บทที่ 8 ตอน8

“ไอริส... คืนนี้ฉันมีงานต้องทำต่อ เธอไปสนุกกับพวกไอ้เรย์เถอะ” ชัชรัณลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ดูโดดเด่นและทรงอำนาจที่สุดในห้องนั้น เขาเดินออกจากโซน VVIP ตรงไปยังห้องทำงานส่วนตัวทันที ทิ้งให้เพื่อน ๆ และสาว ๆ มองตามด้วยความสงสัย

เมื่อเข้ามาในห้องทำงานที่เงียบสงบ ชัชรัณหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาคนสนิท

“ฮัลโล... ไปสืบมาทีว่าตอนนี้นางแบบที่ชื่อ ‘ลูกหว้า’ อยู่โมเดลลิ่งของใคร และบอกเขาว่า... ฉันต้องการจ้างเธอมาเป็นพรีเซนเตอร์หลักให้กับคลับและโชว์รูมของฉันคนเดียวเท่านั้น พร้อมจ่ายเท่าไหร่ไม่อั้น”

รอยยิ้มของผู้ล่าปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาที่เกลี้ยงเกลานั้นอีกครั้ง 

“ดูซิว่า... ศักดิ์ศรีกับเงิน อะไรมันจะแน่กว่ากันนะ... ลูกหว้า”

2 สัปดาห์ต่อมา

เวลา 08:00 น. ของวันอาทิตย์

ลูกหว้าลุกลงจากเตียงเล็กขนาด3 ฟุต เดินเข้าไปอาบน้ำ เพราะวันนี้มีคิวไปถ่ายแบบโฆษณาครีมอาบน้ำตัวใหม่ให้แบรนด์หนึ่ง

ณ สตูดิโอประจำถูกสร้างฉากห้องน้ำจำลอง ขึ้นมา เพื่อให้มีพื้นที่กว้างขวางสำหรับวางไฟและทีมงาน

การถ่ายแบบโฆษณาครีมอาบน้ำมักเน้นความสะอาด สดชื่น และผิวพรรณที่ดูสุขภาพดี นางแบบจึงมักสวมใส่ชุดที่เผยผิวได้มาก ทางทีมงานจึงให้ลูกหว้าสวมชุดเกาะอก เพื่อแสดงให้เห็นเนื้อครีมและผลลัพธ์บนผิวได้อย่างชัดเจน และทีมงานได้เลือกชุดสีขาวเพื่อสื่อถึงความสะอาดและฟองที่นุ่มนวล 

ชุดเกาะอกช่วยให้เห็นผิวช่วงไหล่ และเนินอกอวบอิ่มของนางแบบ ทำให้ดูเป็นธรรมชาติและสะอาด ทว่าเมื่อมาอยู่บนร่างของลูกหว้ากลับเปล่งประกายออร่าและเซ็กซี่ที่สุด นางแบบร่างสวยอยู่ในห้องอาบน้ำจำลอง ยืนโพสต์ท่า กำลังเทครีมอาบน้ำหยดลงบนเรียวแขน ฝ่ามือนุ่มลูบสัมผัสเนื้อครีมนุ่มลื่นไปมาเบา ๆ จนเกิดฟองที่นุ่มนวล

“ช่วยเอนกายไปด้านหลังอีกนิดครับ…และเพิ่มฟองเข้าไปอีกหน่อย…ดีมากครับ” เสียงทุ้มของช่างภาพมืออาชีพจบลง ก็ตามมาด้วยเสียงกดชัตเตอร์รัว ๆ ติดกัน

แชะ! แชะ! แชะ! 

หลังจากนั้นทีมงานจึงดึงฉากกั้นรูดปิดและส่งผ้าขนหนูสีขาวให้ลูกหว้าเปลี่ยน เมื่อเรียบร้อยฉากกั้นก็ถูกรูดออก ร่างลูกหว้ามีผ้าขนหนูพันรอบตัวไว้ เพียงผืนเดียว ยืนโดดเด่นเป็นประกายอยู่ต่อหน้าแสงไฟ ยิ่งทำให้ผิวของเธอกระจ่างใสออร่าพุงสุด ๆ ก่อนช่างภาพจะสั่งให้เธอโพสต์ท่าใหม่ หลังจากอาบน้ำเสร็จ

การถ่ายโฆษณาครีมอาบน้ำช่วงหลังอาบน้ำเสร็จ จะมุ่งเน้นสื่อถึงผิวที่สะอาด นุ่มชุ่มชื้น และกลิ่นหอมสดชื่น โดยใช้ภาพระยะใกล้แสดงให้เห็นถึงผิวสุขภาพดี

 “ช่วงนี้นางแบบต้องซับผ้าเช็ดตัวเบา ๆ  และแสดงสีหน้าให้สดชื่นผ่อนคลายให้ได้มากที่สุดนะครับ” เสียงทุ้มดังกังวานของเขตแดนเอ่ยขึ้น ลูกหว้ารีบปรับสีหน้าและปฏิบัติตามที่ช่างภาพต้องการ

“สวย… เซ็กซี่มากครับ” เสียงทุ้มจบลง ก็ตามมาด้วยเสียงกดชัตเตอร์รัว ๆ

แชะ! แชะ! แชะ!

เมื่องานจบลงก็ตามมาด้วยเสียงตื่นเต้นของพี่แนตตี้ พร้อมเสียงปรบมือรัว ๆ เป็นกำลังใจ

“โห! ลูกหว้าเก่งมากลูก…หนูเก่งที่สุดเลย”

“ขอบคุณมากนะคะ” ลูกหว้ายกมือไหว้ช่างภาพและทีมงาน

“เสร็จแล้ว ลูกหว้าเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ จะได้รีบไปพักผ่อน เตรียมพร้อมกับงานคืนนี้”

“พี่แนตตี้ หว้าไม่รับงานนี้ได้ไหมคะ”

“อ้าว! ทำไม ไหนว่าอยากได้เงินเยอะ ๆ ไม่ใช่เหรอ และอีกอย่างลูกหว้าเปลี่ยนใจไม่ทันแล้วล่ะ เพราะผู้บริหารได้เซ็นสัญญาให้ลูกหว้าเป็นพรีเซ็นเตอร์หลักให้โชว์รูมและคลับนั่นไปแล้ว”

“ห๊ะ! อะไรนะคะ” ลูกหว้าตกใจ

“จะตกใจทำไม! งานคือเงิน หว้าต้องงานเงิน มีงานหลักทำก็ดีแล้วไง!”

“อื้อ ค่ะ” ลูกหว้าจำใจต้องรับคำเบา ๆ อย่างหาข้อหลีกเลี่ยงไม่ได้

เมื่อรถของพี่แนตตี้แล่นมาถึงสถานที่จัดงานโชว์รูมรถหรูของชัชรัณ ร่างสวยสมส่วนของลูกหว้า อยู่ในชุดเดรสเกาะอกสีแดงอมม่วงสั้นเหนือเข่า ให้ลุคที่หรูหรา โดดเด่น และมีเสน่ห์ลึกลับ ที่ทางทีมงานคัดสรรให้เหมาะสำหรับงานโชว์รถหรูในค่ำคืนนี้

“พี่แนตตี้ หว้าไม่มั่นใจเลยค่ะ ทำไมคนเยอะแบบนี้” ลูกหว้าหัวใจเต้นแรงคร่อมจังหวะไปหมด เมื่อมองเข้าไปในงาน ที่จัดอย่างใหญ่โต โอ่อ่า อลังการ ยิ่งเมื่อเห็นคนในงานแต่งตัวหรูหรามีแต่ระดับคนมีเงิน ลูกหว้าก็ยิ่งใจสั่นขาดความมั่นใจ แทบไม่กล้าก้าวขาลงจากรถ

“ลูกหว้าใจเย็น ๆ หายใจเข้าออกลึก ๆ หนูต้องทำได้…ท่องไว้ค่ะลูก เพื่อ… เงิน ๆ” พี่แนตตี้พูดให้กำลังใจอยู่ข้าง ๆ ที่ผ่านมาเธอแค่รับงานถ่ายแบบโฆษณาในสตูดิโอ ไม่ได้พบปะผู้คนมากมายขนาดนี้ แต่พอมาเจอหน้างานที่มีผู้คนพลุ่งพล่าน และมีแต่ระดับมหาเศรษฐี ยิ่งทำให้เธอขาแข็งก้าวขาแทบไม่ออก ดีที่คืนนี้มีเพื่อนอีกสองคน

บรรยากาศภายในงานโชว์รูมรถยังคงดำเนินไปอย่างคึกคัก แสงไฟสปอร์ตไลท์สาดส่องกระทบตัวถังรถสปอร์ตคันงามจนเกิดเงาวับวาว ลูกหว้าก้าวเข้ามาในงานด้วยท่าทางที่พยายามปรับให้ดูเป็นปกติที่สุด แม้หัวใจจะยังเต้นรัวแรง ก่อนจะเดินไปยืนประจำตำแหน่งข้างรถยนต์คันหรูรุ่นล่าสุด

“ลูกหว้า เป็นอะไรไปจ๊ะ หน้าตาดูตื่น ๆ” พี่แนตตี้กระซิบถามขณะจัดระเบียบชุดเดรสสีแดงอมม่วงให้เข้าที่

“เปล่าค่ะพี่... หว้าแค่เพลีย ๆ นิดหน่อย” ลูกหว้าฝืนยิ้ม พยายามรวบรวมสมาธิให้จดจ่ออยู่กับการโพสต์ท่าท่ามกลางสายตาแขกเหรื่อ ทว่าทุกครั้งที่เธอขยับกาย เธอมักจะรู้สึกถึงสายตาคมกริบคู่หนึ่งที่จับจ้องมาจากมุมมืดของชั้นลอย

บนโซฟาหนังชั้นดีโซน VIP ชัชรัณ นั่งไขว่ห้างพลางหมุนแก้วบรั่นดีในมือช้า ๆ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มดูโดดเด่นและมีอำนาจเหนือใคร ใบหน้าเกลี้ยงคมสันดูนิ่งสนิท แต่ดวงตากลับฉายแวววาวโรจน์ทุกครั้งที่เห็นชายหนุ่มคนอื่นเข้าไปขอถ่ายรูปคู่กับลูกหว้า ความหวานหอมที่เคยได้ลิ้มรสในห้องน้ำยังคงกรุ่นอยู่

ในโสตประสาท แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิดเมื่อเห็น ‘ของที่เขาหมายตา’ กำลังแจกยิ้มให้คนอื่น