บทที่ 76 ขยะไร้ประโยชน์

“ไม่โทษฉันแล้วเหรอที่วางยาเธอ?”

“ตอนที่รู้เมื่อกี้ก็โทษอยู่” วิเชียรอธิบายอารมณ์ที่เหมือนนั่งรถไฟเหาะตีลังกาเมื่อครู่ไม่ถูก มันทั้งขึ้นสุดลงสุด จนตอนนี้เขาไม่อยากจะคิดอะไรอีกแล้ว

“ผมแค่เข้าใจเรื่องหนึ่ง ถ้าคุณจะฆ่าผมมันง่ายนิดเดียว อีกอย่างพวกเราเป็นฝ่ายไปหาเรื่องคุณก่อน ตอนนั้นคุณไม่ได้วางยาผมให้ตา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ