คำนำตอนที่ 2
พอเขาถอนจูบออก เธอก็แทบจะวอกแวกจนลืมเรื่องที่กำลังเกิดขึ้นในห้องข้างๆ ไปเสียสนิท
“ผมเคยบอกคุณแล้ว ผมเป็นคนรวยมาก คุณรู้ไหมว่าทำไมเมื่อคืนผมถึงซื้อตัวคุณ ที่รัก?”
เธอส่ายหน้า “คนรวยทำอะไรบ้าๆ อยู่ตลอดแหละ”
“คนรักคนก่อนของผมทำให้ผมติดโรคติดต่อทางเพศ” ดวงตาเธอสะบัดไปสบตาเขาด้วยความสยอง เขายกมือขึ้นห้าม “ตอนนี้ผมสะอาดแล้ว ตามรายงานแพทย์ที่คุณยืนยันให้ผมส่งให้ล่วงหน้าก่อนเจอกัน แต่การติดคลามีเดียเมื่อปีก่อนทำให้ผมอยากลองอะไรที่ต่างไปแบบสิ้นเชิง คนบริสุทธิ์จะทำให้ผมมั่นใจว่าปลอดภัยจากแผนการของสมองบิดเบี้ยวของคนรักที่คดโกงนอกใจ ผมไม่คิดว่าคุณจะ… ” เขาหยุด พลางลากสันข้อนิ้วปัดผ่านริมฝีปากล่างของเธอ “ตอบสนองไวและตื่นตัวได้ขนาดนี้ ผมอยากให้คุณอยู่ต่อ ถ้าคุณเป็นเด็กดี นั่งอยู่ตรงนี้ แล้วรอจนกว่าลูกน้องผมจะคุยกันเสร็จ” เขาลากเสียงคำว่า “คุย” ยาวๆ “เราก็ไปต่อจากที่ค้างไว้ได้ ไหนๆ ผมก็เป็นคนแรกของคุณ ผมหวังว่าเราจะได้เจอกันต่อไปอีก”
เธอเพิ่งยกสายตาขึ้นสบเขา “คุณจ่ายฉันหนึ่งล้านดอลลาร์เพื่อคืนเดียว บรูโน่ ฉันไม่คิดว่ามันจะไปไกลกว่านั้น ฉันมีเรียนมหาวิทยาลัย แล้วครอบครัวฉันก็น่าจะรอฉันอยู่” เธอมองนาฬิกาข้อมือเขา “บ้านฉันกินบรันช์กันทุกวันอาทิตย์ ฉันขาดไม่ได้”
“ผมอยากพบครอบครัวคุณ ผมไม่ปล่อยคุณไปหรอก เด็กน้อยที่รัก เมื่อคืนเป็นคืนที่…ไม่มีอะไรเทียบได้ คืนที่ประณีตงดงามที่สุดในชีวิตผม และการรู้ว่าคุณไม่เคยถูกแตะต้องโดยผู้ชายคนไหนมาก่อน มันปลุกสัญชาตญาณดิบที่สุดของผมขึ้นมา—ให้เก็บคุณไว้เป็นของผม ของผมคนเดียว”
ตอนนี้เธอกลัวจริงๆ แล้ว “ฉันไม่เข้าใจ”
“ผมอยากให้คุณเป็นเมียน้อยของผม ระยะยาว เราจะเอากันทุกคืน และน่าจะทุกเช้าด้วย” ดวงตาเข้มของเขาร้อนระอุขณะกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “แล้วแลกกัน ผมจะดูแลทุกความต้องการของคุณ ไม่มีอะไรที่คุณหรือครอบครัวคุณต้องขาด ถ้าคุณอยากเรียนต่อ ผมก็ไม่ขัด แล้วคุณเรียนที่ไหน?”
มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก
“เรียนอะไร?”
“กราฟิกดีไซน์” เรื่องราวเบื้องหลังที่เธอแต่งขึ้นตอนเริ่มเล่นเกมนี้ผุดขึ้นมาได้อย่างลื่นไหล เธอซ้อมมันมามากพอแล้ว
“งั้นก็เรียนต่อไป ผมจะจ่ายค่าเรียนให้ คงไม่ต้องให้ครอบครัวคุณออกอะไรเลย” เขาขมวดคิ้ว “ทำไมคุณถึงขายความบริสุทธิ์ทางออนไลน์? อะไรเป็นเหตุให้ทำ?”
อัลซีเผลอคิดว่าทำไมเขายังคุยได้หน้าตาเฉยทั้งที่อีกห้องมีศพอยู่ แต่แล้วเธอก็ฉุกใจ—เขากำลังเบี่ยงความสนใจเธอ ระหว่างที่พวกผู้ชายกำลังจัดการเก็บกวาดสถานการณ์
“ฉันต้องใช้เงิน”
“เพื่ออะไร?”
เธอบิดนิ้วตัวเองอย่างประหม่าแล้วไหล่ยกขึ้นนิดๆ “เรียนแพงค่ะ แล้วพ่อแม่ฉันมีลูกสามคนรวมฉันด้วย โปรแกรมของฉันสี่ปีหกหมื่นดอลลาร์ ฉันมีหนี้กู้ยืมเพื่อการศึกษา แล้วพอเรียนจบ ฉันอยากเปิดธุรกิจของตัวเอง ค่าเริ่มต้นมันแพง เพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งแนะนำให้ทำเรื่องตลาดมืดแบบนี้เป็นประมูล ญาติของเพื่อนคนนั้นเคยทำเพื่อใช้หนี้กู้เรียน แทนที่จะไปเต้นเปลื้องผ้า ฉันตั้งใจจะหาแค่หกหมื่นสำหรับค่าโปรแกรม แต่คุณประมูลไปหนึ่งล้าน แล้วก็เลยเป็นแบบนี้”
“เธอมาจากครอบครัวใหญ่สินะ”
“ใช่ค่ะ”
ครอบครัวของเธอมีลูกห้าคน มีพี่ชายสี่คน—อีกหนึ่งคำโกหกที่เธอพูดออกไป ทั้งสี่คนล้วนถูกจับหมั้นและแต่งงานแบบคลุมถุงชนหมดแล้ว พี่ชายคนโตของเธอ เมอร์คิวริโอ แต่งงานเมื่อเจ็ดปีก่อน ตอนเขาอายุยี่สิบห้า กับลูกสาวของปันฟีโล ที่ปรึกษาคนสนิทของพ่อเธอ ปันฟีโลเป็นลูกพี่ลูกน้องชั้นที่สองของพ่อเธอ นั่นหมายความว่าพี่ชายของเธอแต่งงานวนอยู่ในสายเลือดเดียวกัน ตัวเธอเองนึกไม่ออกด้วยซ้ำว่าจะมีเซ็กซ์กับคนที่มีประวัติพันธุกรรมร่วมกันได้ยังไง แต่เพื่อ “เก็บไว้ในตระกูล” พี่ชายเธอก็ยอมเดินตามเส้นที่ถูกขีดไว้ ถ้าเขาอยากเป็นดอนในสักวัน เขาก็ทำในสิ่งที่พ่อเรียกร้องจากเขา
“ฉันจะดูแลครอบครัวของเธอเอง” เขาพูด พลางลุกขึ้นยืนตรงหน้าเธอ แล้วยื่นมือออกมา
มีชายคนหนึ่งโผล่ศีรษะมาจากประตู “คุณบรูโน่ครับ แขกของเราย้ายไปเรียบร้อยแล้วครับ ถ้าคุณกับคุณผู้หญิงอยากไปทานอาหารเช้าที่ห้องสวีตอีกฝั่งของโถง”
“ขอบใจ” เขาพยักหน้าให้ชายคนนั้น “มาเถอะ เราจะทานอาหารเช้าด้วยกัน แล้วคุยเรื่องอนาคตของเรา” เขายกเสื้อเทรนช์โค้ตของเธอขึ้นจากโต๊ะที่ลานระเบียง แล้วคลุมลงบนไหล่ให้
เขาโอบแขนพาเธอเคลื่อนผ่านห้องที่เมื่อครู่ยังมีศพอยู่ และเธอตั้งใจหันสายตาหนีไม่มอง ยี่สิบเอ็ดปีที่ใช้ชีวิตในฐานะ “เจ้าหญิง” ของตระกูลมารีอานี เธอรู้ดีว่าเวลาไหนควรปิดตาและปิดปาก
พอเขาพาเธอไปถึงห้องฝั่งตรงข้ามโถง ชายอีกคนที่คาดซองปืนอย่างเห็นได้ชัดเดินเข้ามาในทางเดิน เธอสะดุ้งเฮือก
“เขาเป็นหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยของฉัน อย่างที่บอก ฉันรวยมาก และมีศัตรูเยอะ”
“คุณบรูโน่ ขอคุยสักคำได้ไหมครับ?” ชายคนนั้นผายมือให้บรูโน่กลับเข้าไปในห้องสวีตที่พวกเขาเพิ่งออกมา
เธอไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว ทันทีที่ผู้ชายสองคนหายเข้าไปในห้องแล้วปิดประตู เธอก็ดึงประตูห้องสวีตที่ตัวเองอยู่เปิดพรวด แล้วพุ่งไปสุดทางเดิน มุดเข้าทางบันไดหนีไฟ
เธอวิ่งลงบันไดหลายชั้นก่อนจะหยุดหายใจเอาลมหอบ เสียงวี้ดเหมือนคนเป็นหอบที่ลืมยาพ่น “โคตรเอ๊ย แอลซี เธอต้องออกกำลังกายให้มากกว่านี้แล้ว” เธอฉุนใส่ตัวเองเสียงลอดไรฟัน
ท้ายที่สุดเธอก็ถึงชั้นล่างสุด แล้วมุ่งไปยังโรงจอดรถ ไม่นานก็หาทางออกสู่ถนนที่รถเริ่มแน่นยามเช้าตรู่ และโบกแท็กซี่สีเหลืองได้คันหนึ่ง
บอกที่อยู่คฤหาสน์ของพ่อแม่ เธอถูกส่งลงหน้าประตูรั้ว แล้วเดินช้าๆ ขึ้นไปตามทางรถเข้า
แม่ของเธอตามหลังพ่อบ้านที่เปิดประตูหน้าบ้านออกมา มือยกขึ้นปิดปากด้วยความตกตะลึง เมื่อมองเห็น “การเดินกลับบ้านอย่างอับอาย” ของลูกสาว “แอลซี…ลูกทำอะไรลงไป?”
เธอสูดลมหายใจลึก แล้วสบตาแม่ตรงๆ “ถ้าจะมีใครขายพรหมจรรย์ของหนู คนนั้นต้องเป็นหนูเอง แม่ไปบอกปาป๊าได้เลยนะ ว่าถ้าดอนโลซาโน่สนใจเจ้าสาวที่ไม่บริสุทธิ์แล้ว หนูก็ไม่มีประโยชน์กับทั้งสองตระกูล”
ความคิดวูบหนึ่งถึงแรงปรารถนาของเมื่อคืนก่อนเข้ามายั่วเย้า ขณะเธอชั่งใจว่าบางที…เธอควรอยู่กับผู้ชายรวยที่ฆ่าคนได้ชื่อบรูโน่ต่อไป แล้วปล่อยให้ทุกอย่างพังครืนเป็นนรกไปเลยเสียด้วยซ้ำ
