บทที่ 13 กำจัดพราวตะวันให้ฉันสิ
13 กำจัดพราวตะวันให้ฉันสิ
กร๊อดด!!
ม่านมัสลินกำหมัดแน่นหลังเห็นภาพที่เดียร์น่าส่งมา หล่อนเริ่มเอะใจมาสักพักแล้วเพราะหลังๆแฟนหนุ่มเริ่มเปลี่ยนไป เขามีพฤติกรรมที่ชอบกลับบ้านเร็ว ทำให้ช่วงเวลาระหว่างหล่อนกับเขาน้อยลง
ทีแรกก็คิดว่างานหนัก ที่แท้ก็รีบกลับไปนอนกกอีตัวอยู่ที่บ้าน
เป็นแค่เด็กกำพร้าที่คุณเอดิสันเก็บมาเลี้ยง แต่ดันมักใหญ่ใฝ่สูง ไม่ดูกำพืดของตัวเอง!
“ทำอะไรอยู่ที่รัก” ลูคัสที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินเข้ามาจากทางด้านหลัง ใช้มือโอกอดร่างของหล่อนพร้อมกับเกยคางลงบนหัวไหล่มน
แต่คำว่า ‘ที่รัก’ นั้นดันไม่ลื่นหูของอีกฝ่ายเท่าไหร่
“นั่งเล่น แล้วก็เลิกเรียกฉันว่าที่รักสักที ได้ยินแล้วจะอ้วก!”
“ทำไมจะเรียกไม่ได้ เมื่อกี้ตอนอยู่บนเตียงเธอยังเรียกฉันว่าที่รักอยู่เลย”
“หุบปากนะไอ้ลูคัส!!”
“ไม่เอาน่าคนสวย เช้าๆแบบนี้อย่าเพิ่งอารมณ์เสียสิ” ลูคัสรั้งร่างบางเข้ามาแนบชิดมากขึ้น จนกระทั่งเห็นรูปที่โชว์หราอยู่บนหน้าจอมือถือ “นั่นใคร”
“น้องสาวแดน”
“หือ? ไอ้บ้านั่นมันมีน้องสาวแค่คนเดียวไม่ใช่หรอ”
“น้องสาวนอกคอก คุณเอดินสันเก็บมาเลี้ยง”
“ทำไมฉันเพิ่งรู้ว่ามันมีน้องสาวบุญธรรมด้วย”
“เพราะแกเอาแต่มุดหัวอยู่ในกะลาไง!”
“แล้วเธอจะโวยวายใส่ฉันทำไมเนี่ย”
“ก็แม่นี่กับแดนแอบทำอะไรกันลับหลังฉันไง!”
“ก็แฟร์ดีนี่ เพราะเธอก็แอบทำอะไรลับหลังมันเหมือนกัน แล้วจะไปโกรธมันทำไม”
“แต่มันไม่เหมือนกันไง ถ้าไม่ใช่เพราะแกขู่ฉันไว้ คิดหรอว่าฉันจะเอาแก!” ม่านมัสลินตะคอกกลับก่อนจะสะบัดหน้าหนี
“แต่ผู้หญิงคนนั้นก็สวยดีนะ ตัวเล็กสเป็คผู้ชายด้วย ดูท่าน่าจะอายุน้อยกว่าเธอหลายปี ของสวยๆงามๆแบบนี้ เป็นฉันก็ไม่ปล่อยให้หลุดมือเหมือนกัน”
“ไอ้ลูคัส!! นี่แกกำลังปั่นประสาทฉันใชมั้ย!”
“ฉันพูดตามเนื้อผ้าต่างหาก ของใหม่ย่อมดีกว่าของเก่าเสมอ ทำใจยอมรับเถอะ ถ้าเลิกกับไอ้หมอนั่นจริงๆก็คงไม่มีใครเอาแล้วแหละ...โอ้ยย!!”
เพี้ยะ!!
“หุบปากเน่าๆของแกไปเลย! ต่อให้ผู้ชายบนโลกเหลือแค่แกคนเดียว ฉันก็ไม่มีวันชายตามองหรอก!”
“นี่เธอตบฉันหลายรอบแล้วนะ โมโหให้อีกคน แต่ดันมาลงที่อีกคน เธอเห็นฉันเป็นสนามอารมณ์หรือไง” คนถูกตบหัวเสีย
“เพราะแกกำลังทำให้ฉันคิดมากไง แทนที่จะปลอบใจฉัน” เสียงของหล่อนเบาลง เอาแต่โทษอีกฝ่ายที่ทำให้หล่อนไม่ได้แต่งงานสักที “เพราะแกคนเดียวไอ้ลูคัส ถ้าเกิดแกไม่ทำเรื่องบ้าๆกับฉัน ป่านนี้ฉันคงแต่งงานกับแดนไปแล้ว ฉันเกลียดแก ฮึก! ฉันเกลียดแก...ฮื้อ!”
ลูคัสอึ้ง จ้องมองด้วยความเหลือเชื่อทันทีที่หญิงสาวหลั่งน้ำตา ปกติเขาจะเห็นแค่ด้านร้ายๆของเธอ เพราะม่านมัสลินถือได้ว่าเป็นผู้หญิงแกร่ง ไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ
น้ำตาของหล่อนจึงทำให้เขาตกใจไม่น้อย
“แกรู้หรือเปล่าว่าฉันรักแดนแค่ไหน ฉันหวังว่าจะได้สร้างครอบครัวที่อบอุ่นกับเขา มีลูกด้วยกันสักสองสามคน แต่แกดันพรากความสุขของฉันไป คอยดูนะถ้าแม่นั่นแย่งแดนไปจากฉันจริงๆล่ะก็....อย่าหวังว่าชาตินี้ฉันจะให้อภัยแก!!”
ม่านมัสลินตะโกนด่าทั้งน้ำตา ลูคัสได้แต่มองภาพนั้นด้วยความเจ็บปวดหัวใจ หน้าเศร้าก้มต่ำ มองพื้น กัดกรามแน่นเพื่อข่มความรู้สึกที่บอกคนตรงหน้าไม่ได้
ที่ผ่านมา...หล่อนยังไม่เคยหวั่นไหวกับเขาเลยหรอ
“แล้วเธอคิดว่าผู้ชายดีๆมีแค่มันคนเดียวหรือไง”
“ใช่! เพราะตั้งแต่คบกัน ฉันก็ไม่เคยมองใครอีกเลย ฉันรักแดนตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ และจะรักตลอดไป”
“แล้วถ้าเกิดวันหนึ่ง มีคนแอบชอบเธอแล้วเขามาสารภาพรักล่ะ เธอ...จะให้โอกาสเขาคนนั้นหรือเปล่า”
ดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาหันมาสบตากับลูคัส ซึ่งหล่อนไม่รู้ว่าสิ่งที่ชายหนุ่มพูดหมายถึงอะไร แต่หล่อนก็เลือกที่จะตอบตามความรู้สึก เพราะใครก็ไม่มีวันแทนที่ดานิเอลได้สักคน
“ฉันจะไม่ให้โอกาสใครทั้งนั้น ต่อให้วันหนึ่งแดนต้องเลิกกับฉันจริงๆ แต่ฉันก็จะรอ...รอจนกว่าจะตายจากกันไปข้างหนึ่ง”
“ความรักของเธอนี่โครตน้ำเน่าเลย แต่เอาเข้าจริงๆ ไม่มีใครรอคนคนหนึ่งได้ทั้งชีวิตหรอก”
“เรื่องของแก!” ม่านมัสลินยกมือปาดน้ำตาแล้วเบือนหน้าหนีเพราะเหม็นขี้หน้าลูคัส ไม่เป็นหล่อนคงไม่เข้าใจหรอกว่าความขมขื่นมันเป็นยังไง
“ก็บอกแล้วไงว่าถ้าอยากเป็นอิสระเร็วๆ ก็ไปเอาข้อมูลของบริษัทมันมาให้ฉันสิ แล้ววันนั้นเธอถึงจะไปจากฉันได้” ลูคัสยื่นหน้าเข้าไปใกล้ หวังกวนอีกฝ่ายให้อารมณ์ดีขึ้นเพราะเขาไม่ชอบเท่าไหร่ที่เห็นน้ำตาของหล่อน “....อยู่ที่ว่าเธอจะกล้าทำร้ายผู้ชายที่เธอรักหรือเปล่า”
“แกอยากได้มันมากเลยใช่ไหม”
“...ก็อืม อะไรก็ตามที่มีผลประโยชน์ต่อบริษัท มีหรอที่ฉันจะไม่อยากได้ ยิ่งได้มันเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี เพราะฉันขี้เกียจรอ”
ม่านมัสลินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เป็นสองทางเลือกที่ไม่ว่าจะเลือกทางไหนก็ทำร้ายผู้ชายที่หล่อนรักทุกทาง ถ้าไม่เอาของมูลลับมาให้มัน หล่อนก็จะถูกจองจำแบบนี้ไปตลอดชีวิต และถ้าเลือกอย่างที่สอง นั่นก็เท่ากับว่ากำลังทำร้ายผู้ชายที่หล่อนรักเพราะดานิเอลรักบริษัทยิ่งกว่าอะไร
แล้วหล่อนจะทำยังไงดี อยากออกไปจากตรงนี้แล้วสร้างครอบครัวกับชายที่รัก แต่ก็ดันมีเจ้ากรรมนายเวรที่พร้อมจะแฉคลิปลับตลอดเวลา
แต่หล่อนไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้ว ยิ่งมารับรู้เรื่องของดานิเอลกับพราวตะวันก็ยิ่งทำใจไม่ได้ ถ้าไม่รีบออกไปจากตรงนี้ สักวันดานิเอลจะจากหล่อนไปตลอดกาล
“ถ้างั้นแกก็จัดการผู้หญิงคนนั้นให้ฉันสิ แล้วแกจะได้ในสิ่งที่ต้องการ”
“เพื่อ?”
“เพราะมันเป็นก้างขวางคอของฉัน ถ้าแกอยากได้ข้อมูลบริษัทจริงๆ ก็จัดการมันซะ!”
“ทำไมฉันต้องทำร้ายคนอื่นเพื่อความพอใจของเธอด้วย เรื่องนี้มีแค่ฉันกับเธอและก็ไอ้บ้านั่น คนอื่นไม่เกี่ยว”
“อย่ามาทำตัวเป็นคนดีหน่อยเลย แกมันก็ไม่ได้ต่างจากเศษสวะหรอก”
“นี่เธออยากได้มันจนถึงขั้นต้องทำร้ายคนอื่นเลยหรอ นางมารร้ายชัดๆ”
“แกว่าใคร!”
“ก็ว่าเธอนั่นแหละ นางมารร้ายกับผู้ชายชาติชั่วอย่างฉัน...เหมาะสมกันดีออก”
“ฝันไปเถอะ! ฉันไม่มีวันชายตามองแกหรอก” ม่านมัสลินผลักอีกฝ่ายที่เกาะหนึบเหมือนปลิงออกจากร่าง ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นด้วยความหงุดหงิด นับวันลูคัสยิ่งทำเหมือนเจ้าข้าวเจ้าของเข้าทุกที “ไปจัดการมันซะ ถือซะว่าฉันของร้อง!"
------------
