บทที่ 211 ครั้งนี้จะปกป้องให้ดี

“ภรรยา...” น้ำเสียงเป็นห่วงของคนข้างกายดึงสติเยว่ฉีกลับมา หญิงสาวเงยหน้ามองสบสายตาเป็นห่วงของเขา ใบหน้าขาวแทบไร้สีเลือด ริมฝีปากขาวซีด

เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นไหวว่า

“ละ...ลั่วอี้ เสียงนั้น เมื่อก่อน ในห้องมืดมิด” น้ำเสียงขาดห้วงไม่ปะติดปะต่อ

ใบหน้างดงามชื้นเหงื่อ ดวงตาสะท้อนความหวาดกลัว

“ว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ