บทที่ 14 ต่อไปเรื่องของเจ้าก็จัดการเสียเอง

นางสั่งตัดเสื้อผ้าให้คนงานในร้านใหม่ทั้งหมด โดยให้คนละสามชุด เพื่อจะได้มีเปลี่ยน เสี่ยวเอ้อต้อนรับย่อมต้องแต่งตัวให้ดูดี เสี่ยวเอ้อยกของก็เป็นแบบเดียวและสีเดียวกันทั้งหมด พ่อครัวยังสั่งให้ตัดหมวดมาสวมใส่ เพื่อเวลาทำอาหารเส้นผมจะได้ในลงไปในอาหารของลูกค้า

ความเปลี่ยนแปลงครั้งนี้สร้างความตกใจให้คนงานในร้าน และคนอีกสามคนยืนอยู่ไม่น้อย ไม่มีผู้ใดกล้าจะเชื่อว่าแม่นางน้อยวัยไม่ถึงปักปิ่นผู้นี้จะจัดการร้านออกมาได้อย่างเป็นระบบ

“เหลาอาหารแห่งนี้เป็นของคุณหนูเถียนหรือ” หลี่เต๋อซิ่วเอ่ยถามออกมา สายตาของเขายังคงจ้องมองอยู่ที่ร่างบอบบางที่ยืนสั่งงานคนงานอยู่ไม่ละสายตา

“อืม” ซูเหยี่ยนจื้อสาวเท้าเดินเข้าไปหาฟางซิน “เจ้าลืมหรือไม่ว่าข้าบอกว่าให้เวลาเท่าใด”

“อ้อ...เสร็จพอดีเจ้าค่ะ” นางหันไปสั่งงานต่ออีกเล็กน้อย “หากเรียบร้อยแล้ว ส่งคนไปแจ้งข้าจะเดินทางมาตรวจสอบอีกครั้ง”

“ขอรับ”

ฟางซินหันมาอีกครั้งซูเหยี่ยนจื้อก็เดินออกไปหน้าร้านเสียแล้ว

“เจ้ากลับไปก่อน ข้ายังมีเรื่องต้องทำ” เขาขึ้นหลังม้าแล้วหันมาร้องสั่งความกับฟางซิน

นางเห็นหลี่หลิวอวี้กำลังจะขึ้นรถม้ากลับเช่นกัน จึงมองไปทางซูเหยี่ยนจื้ออย่างหยอกล้อ “เจ้าค่ะ” สายตาของฟางซื่อทำให้ซูเหยี่ยนจื้อเกิดความไม่พอใจ เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่านางคิดเช่นใด

พอเห็นซูเหยี่ยนจื้อขี่ม้านำหน้ารถม้าของหลี่หลิวอวี้ไปแล้ว ฟางซินก็สั่งเสี่ยวชิงให้รถม้าพานางไปส่งที่ร้านเครื่องหอมก่อน ไหนๆ ก็ออกมาแล้ว จะรีบกลับไปไหน

ที่ร้านเครื่องหอมขายดีไม่น้อย ลูกค้าเดินเข้าออกไม่ขาดสาย เสี่ยวชิงกระซิบบอกความกับฟางซิน ถึงหลงจู๊ที่รับได้ความไว้ใจจากมารดาของนาง ก่อนหน้านี้ฟางซินตรวจสอบบัญชีคราวๆ แล้วแทบไม่มีสิ่งใดที่ผิดปกติเลย นางยังได้รู้จากเสี่ยวชิงอีกว่า มารดาเจ้าของร่างชื่นชอบเครื่องหอมไม่น้อย ทั้งยังคิดค้นเครื่องหอมใหม่ๆ อยู่เสมอ

เดิมทีฟางซินก็สนใจเรื่องเครื่องหอมอยู่แล้ว พอได้ยินเช่นนี้นางก็กระตือรือร้นเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน พอเข้าไปในร้าน การจัดวางล้วนแต่น่ามอง กลิ่นเครื่องเย้ายวนชวนให้คนหลงใหล อยากจะหาซื้อกลับไปครอบครองทันที

“คุณหนูเถียนใช่หรือไม่ขอรับ” หลงจู๊เดินออกมาต้อนรับนางอย่างนอบน้อม

“เอ๊ะ...รู้ได้อย่างไรเจ้าคะ” นางยังสวมหมวกปิดบังใบหน้าเอาไว้อยู่ แต่เขารู้ได้อย่างไรกัน

“กลิ่นเครื่องหอมที่คุณหนูใช้ มีเพียงคุณหนูกับฮูหยินเท่านั้นที่ได้ใช้ขอรับ”

ฟางซินนิ่งอึ้งไปทันที นางไม่ได้ตอบว่าอะไร เพียงแต่ยิ้มให้หลงจู๊แล้วเดินตามไปที่ห้องรับรอง ตัวนางไม่ได้พกเครื่องหอมติดตัว ด้วยรู้ดีว่ากลิ่นกายที่ออกมาจากตัวนางมีเอกลักษณ์อยู่แล้ว เสี่ยวชิงและแม่นมเป็นผู้ที่อาบน้ำให้นางด้วยตนเองตลอด เพื่อไม่ให้ผู้อื่นรู้ถึงความพิเศษในเรื่องนี้

หลงจู๊รับรองฟางซินอย่างดี ทั้งยังนำบัญชีออกมาแสดงให้นางดูอย่างบริสุทธิ์ใจ ฟางซินเพียงตรวจผ่านๆ เท่านั้น ของเดือนที่แล้วนางย่อมตรวจสอบไปรอบหนึ่งแล้ว

“หลงจู๊ท่านดูถุงเหอเปานี้ หากนำมาใส่เครื่องหอม ท่านว่า...” ด้วยลวดลายที่แปลกตา ฟางซินคิดว่าคงดึงดูดให้คุณหนูในเมืองหลวงนึกอยากจะครอบครอง

“ลวดลายปักบนถุงเหอเปาแปลกใหม่ไปเคยพบเห็นที่ใดมาก่อน ข้าน้อยเชื่อว่าคุณหนูในเมืองหลวงต้องการอย่างแน่นอนขอรับ”

“ดี เช่นนั้นคงต้องรบกวนหลงจู๊แล้ว ข้าจะจ้างสาวใช้ให้ช่วยกันปักออกมาส่งมาให้ท่านก็แล้วกัน” ฟางซินต้องการให้สาวใช้ในเรือนหารายได้พิเศษหลังจากที่พวกนางมีเวลาว่าง

สาวใช้ตระกูลซูที่ฮูหยินผู้เฒ่าและจินซื่อส่งมาดูแลนาง บางคนไม่ได้รับเบี้ยรายเดือนเสียด้วยซ้ำ ในเมื่อทำงานให้นาง นางก็อยากให้ทุกคนได้เงินเดือน หากนางออกเงินเอง คงไม่แคล้วถูกกล่าวหาว่าไม่เคารพผู้อาวุโส

“ดีเลยขอรับ ชาวบ้านที่ปักถุงเหอเปามาส่งขาย หากคุณหนูมอบแบบให้พวกเขาไป ย่อมนำไปขายที่ร้านอื่นเพื่อให้ได้ราคาที่สูงขึ้น”

“หากรายได้เพิ่มขึ้น ทุกเดือนข้าจะตกรางวัลให้คนงานทุกคน ไม่ต้องรอรับตอนปีใหม่เพียงอย่างเดียว”

“ขอบคุณคุณหนูมากขอรับ”

“ข้ามีเรื่องจะรบกวนท่านอีกเรื่อง ช่วยหาจวนในเมืองหลวงให้ข้าได้หรือไม่”

“เหตุใดต้องหาเล่าขอรับ ฮูหยินมีจวนหลังใหญ่อยู่ไม่ห่างจากตระกูลซูมากนัก หากท่านไปดูแล้วไม่ถูกใจไว้ข้าน้อยจะหาจวนหลังใหม่ให้เองขอรับ”

ฟางซินย่อมรู้ดีหากต้องการให้คนทำงานให้จนสุดความสามารถ ย่อมต้องเลี้ยงพวกเขาให้อิ่มท้อง ไม่เช่นนั้นก็จะเกิดการยักยอก ขโมยของภายในร้านออกไปขาย

ฟางซินเพิ่งจะรู้ว่านางมีจวนในเมืองหลวงด้วย นางเพียงแค่ตรวจสอบเรื่องโฉนดร้านค้า ที่ดิน แต่ไม่ได้ตรวจสอบเรื่องจวนเลยว่ามีที่ใดบ้าง ดูท่ามารดาของเจ้าของร่างรอบคอบไม่น้อยเลย ที่ซื้ออสังหาพวกนี้เก็บเอาไว้

หลงจู๊เดินออกมาส่งฟางซินที่หน้าร้าน เมื่อนางเห็นว่าออกมานานมากแล้วจึงมุ่งหน้ากลับจวนตระกูลซูโดยไม่แวะที่ใดอีกเลย

เพียงแค่ลงรถม้า ฟางซินก็สัมผัสได้ถึงอากาศรอบข้างที่เปลี่ยนแปลงไป ดูหนาวเย็นแปลกๆ ชอบกล แต่เพียงไม่นานนางก็รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด เมื่อญาติผู้พี่ตัวร้าย ยืนมองนางอยู่หน้าประตูจวนด้วยใบหน้าเขียวคล้ำ

“ดียิ่ง!!! ข้าให้เจ้ากลับจวนก่อน แต่เจ้าดันไปแวะที่อื่น เช่นนี้ครั้งหน้าไม่ต้องออกไปที่ใดแล้ว”

“เอ่อ...ข้ามิได้เที่ยวเล่นเลยเจ้าค่ะ เพียงแค่แวะไปซื้อเครื่องหอมเพิ่มก็เท่านั้น” นางพูดเสียงอ่อนทันที

“ยังจะแก้ตัว เช่นนั้นต่อไปเรื่องของเจ้าก็จัดการเสียเอง”