บทที่ 18 18

หลินชิงเย่วเห็นท่าทีหวาดกลัวของเขา หัวใจนางก็พลันปวดหนึบ นางคุกเข่าลงเคียงข้างเขา จับมือเล็กที่เปื้อนขี้เถ้าขึ้นมาเช็ดด้วยผ้าสะอาดอย่างเบามือ

"ไม่ต้องกลัว ข้าไม่ได้จะดุเจ้า" นางยิ้มอ่อนโยน หยิบกิ่งไม้อันเดิมขึ้นมาแล้วส่งคืนใส่มือของเขา "หากเจ้าอยากเรียน ข้าจะเป็นคนสอนเจ้าเอง ดีหรือไม่"

เด็กน้อยเบิ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ