงานสองที่ ที่แรกคือสถานทูต เพราะเคนตะเป็นอัครราชทูตที่ปรึกษาให้กับผู้เป็นพ่อ ซึ่งเป็น เอกอัครราชทูตวิสามัญผู้มีอำนาจเต็มแห่งญี่ปุ่น ประจำราชอาณาจักรไทย

ส่วนงานที่สองที่ต้องทำในทุกวัน คือ งานในโรงพยาบาล เคนตะเป็นประธานกรรมการบริหารของโรงพยาบาลและเป็นหัวหน้าแผนกเฉพาะทางด้านหัวใจและทรวงอก

"เพิ่ง 7 โมงเช้า กูมีประชุมตอน 9 โมง มึงจะไม่ให้กูกินข้าวกินน้ำก่อนออกไปทำงานเลยรึไง"

"เห็นมึงเอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาทำแต่งานนึกว่ามึงจะเอากาแฟไปกินที่สถานทูต ไม่คิดว่าจะมีเวลามานั่งจิบกาแฟที่บ้านเหมือนคนอื่น อายุมึงกับกูก็เท่าๆ กัน มึงทำงานหนักขนาดนี้ไม่คิดจะมีแฟนบ้างเหรอ" ลีโอนาร์โดเอ่ยถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ ด้วยไม่เคยเห็นเคนตะสนใจผู้หญิงคนไหนเลยนอกจากงาน

"พูดมากนะไอ้เวร คนทำงานหามรุ่งหามค่ำอย่างกูจะเอาเวลาที่ไหนไปหาเมีย มึงก็รู้ว่ากูงานเยอะวันหนึ่งต้องทำงานหลายอย่าง ทั้งงานที่โรงพยาบาลงานที่สถานทูต จะไปเอาเวลาที่ไหนไปมองหญิง กูไม่เหมือนมึงนะที่มีลูกน้องคอยทำงานแทนตลอด"

"มึงก็มีลูกน้อง ใช้ลูกน้องช่วยทำงานสิวะ มึงเอางานทุกอย่างมาทำเองคนเดียวแบบนี้เดี๋ยวได้ตายเพราะงาน"

"มาเฟียที่เอาแต่ชี้นิ้วสั่งงานอย่างมึงจะไปเข้าใจอะไร"

"ทำงานเยอะเกินไประวังจะป่วยเข้าสักวัน ทำงานแทบตายแต่ไม่ได้ใช้เงินแล้วจะทำไปทำไมวะ"

"กูก็รอให้น้องสาวกูเรียนจบอยู่นี่ไงจะได้มาช่วยแบ่งเบาภาระของกู"

"มึงมีลูกน้องตั้งเยอะก็ใช้ลูกน้องทำงานไปสิว่ะ มายุ่งอะไรกับเมียกู มึงอยากทำงานมึงก็ทำไปอย่ามายุ่งกับเมียกู"

"เมียมึง? น้องกูไปเป็นเมียมึงตั้งแต่เมื่อไหร่? เท่าที่กูรู้น้องกูยังไม่เคยมีอะไรกับมึง ถึงน้องกูจะเป็นคู่หมั้นของมึงแต่ก็ยังไม่ได้เป็นเมียของมึง อย่าเรียกน้องกูแบบนี้อีก ถ้าคนอื่นได้ยินจะคิดว่าน้องกูมีผัวตั้งแต่ยังเรียนไม่จบ จะพูดอะไรออกมาให้เกียรติน้องสาวกูด้วย" เคนตะชักสีหน้าไม่พอใจพลางเอ็ดเพื่อนไปหนึ่งที

"จะหวงอะไรนักหนาวะ กูแค่เรียกน้องมึงว่าเมีย ยังไม่ได้จะเจาะไข่แดงน้องมึงตอนนี้"

"งั้นเหรอ ถ้าไม่มีกูมึงคงทำเรื่องอย่างว่ากับน้องสาวกูไปตั้งนานแล้ว ได้ข่าวว่ามึงไปเยี่ยมน้องกูที่อังกฤษ แอบเอาน้องกูไปนอนด้วยตลอด อย่าคิดว่ากูไม่รู้ว่ามึงแอบนอนกับน้องสาวกู ถึงจะนอนด้วยกันแต่ไม่มีอะไรกันก็เถอะ" เคนตะชี้หน้าเพื่อนอย่างสุดจะทน ลีโอนาร์โดกระตุกยิ้มมุมปากอย่างไม่ยี่หระ

"มึงจะอะไรนักหนาวะ ยังไงน้องมึงก็ต้องเป็นเมียกูอยู่แล้ว" ลีโอนาร์โดขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น เอือมระอากับความขี้หวงน้องสาวของเคนตะเหลือทน แม้เขาเองจะหมั้นหมายกับมิกิแล้วก็ตาม ทว่าเคนตะก็ยังคงหวงน้องสาวมากอยู่ดี

"พอแล้วค่ะ เลิกทะเลาะกันเรื่องหนูสักทีได้ไหม หนูรำคาญ หนูจะไปเรียนแล้ว" มิกิลุกขึ้นออกจากเก้าอี้ เดินออกไปจากห้องอาหารด้วยความรำคาญ ก่อนจะเดินเข้าไปหยิบกระเป๋าสะพายข้างแบรนด์เนมหรูบนโซฟาห้องรับแขกแล้วเดินออกไปรอคู่หมั้นหนุ่มที่หน้ารถสปอร์ตคันหรูของเขาที่จอดอยู่หน้าคฤหาสน์

"ไปส่งน้องกูให้ถึงโรงเรียนด้วยล่ะ อย่าคิดว่ามึงลงทุนซื้อโรงเรียนเอาใจน้องกูแล้วมึงจะพาน้องกูหนีเรียนไปไหนก็ได้ กูจะให้คนตามเฝ้าดูมึงกับน้องกูไม่ให้คลาดสายตา" เคนตะกล่าวอย่างรู้ทันพลางมองหน้าเพื่อนอย่างเอาเรื่อง

"...." ลีโอนาร์โดแค่นหัวเราะในลำคอหนาเบาๆ ดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้ม มือหนาข้างซ้ายลูบคางตัวเองไปมา

"ถ้ากูรู้ว่ามึงพาน้องกูหนีเรียน กูจะบอกน้องกูให้หมดว่าในระหว่างที่น้องกูเรียนอยู่ที่อังกฤษ มึงแอบเอากับนางแบบค่าย JY ถ้ามึงอยากจะลองดีกับกูก็ลองพาน้องกูเกเรดู" เคนตะข่มขู่อย่างเอาจริงทำเอาลีโอนาร์โดถอนหายใจแรง

"เออ" ลีโอนาร์โดตอบรับอย่างไม่เต็มใจก่อนจะเดินออกไปหาคู่หมั้นสาวที่ยืนรออยู่หน้าคฤหาสน์

"ทำไมต้องไปส่งหนูด้วยหนูไปเรียนเองได้" ทันทีที่เขาเดินออกมาจากคฤหาสน์ เด็กสาวที่ยืนกอดอกอยู่ทำหน้ามุ่ยทันทีพลางเอ่ยถาม

"พี่ไม่ไว้ใจใคร ยิ่งเธอเป็นคู่หมั้นของพี่เธอยิ่งต้องระวังตัวให้มากกว่าเดิม อย่าชะล่าใจเด็ดขาด" ลีโอนาร์โดตอบเสียงเรียบก่อนจะเปิดประตูรถฝั่งข้างคนขับรถออก ใช้มือหนาอีกข้างดันศีรษะทุยเล็กเข้าไปภายในรถ เขาโค้งลำตัวเข้าไปภายในรถ คาดเข็มขัดโดยเส้นบนพาดผ่านไหล่ ส่วนเส้นล่างพาดผ่านหน้าขาให้เธอ