บทที่ 15 สั่งตัดชุดให้ทุกคน

ฟางซินยิ้มกว้างออกมาอย่างพอใจ “วันนี้ข้ารบกวนญาติผู้พี่ไม่น้อย ต่อไปข้าไม่กล้าที่จะรบกวนท่านอีกแล้วเจ้าค่ะ” น้ำเสียงที่ตอบกลับซูเหยี่ยนจื้อจะฟังไม่รู้ได้อย่างไรว่านางยินดีเพียงใดที่เขาจะเลิกวุ่นวายกับนาง

เมื่อเป็นเช่นนี้ ซูเหยี่ยนจื้อก็สะบัดชายเสื้อเดินหายไปทันที ฟางซินจึงได้เข้าไปในจวนเพื่อบอกกล่าวฮูหยินผู้เฒ่าว่านางกลับมาแล้ว

ในตอนรับมื้อเย็น ฟางซินบอกสตรีในจวนเรื่องที่นางสั่งตัดชุดให้ทุกคนใส่ไปในงานเลี้ยงน้ำชาที่จวนกั๋วกง

“จะต้องสิ้นเปลืองไปเพื่ออันใด” จินซื่ออดจะตำหนิไม่ได้ แม้รู้ดีว่าทรัพย์สินของฟางซินมีมาก แต่ก็ไม่ได้อยากจะได้ของของนาง

“จะสิ้นเปลืองได้อย่างไรเจ้าคะ ท่านยาย ท่านลุง ป้าสะใภ้ทั้งสองต่างก็ดูแลข้าเป็นอย่างดี”

“ท่านแม่ หากท่านเห็นแบบชุดของซินซินท่านจะต้องไม่ปฏิเสธแน่นอน” หมิงเยว่ย่อมจะยินดี นางจะได้สวมใส่ชุดที่ฟางซินออกแบบก่อนสตรีใดในเมืองหลวง

“ของท่านยายก็มีนะเจ้าคะ แต่ข้าไม่กล้าตัดให้ท่านลุงทั้งสอง” สตรีในจวนฟังย่อมเข้าใจ เด็กสาวผู้หนึ่งสอบถามขนาดตัวของบุรุษไม่ใช่เรื่องดี

“หากเจ้ามีใจ จะตัดให้ท่านลุงทั้งสองสวมใส่ ข้าจะไปที่ร้านผ้ากับเจ้าด้วย” หลางซื่อเสนอตัวเองทันที

“เจ้าค่ะ” ฟางซินเม้มปากอมยิ้ม

เสียงพูดคุยหลังจากกินมื้อเย็นเรียบร้อยแล้ว ทำให้ซูเหยี่ยนจื้อไม่พอใจ นางไม่เอ่ยว่าจะตัดชุดให้เขาเช่นกัน วันนี้เขาช่วยเหลือนางไปมากเพียงใด ช่างไม่สำนึกเสียจริง

“หึ” เขาแค่นเสียงออกมาเบาๆ ฟางซินจึงไม่เอ่ยพูดอะไรออกมาอีก

ฮูหยินผู้เฒ่าถลึงตามองหลานชายตัวดี ก่อนจะบอกให้ทุกคนแยกย้ายไปพักผ่อน ฟางซินยังเอ่ยพูดกับหลางซื่อไปสองสามคำ หากนางไม่ตัดให้น้องสาวที่เป็นบุตรอนุของบ้านรองอีกสามคนก็จะดูว่านางแบ่งแยกเกินไป จึงบอกให้ส่งขนาดตัวของเด็กทั้งสามมาให้นางด้วย

“ซินซิน ไหนเจ้าก็จะตัดให้ลุงเจ้าอยู่แล้ว มิตัดเพิ่มให้พี่รองกับน้องชายสามของเจ้าด้วยเลยเล่า” หลางซื่อยิ่งมองฟางซินก็ยิ่งชอบใจ บุตรชายคนโตของนางยังไม่มีสัญญาหมั้นหมาย หากแต่งฟางซินเข้าจวนย่อมดีไม่น้อย ทรัพย์สินของนางมากมายจนหลายคนอิจฉา ไหนจะความสามารถที่เริ่มเผยออกมาทีละน้อย ต่อไปบ้านรองจะต้องรุ่งเรืองกว่าบ้านใหญ่เป็นแน่

คำพูดของหลางซื่อหลายคนที่กำลังเดินออกมาจากห้องโถงล้วนแต่ได้ยิน ซูเหยี่ยนหวงรู้ความหมายของมารดาดี ก็มองพิจารณาฟางซินอย่างเต็มตา เมื่อเห็นใบหน้าที่งดงามยามนี้เริ่มอวบอิ่มชวนมองมากกว่าเมื่อก่อน ก็เกิดความรู้สึกพึงพอใจในตัวนางขึ้นมา

“อาสะใภ้ ญาติผู้น้องเป็นสตรีที่ยังไม่ออกเรือน ทั้งยังไม่มีสัญญาหมั้นหมาย หากเรื่องที่นางตัดชุดให้น้องรอง น้องสามหลุดออกไป จะมีบุรุษใดอยากแต่งนางเข้าจวนอีก” ซูเหยี่ยนจื้อเอ่ยเสียงเย็นออกมา

“ก็ให้พี่รองของข้าแต่งพี่ซินซินก็ได้มิใช่หรือพี่ใหญ่” หมิงม่านเอ่ยออกมาอย่างยินดี

รอยยิ้มธุรกิจของฟางซินแข็งค้างไปทันที “เอ่อ...พี่ใหญ่พูดมีเหตุผลเจ้าค่ะ เช่นนั้นหากท่านอาสะใภ้รองอยากตัดชุดให้พี่รองกับน้องสาม ท่านแจ้งกับหลงจู๊ที่ร้านผ้าของข้าได้เลยเจ้าค่ะ เขาจะนำแบบออกมาให้ท่านเลือกเอง”

“เอาเถิด หากขอให้เจ้าตัดให้อาหวงกับอารุ่ย แต่อาจื้อไม่ได้ก็จะดูไม่ดี ข้าจัดการเองแล้วกัน”

ฟางซินไม่มีความคิดจะออกแบบชุดให้ซูเหยี่ยนจื้อเลยสักนิด ด้วยไม่ต้องการให้คนอื่นมองว่านางยังชื่นชอบเขาอยู่ และต่อให้ตัดให้ ดีไม่ดีซูเหยี่ยนจื้อคงได้เอาไปเผาทิ้งเสียเปล่าๆ

หลังจากกลับมาถึงเรือนพักแล้ว ฟางซินให้แม่นมช่วยหาโฉนดจวนหลังที่มารดาซื้อเอาไว้ในเมืองหลวงออกมา นางมีเวลาจะได้แวะไปดู ตัวนางไปตรวจสอบเครื่องประทินโฉมที่นำกลับมาด้วย

เครื่องประทินโฉมในร้านก็ไม่ใช่ของที่หาไม่ได้ในเมืองหลวง ทุกร้านต่างก็ขายเหมือนกัน เพียงแต่กระปุกใส่ เครื่องเคลือบที่ใช้ต่างก็มีเอกลักษณ์เป็นของตนเอง นางทดสอบเนื้อแป้งดูแล้วมิได้ละเอียด จึงได้ลองเขียนส่วนผสมที่เคยรู้มาคร่าวๆ เพื่อให้ที่ร้านลองไปทดลองทำออกมา ชาดที่ใช้ทาปาก นางก็เขียนเสริมไปว่าควรนำดอกไม้ชนิดใดมาทำสีให้มีหลากหลายเพิ่มขึ้น กว่าจะเสร็จก็ดึกมากแล้ว

เสี่ยวชิงเตรียมน้ำล้างตัวให้ฟางซิน เปลี่ยนเสื้อผ้าให้นางใหม่ ก็ถอยออกไปพักผ่อน หลังจากที่หายจากล้มป่วย ฟางซินก็ไม่ให้สาวใช้หรือเสี่ยวชิงเข้ามานอนเป็นเพื่อนนางเลย ความเคยชินที่เคยนอนเพียงลำพัง นางจึงไม่ชอบให้ผู้อื่นอยู่ภายในห้องด้วย

ก่อนวันงานเลี้ยงน้ำชาที่จวนกั๋วกงหนึ่งวัน ร้านผ้าก็ส่งชุดมาให้ที่จวนตระกูลซู สตรีในจวนต่างก็มาชื่นชมแบบชุดที่แปลกตาและลวดลายที่ไม่เคยเห็นอย่างสนุกสนาน

“หากตัดออกมาขาย ไม่รู้ว่าจะขายดีเพียงใด” หลางซื่อจุปากอย่างอิจฉา

“ท่านยายชอบหรือไม่เจ้าคะ” ฟางซินเอ่ยถามฮูหยินผู้เฒ่าที่ลูบคลำชุดไม่ปล่อยมือ

“ไม่คิดว่าเจ้าจะมีความสามารถเพียงนี้ สะใภ้ใหญ่เจ้าต้องเหนื่อยหน่อยแล้ว บุรุษใดในเมืองหลวงจะคู่ควรกับซินซินก็ไม่รู้”

“หึหึ เจ้าค่ะ ข้าคงต้องเบิกตากวาดมองให้ทั่วเมืองหลวงเสียแล้ว”