บทที่ 41 41

สายลมเหมันต์ในยามวิกาลพัดกรรโชกแรง หอบเอาเกล็ดหิมะปะทะเข้ากับใบหน้าของบุรุษผู้มีเรือนผมสีเงินขาวโพลนดุจแสงจันทร์ ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินฝ่าความมืดมิดและพายุหิมะออกไปจากเขตอนาบริเวณของโรงหมอสกุลหลินอย่างเลื่อนลอย ไร้ซึ่งจุดหมายปลายทาง ราวกับวิญญาณเร่ร่อนที่ถูกทอดทิ้งจากสวรรค์

ความหนาวเหน็บที่เสียดแทงทะล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ