บทที่ 47 กับดักพิษบุปผาคลั่ง 1/2

ณ ตำหนักบูรพา

สายลมหนาวพัดวูบผ่านหน้าต่างตำหนักเข้ามาหอบหนึ่ง แสงเทียนสั่นไหวราวกับชีวิตที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของตระกูลถัง เฟยห้าวซุนตระหนักดีว่าถึงเวลาที่ตนจะต้องออกไปทำตามคำขอสุดท้ายนั้นแล้ว

เขากดเปลือกตาลงเนิ่นนาน หวนคำนึงถึงภาพเด็กหญิงตัวน้อยที่เคยออดอ้อนขอของขวัญวันเกิดด้วยแววตาไร้เดียงสา ทว่า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ