บทที่ 145 เซียวอี้เซียนมาหา

ไป๋จินหวนเหงื่อไหลท่วมตัว ส่ายหน้าไปมา สองมือจิกหมอนแน่นน้ำตาไหลพราก ตอนนั้นที่คลอดเซียวอี้เซียนกลับไม่เจ็บถึงเพียงนี้ นางกำลังจะหมดแรงก็ได้ยินเสียงสามี

"หวนหวน...พี่อยู่นี่พี่มาแล้ว"

มือเหี่ยวย่นจับมือสะใภ้แน่นก่อนจะเช็ดน้ำตาให้เอ่ยปลอบโยน

"ลูกหงมาแล้ว..ลูกสะใภ้สามีเจ้ามาแล้ว หายใจลึกๆ เด็กๆยากร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ