บทที่ 100 หนุนหลังโดยมิต้องร้องขอ

“หานเปี๋ยหลี! เรื่องตระกูลโต้วเจ้าพาคนไปจับตาดูไว้ ส่วนข้าจะไปหาพระชายา”

สิ้นสุรเสียงอันเฉียบขาด อ๋องหนุ่มก็สะบัดอาภรณ์ก้าวออกจากตำหนักด้วยฝีเท้าที่เร่งรีบอย่างที่มิเคยเป็นมาก่อน ใจของเขาล่วงหน้าไปถึงจวนตระกูลจงตั้งแต่ยังมิได้ขึ้นหลังม้าเสียด้วยซ้ำ ในหัวมีเพียงถ้อยคำขอโทษนับหมื่นคำที่อยากจะเอ่ยกับน...