บทที่ 14 ความทรมานที่สิ้นสุดลง2/2

จวบจนเวลาผ่านไปเกือบสองเค่อ [1] ในที่สุดยากำหนัดในร่างของเฟยห้าวอันก็จางลง เสียงลมหายใจอันหอบเหนื่อยดังแข่งกับเสียงสะอื้นด้วยความเจ็บแสบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาของคนทั้งสองจะค่อย ๆ ปิดลงอย่างช้า ๆ จนหลับสนิทไปในที่สุดด้วยความอ่อนเพลีย

หานเปี๋ยหลีที่ยืนคุมเชิงอยู่ไม่ไกล รับรู้ได้ถึงความเงียบสงบภ...