บทที่ 10 10

เย่วฉินกำมันเทศอุ่นๆ ในมือแน่น เขาก้มหน้าซ่อนหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงมาเงียบๆ เขาไม่เคยคิดฝันว่าชีวิตนี้จะได้รับความเมตตาเช่นนี้ ไม่คิดเลยว่าจะมีใครยอมเสียสละอาหารของตนเองให้เขา ไม่คิดว่าจะมีใครเรียกเขาว่า 'น้องชาย'

ค่ำคืนนั้น พายุหิมะด้านนอกยังคงโหมกระหน่ำ ทว่าภายในเรือนร้างกลับอบอวลไปด้วยไออุ่นจากกอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ