บทที่ 11 ตอนที่ 11 ชีวิตต้องเดินต่อ

“อึกก!! ฟืดดด!!!” เสียงสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ดังขึ้นพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มจะหยุดไหล ปลายจมูกและดวงตาแดงก่ำเพราะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักหน่วง ไม่รู้ว่าเธอเลือกที่จะนั่งร้องไห้เสียใจไปกับสิ่งที่ไม่อาจเอากลับคืนมานานเท่าไหร่แล้ว

พายุฝนที่กระหน่ำตกลงมาจนแทบมองไม่เห็นทางก่อนหน้านี้ ถึงได้หยุดลงเหลือเพียงส...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ