บทที่ 28 ศึกว่าที่พ่อตา (1)

เมื่อฟ้าตกดินเริ่มมืดครึ้ม ฝนตกปรอยๆ สามก๊กเองก็ปรือตาขึ้นมากลางดึก เขาจึงเห็นว่าศีรษะของตนเองกำลังถูกอิงบนตักเล็กๆ ของพิมแก้วที่โน้มหน้าลงมามองเขาพลางลูบแก้มสากเบาๆ ด้วยฝ่ามือที่นุ่มนิ่มเหมือนปุยนุ่น

เขาคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ได้ พลางเอามาจูบซับฝ่ามือนุ่ม

“พี่เผลอหลับไปหรือ?”

“ก็โดนสั่งงานมามากนี่จ๊ะ ...