บทที่ 5 CHAPTER 4 ผู้หญิงขัดดอก
CHAPTER 4 ผู้หญิงขัดดอก
"ส่งตรงนี้พอเดี๋ยวมึงวนรถยาก"
"ไปให้ถึงบ้านเลยค่ะเพื่อนสาว" ปริมไม่รอช้ามุ่งหน้าเข้าซอยแคบไปส่งเพื่อนรักจนถึงบ้านหลังเก่า พูดปากเปียกปากแฉะให้ออกมาอยู่คอนโดด้วยกันเปล่าเลย ยอมหารเงินแต่ไม่ยอมออกมาสักที
"ขอบคุณนะ กลับไปได้แล้วซอยนี้มันเถื่อนเดี๋ยวไอ้พวกเด็กเวรหน้าหมู่บ้านเห็นมึงก็ล้อมรถอีก" พูดพลางกอดแขนเล็กแน่น เป็นห่วง..
"ปิดกระจกล็อกรถแน่นมากค่ะเพื่อนสาว"
"ถึงแล้วไลน์บอกด้วย ถ่ายรูปอัพกลุ่มยั่ว ๆ ก็ได้นะไม่ติด" หึหึ..หัวเราะอมยิ้มมองเพื่อนรักที่นั่งทำท่าสะดีดสะดิ้ง
ภายในบ้าน..
เปิดประตูบ้านเข้าไปถึงกับหยุดชะงัก ข้าวของในบ้านพังระเนระนาดกองเกลื่อนกลาดบนพื้นหมายความว่าอะไร ?
"ป๊า!!" กาดรีบเดินวนรอบบ้านตะโกนเรียกป๊าเสียงดังจนได้ยินบ้านด้านข้างตะโกนกลับมา
"ป๊ามึงอยู่ท้ายซอยนู้นอีผักกาด!!" เป็นบ้านป้าข้างบ้านที่ตะโกนกลับมาไม่ใช่บ้านวัยรุ่น
"..." อยู่ท้ายซอย เล่นสูงต่ำ แล้วทำไมบ้านพังเละเทะขนาดนี้ ป๊านะป๊า เสียกลับมาแล้วโวยวายทำลายข้าวของอีกหรอไม่ทำมานานแล้วนะ
"ดูสิ แตกพังหมดเลย..เงินทั้งนั้น" ทำเสียงเหนื่อยหน่ายส่ายหน้าไปมานั่งเก็บเศษชิ้นส่วนบนพื้นลงถังขยะ โต๊ะกระจกที่ซื้อให้ลวดลายสวยไม่พอใจอีกหรอถึงได้แตกกระจายแบบนี้
ไปทำงานสามวันเหลือเงินกลับบ้านหมื่นแปดเจอข้าวของในบ้านพังไม่เป็นท่า ทำเอาอากาศบริสุทธิ์กลายเป็นมลพิษทันที
"โผล่หัวมาสักที.." เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลังพร้อมลูกน้องนับสิบรายที่ยืนรอนอกบ้าน
"มีอะไรคะคุณอคิณ วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์เล่นด้วยนะข้าวของในบ้านพังหมดแล้ว"
"เห็นฉันเป็นเพื่อนเล่น ?" เอียงคอมองเจ้าของความสวยงามบนเรือนร่างที่ใครต่อใครก็ปรารถนา
"กลับไปเถอะค่ะ วันนี้ไม่มีอารมณ์จะเถียงด้วย"
"ล้านห้า เอาเงินมาสิ!"
"มีสิบห้าบาทค่ะ ที่เหลือแปะไว้ก่อน" ล้วงกระเป๋ากางเกงขาสั้นหยิบเงินทอนค่าข้าวไปวางบนมือหนาที่แบออก
"เห็นฉันเป็นเพื่อนเล่นหรือไงวะ!!" กระชากแขนเรียวแรงปลิวมากระแทกแผงอกแน่น สบตาคนตรงหน้าตาไม่กะพริบบอกให้รู้ว่าเขาไม่ใช่เพื่อนเล่น
"แหกตาอ่านซะ!!" ยื่นแฟ้มกระดาษไปตรงหน้า จะได้ตาสว่างสักที
"ไร้สาระมาก ฉันไม่ชิ่งหรอกเดี๋ยวหาเงินมาคืนรอได้ไหมล่ะ"
"ไม่รอ ฉันไม่ได้มีหน้าที่รอ" รั้งเอวเล็กให้เข้ามาอยู่ในอ้อมแขน ตวัดลิ้นเลียกกหูขาวราวกับโรคจิต
"อี๋!! ไอ้โรคจิต"
"ไม่อยากให้โรคจิตก็หาเงินมาคืน" เชิดหน้ามองอากาศในอ้อมแขน
"ขอผ่อนจ่าย ตอนนี้เอาไปก่อนหนึ่งหมื่นที่เหลือจะทยอยคืนให้"
"ไม่มีทยอยจ่าย อ่านสัญญาหน่อยก็ดีนะอากาศ" ดึงแฟ้มที่เธอถือให้ขึ้นมาอยู่ในระดับพอดีสายตา แหกตาอ่านอีกสักครั้งเผื่อตาจะสว่าง
หลังจากที่ตั้งใจอ่านจนจบ..มือเล็กกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ ที่ผ่านมาใช้ความดีความขยันสม่ำเสมอเข้าแลกใจป๊ามาตลอดแต่ทำไมวันนี้เขาถึงขายเธอให้คนอื่นเพียงเพราะต้องการเงินไปเล่นการพนันแบบนี้!!
"ฉันขอทำงานใช้หนี้แทน" หลับตาสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ขอต่อรองคนตรงหน้า
"งานของเธอคือแก้ผ้าพ่อเธอไม่บอกหรอ?" เหยียดยิ้มมุมปากนี่น่ะหรอผู้หญิงที่ผู้ชายหมายปอง เขาซื้อเธอได้ ซื้อได้ด้วยเงินสองล้านห้าแสนบาท หึ..
"ยังไม่ได้คุย อีกอย่างตอนนี้ฉันไม่มีเงิน"
"ไม่มีเงินก็ต้องแก้ผ้า เข้าใจยากตรงไหน?"
"เข้าใจยากสิ ฉันไม่ได้เต็มใจขายตัวให้คุณสักหน่อย"
"แต่พ่อเธอขายเธอให้ฉันแล้ว!!" ตวาดกลับเสียงดัง ขยับนิ้วออกคำสั่งให้ลูกน้องที่ยืนเตรียมความพร้อมเข้ามาจัดการ
"นี่!! ฉันไม่ไป ปล่อยบอกให้ปล่อย" เสียงโหวกเหวกโวยวายดังขึ้นท่ามกลางสายตาคนในซอย เสียงซุบซิบนินทาดังให้แซ่ดว่าเธอโดนเจ้าของบ่อนเอาตัวไปขัดดอก
"ช่วยทำให้หุบปากสักที กูรำคาญ!" จบคำสั่งแขนแข็งแรงฟาดไปที่ท้ายทอย จนร่างเล็กสลบกลางอากาศ..
มีสิทธิ์อะไรมารั้น ดื้อไม่ฟังคำสั่ง! เธอไม่มีสิทธิ์นั้นอากาศหลังจากนี้ไปเธอคือผู้หญิงขัดดอกของฉัน นับตั้งแต่วันนี้ไปอีกสองปีแล้วเธอจะได้รับอิสระ
บ้านใหญ่..
"ให้นอนข้างล่าง ห้องนั้น" ชี้ไปยังห้องนอนฝั่งตรงข้ามคนรับใช้
"ห้องใหญ่เลยใช่ไหมครับ"
"อืม.." เวลาเข้าไปร่วมหลับนอนจะได้ไม่รู้สึกอึดอัด ค่อยสบายตัวหน่อยไม่ว่าจะหันซ้ายหรือขวา..
เหล่าแม่บ้านพากันวิ่งกรูเข้าไปจัดเตรียมของในห้องนอนนั้นให้เพียบพร้อมสำหรับผู้อาศัยใหม่..
"ไม่ต้องดูแลเหมือนที่ดูแลฉัน" ออกคำสั่งเสียงเรียบกับเหล่าแม่บ้าน รวมไปถึงแม่นมที่มองมาทางเขานิ่ง..
"ผมต้องทำครับนม"
"นมกลัว.."
"เรื่องนั้นจะไม่เกิดขึ้นอีกครับนม" พยักหน้ายิ้มให้นม
"ค่ะ นายท่านรู้หรือเปล่าคะ"
"เธอมาไม่นาน ไม่ต้องบอกหรอกครับ" เดินเลี่ยงขึ้นด้านบนทันทีไม่อยากต้องรื้อฟื้นหรือตอบคำถามให้คนอื่นสงสัยไปมากกว่านี้
แม่บ้านที่นี่ถูกเปลี่ยนใหม่ยกชุดเมื่อห้าปีก่อน..เหลือแต่นม นมคนเดียวที่เขาเคารพรักและนมที่รู้ทุกอย่าง..
