บทที่ 23 ลอกคราบเหยื่อ

ริมฝีปากอิ่มที่เคลือบลิปมันไร้สีซีดเผือด นัยน์ตาสีน้ำตาลสุกใสใต้เลนส์แว่นหนาเบิกกว้างและสั่นไหวอย่างรุนแรงราวกับลูกแมวถูกต้อนจนมุมหน้าปากเหว

พายุกดสายตามองต่ำ จ้องลึกเพื่ออ่านทุกความตระหนกที่กำลังแล่นพล่านในหัวเธอ ยิ่งเห็นท่อนแขนเล็กกอดรัดแฟ้มแนบอกจนข้อนิ้วขาวซีด เลือดในกายก็ยิ่งสูบฉีดพลุ่งพล่านด้ว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ