บทที่ 113 คำประกาศิตเหนือจารีต1/2

ทว่าในเมื่อตัวนางต้องดับสูญ มีหรือที่โต้วถานอินจะยอมให้คนเบื้องหลังได้อยู่อย่างเสวยสุขสมอุรา หญิงสาวเงยหน้าที่ซีดเซียวปานซากศพขึ้นมา หัวใจวิปลาสสาดซัดความคลุ้มคลั่งออกมาทางสายตา นางแค่นยิ้มเสียงแหลมสูงตวาดลั่นโถงหลวง

“ใช่! หยกชิ้นนั้นข้าเป็นคนลักขโมยมาเอง ทว่าไหลเยี่ยนฟาง เจ้าอย่าได้ลำพองใจไปนักเลย...