บทที่ 21 เมียบ่าว (1)

ฝ่ามือหนาอบอุ่นแทรกแทรงด้วยความเย็นนิดๆ ของร่มไพรรอบๆ ทำให้พิมแก้วหมุนตัวหันกลับไปมองเขาอย่างตกใจ ชายตรงหน้ามีสีหน้าจริงจัง เขาไม่อยากให้เธอกลับไปในขณะที่เขายังมีอารมณ์ค้างอยู่มากแบบนี้ อย่างน้อยอยากคุยกันก่อน ให้เข้าใจกันทั้งสองฝ่าย

อย่างไรเขาก็ยังมองเธอเป็นภรรยาของเขาอยู่ดี แม้ว่าเธออาจไม่เห็นเขาเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ