บทที่ 4 การก้าวเดินที่พลิกทุกกฎเกณฑ์ 1

คืนต่อมา ณ ผับ Z

คลื่นเสียงเบสสั่นสะเทือนทะลุพื้นพรมขึ้นมาถึงอก อากาศภายในผับหรูที่ถูกเหมาจัดปาร์ตี้เฟรชชี่ไนท์อัดแน่นด้วยไอร้อนจากฝูงชน

กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกปะปนควันบุหรี่และน้ำหอมหลากหลายแบรนด์ตีรวนกันจนชวนเวียนหัว

โรสยืนนิ่งอยู่หน้าทางเข้าโซนหลัก แผ่นหลังที่เคยถูกซ่อนมิดชิดบัดนี้เปิดเปลือยปะทะไอเย็นจนขนอ่อนลุกชัน

ความรู้สึกหวิวโหวงจู่โจมเมื่อปราศจากเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งและกระโปรงยาวที่คุ้นเคย คอนแทคเลนส์คู่ใหม่ทำให้โลกตรงหน้าคมชัดขึ้นโดยไม่ต้องพึ่งแว่นหนาเตอะ

แต่ความคมชัดนั้นกลับยิ่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกจับโยนไว้กลางสปอตไลท์ ปลายนิ้วสั่นระริกเผลอแตะต่างหูเพชรเม็ดเล็กบนติ่งหูด้วยความเคยชิน มันคือเครื่องประดับชิ้นเดียวที่เธอยอมใส่มาคืนนี้

‘จำไว้นะโรส คืนนี้แกไม่ใช่ยัยเนิร์ดทรงป้า เชิดหน้าขึ้น แล้วเดินไปเหยียบความมั่นหน้าของไอ้พี่พายุให้จมดิน !’

คำขู่ของมิ้นท์ดังก้อง โรสหลับตาลงสูดลมหายใจลึก ดึงสติที่เตลิดให้กลับมาจดจ่อเป้าหมาย

เธอปล่อยแขนทิ้งลงข้างลำตัว เนื้อผ้าซาตินสีแดงเบอร์กันดีของเดรสสายเดี่ยวแนบสนิทไปกับทุกส่วนโค้งเว้า รัดรึงทรวดทรงที่เคยถูกซ่อนเร้น ขอบชุดเว้าลึกด้านหลังเปิดเปลือยผิวเนียนไล่ยาวถึงบั้นเอวคอด รอยผ่าข้างกระโปรงเปิดอ้าออกยามก้าวเดินบนรองเท้าส้นสูงสีดำปลายแหลม

ทันทีที่ก้าวพ้นเงามืดเข้าสู่โซนแสงไฟหลัก ทุกสรรพสิ่งรอบตัวคล้ายจะหยุดชะงักลง

วงสนทนาของโต๊ะนักศึกษาชายเงียบเสียง แก้วเครื่องดื่มถูกวางค้างไว้กลางอากาศ สายตานับสิบดวงหันมาจับจ้องที่จุดเดียวกันราวกับถูกแรงดึงดูดที่มองไม่เห็นกระชากให้หันมามอง

โรสพยายามบังคับหัวเข่าไม่ให้สั่น แสงแฟลชสีโทนร้อนสาดกระทบใบหน้า ยิ่งขับเน้นให้นัยน์ตาสีน้ำตาลสุกใสเปล่งประกายรับกับริมฝีปากที่ถูกเคลือบสีเชอร์รี่เข้ม

ผมสีดำขลับที่เคยรวบตึงบัดนี้ถูกดัดลอนคลายสยายเต็มแผ่นหลัง ยามที่เธอขยับตัว กลิ่นหอมจาง ๆ ก็ลอยอวลไปตามจังหวะการก้าว ทิ้งร่องรอยความเย้ายวนจนคนมองต้องเผลอกลืนน้ำลาย

ไม่มีใครจำยัยเนิร์ดแว่นหนาคนนั้นได้...

คืนนี้เธอคือคนแปลกหน้าที่อันตรายที่สุดในงาน

โรสฝืนทำเป็นไม่สนใจสายตาหิวกระหาย เธอกวาดมองทะลุฝูงชนไปยังโซน VIP ครึ่งวงกลมที่ถูกจับจองโดยกลุ่มสโมสรรุ่นพี่ปีสี่

และที่ตรงนั้น... เธอเห็นเขา

พายุนั่งพิงโซฟากำมะหยี่ด้วยท่วงท่าเกียจคร้าน เสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมออกสามเม็ด เผยแผงอกแกร่งและผิวสีทองแดงสะท้อนแสงไฟสลัว ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีคุกคามจนไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าเข้าใกล้โต๊ะนั้น

แก๊ก... แก๊ก...

มือหนาสากกร้านหมุนแก้ววิสกี้ไปมา แหวนเกียร์สแตนเลสบนนิ้วชี้ข้างซ้ายเคาะแก้วคริสตัลเป็นจังหวะเชื่องช้าแต่น่ารำคาญ

นัยน์ตาสีนิลกวาดมองรอบผับด้วยความเบื่อหน่าย ราวกับสัตว์ร้ายที่เหนื่อยหน่ายกับฝูงเหยื่อที่ไม่ได้มาตรฐาน

จนกระทั่ง... สายตาของเขาชะงักและหยุดลงที่กึ่งกลางทางเดิน

วินาทีที่นัยน์ตาสีน้ำตาลวาวระริกของโรส ปะทะเข้ากับดวงตาสีนิลมืดมิดของเขา อากาศรอบตัวคล้ายถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น

โรสหยุดฝีเท้า ลมหายใจสะดุดกึก ความเย็นเยียบแล่นปราดจากสันหลังขึ้นมาถึงต้นคอ สายตาของพายุไม่ได้มองผ่านเธอเหมือนคนอื่น แต่มันเป็นการกดสายตาจ้องลึกราวกับจะลอกคราบชุดซาตินสีแดงของเธอออกด้วยการมองเพียงครั้งเดียว

เธอมองเห็นความเปลี่ยนแปลงในท่าทีของเขาได้อย่างชัดเจน

หญิงสาวยืนนิ่งอยู่ที่เดิม หัวใจเต้นกระหน่ำจนปวดหนึบไปทั้งซี่โครง กลิ่นน้ำหอมสปอร์ตเข้มข้นผสมยาสูบดิบเถื่อนเริ่มลอยมาแตะจมูก ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ตามระยะห่างที่หดสั้นลง

เกมการล่า... เริ่มต้นขึ้นแล้ว และเธอคือเหยื่อที่จงใจเดินเข้ามาติดกับดักนี้ด้วยตัวเอง !