บทที่ 12 คนอย่างเธอไม่มีสิทธิ์รักฉัน
12 คนอย่างเธอไม่มีสิทธิ์รักฉัน
แสงตะวันในยามเช้าสาดส่องเข้ามาแยงตา ไล้โลมไปยังร่างที่กำลังนอนเคียงข้างกันอยู่บนเตียง หญิงสาวค่อยๆเผยอตาขึ้น อาการปวดศีรษะที่กำเริบตั้งแต่เช้าส่งผลให้เธอรีบยกมือคลึงขมับ แม้ว่าอุณหภูมิในร่างกายจะลดลงบ้างแล้ว แต่ก็ยังคงตัวรุมๆอยู่
หญิงสาวค่อยๆพลิกกายหันมาอีกฝั่ง แต่ทันใดนั้นจมูกเรียวเล็กของเธอก็ไปชนกับจมูกโด่งของชายร่างสูงเข้าอย่างจัง พราวตะวันเบิกตาโพลงเพราะไม่คิดว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเรื่องจริง ใบหน้าหล่อสลักราวกับนายแบบจากนิตยสารอยู่ห่างแค่คืบ ซึ่งปกติเขาและเธอจะไม่นอนอยู่บนเตียงด้วยกันจนถึงเช้า
พราวตะวันเผยอปากมองคนตัวสูง
เขาก็ยังเหมือนเดิม...ยังหล่อเหมือนเดิม ไม่ต่างอะไรจากวันแรกที่เจอกัน จะดีไม่น้อยหากเขาไม่ตั้งแง่และเลิกอคติกับเธอ
ดานิเอลเป็นผู้ชายที่มีผิวขาวมาก ขาวจนบางครั้งผู้หญิงก็ยังอาย อาจเป็นเพราะเขามีทั้งเชื้อสายจีนและเชื้อสายยุโรป เลยทำให้ขาวกว่าชายไทยทั่วไป
แสดงว่าเขาอยู่กับเธอทั้งคืน?
และกว่าจะรู้ตัว...พราวตะวันก็เคลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ สัมผัสแก้มใสของชายหนุ่มเบาๆ แต่ไม่ทันไรคนนอนหลับก็ตื่นขึ้นมาได้จังหวะพอดี
“นี่เธอจะทำอะไรพราวตะวัน!”
“อ้ะ!!” หยิงสาวชะงักทันควัน ดวงหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อ รีบเบือนหน้าหนีสายตามุ่งร้ายของอีกฝ่าย
แต่ยังไม่ทันได้อธิบาย ชายหนุ่มก็ตวาดเสียงดังลั่นพร้อมกระวีกระวาดลงจากเตียง หยิบผ้าขนหนูที่วางอยู่บนพื้นมาคลุมกาย
หญิงสาวได้แต่มองการกระทำนั้นด้วยความน้อยอกน้อยใจ เหมือนดานิเอลรังเกียจที่เธอแอบหอมแก้มเขา
“อย่ามาทำแบบนี้อีกเพราะฉันรังเกียจ!!” เขาชี้หน้าด่า
“พะ...พราวขอโทษค่ะ พราวไม่ได้ตั้งใจ”
“เมื่อคืนฉันเฝ้าไข้จนเกือบเช้า ตื่นแล้วทำไมเธอไม่ปลุกฉัน ถ้าเกิดคนในบ้านรู้เข้าจะทำยังไง!”
“พราวเองก็เพิ่งตื่นเหมือนกันค่ะ มะ...เมื่อคืนพราวไข้ขึ้นหรอคะ”
“เออ! ถ้าฉันไม่ฉีดยาให้ เธอจะมีแรงลุกมาหอมแก้มฉันหรอ” สายตาดุจัดแสนพิโรธกำลังต่อว่าเธอจนร่างสั่นไปหมด “แล้วเรื่องที่เธอแอบรักฉัน อย่าไปพูดให้ใครได้ยินเด็ดขาด เพราะฉันอาย!!”
“คะ...คุณดานิเอลรู้ได้ยังไง!” พราวตะวันตกใจ หน้าถอดสี
“เมื่อคืนเธอละเมอบอกรักฉันทั้งคืน รู้ไหมว่าฉันรู้สึกแย่แค่ไหนที่ได้ยินคำนี้ ถึงฉันจะเอาเธอ ก็ไม่ได้แปลว่าเธอจะต้องมารู้สึกดีกับฉัน แยกไม่ออกหรอว่าฉันเอาเพราะแค่อยากระบายความใคร่ ไม่ได้เอาเพราะมีใจ!”
“พราวรู้ค่ะ” หญิงสาวก้มหน้างุด หัวใจจมดิ่งลงเรื่อยๆ
คนอย่างเธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแอบรักเขาด้วยซ้ำ เขาคงรังเกียจที่ผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนี้แอบรู้สึกดีด้วย
...น่าอายชะมัด
“เธอรู้สึกแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ บอกมา!” มือใหญ่ที่แข็งคล้ายคีมเหล็กกระชากแขนเล็กอย่างแรงจนร่างลอยจากฟูก แต่เมื่อดวงตาคมสบกับดวงตากลมโตใสแจ๋วที่กำลังมีหยาดน้ำตาเอ่อคลอชวนสงสาร เขาก็ลดแรงบีบ แต่คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของเขา มันทำให้เธอเจ็บยิ่งกว่าถูกทำร้ายร่างกายด้วยซ้ำ “ตอบมาสิ!! เธอรู้สึกแบบนี้ตั้งแต่ตอนไหน!”
“โอ้ยย! พะ...พราวเจ็บนะคะ”
“เจ็บก็ตอบมา! เธอรู้สึกแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”
“ตะ...ตั้งนานแล้วค่ะ” เธอตอบเสียงเบาแล้วก้มหน้าลง เก็บซ่อนความเสียใจ
แค่แอบรัก...มันผิดมากขนาดนั้นเลยหรือ
พอรู้คำตอบ ชายหนุ่มก็ค่อยๆปล่อยแขนเรียวเล็กออก ก่อนจะยกมือเสยผมด้วยความหงุดหงิดใจ เพราะพราวตะวันกำลังทำให้เขาทำตัวไม่ถูก
“นานแค่ไหน” เขาถามเสียงเบา
“พราวก็ไม่แน่ใจค่ะ อาจจะเป็นตั้งแต่เด็ก” พราวตะวันเม้มริมฝีปากเข้าหากันจนห้อเลือด เธอเองก็ไม่อยากให้เขารู้เท่าไหร่หรอก เพราะกลัวจะมองหน้ากันไม่ติด “ขอโทษที่ทำให้คุณรู้สึกแย่นะคะ หลังจากนี้....พราวจะพยายามห้ามความรู้สึกของตัวเอง”
“เรื่องแบบนี้มันห้ามกันได้หรอ” ดานิเอลพูดโดยไม่มองหน้าอีกฝ่าย
“พราวรู้ว่ามันทำยาก แต่ถ้าคุณดานิเอลไม่ชอบ พราวจะพยายามค่ะ”
“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างเธอจะแอบรักฉัน นี่ถ้าพ่อของฉันรู้เข้าท่านจะว่ายังไง ลูกบุญธรรมแอบรักลูกชายของตัวเอง”
“คุณดานิเอลสบายใจได้เลยนะคะ ทุกคนในบ้านจะไม่มีใครรู้เรื่องนี้ พราวไม่มีวันทำให้คุณเดือดร้อนหรอกค่ะ” พราวตะวันเอื้อนเอ่ยด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ
เธอผิดเอง...ผิดที่ปล่อยให้ตัวเองมีความรู้สึกดีๆทั้งๆที่ไม่สมควร และยิ่งเขาเป็นผู้ชายคนแรกที่ได้ครอบครองเรือนร่าง ความรู้สึกบางอย่างก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นทุกวัน ยิ่งใกล้ชิดก็ยิ่งรู้สึก และถ้าวันหนึ่งเรื่องระหว่างเขากับเธอต้องจบลงจริงๆ
...วันนั้นจะเจ็บปวดแค่ไหน
“ก็ยังดีที่รู้สถานะของตัวเอง” ดานิเอลก้มลงหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่ เขาต้องออกไปจากห้องนี้ให้เร็วที่สุดเพราะความรู้สึกกำลังแปรปรวนอย่างหนัก
พราวตะวันมองภาพนั้นแล้วก็ได้แต่กักเก็บความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ในใจ หนามแห่งความรวดร้าวทิ่มแทงหัวใจดวงน้อยไม่หยุด
และก่อนออกจากห้องก็ไม่ลืมกำชับให้คนตัวเล็กทานยาคุมให้ตรงเวลา เพราะเขาไม่อยากมีลูกกับเธอ ผู้หญิงคนเดียวที่เขาจะมีลูกด้วยนั่นก็คือม่านมัสลิน คนอื่นเป็นได้แค่ดอกไม้ริมทางรอวันแห้งเหี่ยว
ภายหลังที่ดานิเอลออกไปจากห้องของพราวตะวัน เดียร์น่าที่แอบอยู่หลังผ้าม่านก็กำหมัดแน่น หล่อนเดินไปเรียกพี่ชายที่ห้องเพราะเช้านี้ไม่เห็นเขาลงมาทานข้าว แต่พี่ชายก็เงียบ ทำให้หล่อนเอะใจว่าพี่ชายหายไปไหน เลยแอบมาดักรอที่หน้าห้องของพราวตะวัน
และมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ ครั้งนี้หล่อนจับได้คาหนังคาเขา!
ถ้าม่านมัสลินรู้จะโกรธแค่ไหนที่เด็กในบ้านแอบกินบนเรือนขี้รดบนหลังคา ไม่รู้ว่าแอบทำเรื่องบัดสีพวกนี้มานานแค่ไหนแล้ว
แต่ม่านมัสลินต้องรู้เรื่องนี้!
“ช่วยไม่ได้นะพราวตะวัน พี่ชายใครใครก็รัก ถ้าพี่ม่านรู้เรื่องนี้เข้า...แกได้ตายศพไม่สวยแน่ๆ!!”
----------------
