บทที่ 22 เมียบ่าว (2)

“ผมรับเธอเป็นเมียไม่ได้ครับ” ไม่รีรอให้เสียเวลา สามก๊กรีบโพล่งขึ้นมาด้วยความนิ่งสงบ เขายอมรับว่าตื่นตูมกับเหตุการณ์ไปมาก แถมสถานการณ์ตนเองตอนนี้ก็ตกเป็นรอง แต่จะให้รับผู้หญิงที่ไม่ได้รักเป็นเมีย เป็นการผิดสัจจะที่เขาให้ไว้กับตัวเองตั้งแต่ช้ำใจจากเอมมิกา

บ่าวทั้งเรือนตกตะลึง ชายผู้นี้ชั่วช้าเหลือเกิน...