บทที่ 5 5
แววตาของเขาในยามนี้เปี่ยมไปด้วยความหวาดระแวง ความเกลียดชัง และจิตสังหารอันรุนแรงราวกับลูกหมาป่าที่พร้อมจะกัดกระชากคอหอยของผู้ที่กล้าเข้ามาใกล้ แม้ร่างกายจะบอบช้ำเจียนตาย ทว่าประกายตาคู่นั้นกลับแข็งกร้าวและดุร้ายจนน่าสะพรึงกลัว
ดวงตาสีเงิน... เด็กชายที่ถูกล่ามโซ่... รอยแผลเป็นจากการถูกเฆี่ยนตี...
ภาพความทรงจำจากเนื้อหานิยายเรื่อง 'ลิขิตรักจอมมาร' แล่นปราดเข้ามาในหัวของหลินชิงเย่วราวกับสายฟ้าฟาด หญิงสาวผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าว หัวใจเต้นกระหน่ำรัวเร็วปานรัวกลองรบ
บุรุษผู้มีดวงตาสีเงินประหลาด ในนิยายเรื่องนี้มีเพียงผู้เดียวเท่านั้น...
เขาคือ 'เย่วฉิน' จอมมารผมเงินในอนาคต!
หลินชิงเย่วจดจำตัวอักษรทุกบรรทัดที่บรรยายถึงความวิปริตและโหดเหี้ยมของตัวละครผู้นี้ได้อย่างแม่นยำ เย่วฉินคือองค์ชายใหญ่แห่งแคว้นอู่ที่ถูกพระสนมชั่วร้ายร่วมมือกับตระกูลหลินสับเปลี่ยนตัวตนตั้งแต่แรกเกิด เขาถูกส่งมาทิ้งไว้ที่ชายแดนแคว้นศัตรู ถูกผู้คนรังเกียจเหยียดหยามว่าเป็นตัวประหลาด ถูกจับมาทารุณกรรมและล่ามโซ่เยี่ยงสัตว์เดรัจฉาน
ความเจ็บปวดและการถูกทอดทิ้งในวัยเยาว์ หล่อหลอมให้ดวงจิตของเขาบิดเบี้ยว ในอนาคตเขาจะทำลายโซ่ตรวนนี้ ฝึกฝนวรยุทธ์มารจนผมกลายเป็นสีเงินขาวโพลน และก้าวขึ้นเป็นจักรพรรดิผู้เหี้ยมโหดที่พร้อมจะเข่นฆ่าผู้คนนับหมื่นแสนเพื่อระบายความแค้น
และที่สำคัญที่สุด... เย่วฉินผู้นี้ คือคนที่จะนำกองทัพม้าเหล็กเหยียบย่ำจวนราชครูหลินจนราบเป็นหน้ากลอง สับร่างของคนตระกูลหลินทุกคนเป็นหมื่นๆ ชิ้น และผู้ที่ถูกทรมานจนตายอย่างน่าอนาถที่สุดก็คือหลินชิงเย่ว เจ้าของร่างที่นางสวมรอยอยู่นี้นั่นเอง!
หลินชิงเย่วจ้องมองเด็กชายตรงหน้า ความหวาดกลัวแล่นริ้วจับขั้วหัวใจ มือที่กำไม้สั่นสะท้านน้อยๆ หากนางปล่อยให้เขาหนาวตายอยู่ที่นี่ หรือเพียงแค่ใช้ไม้ในมือฟาดลงบนศีรษะของเขาให้จบชีวิตลงเสียตั้งแต่ตอนนี้ อนาคตอันน่าสะพรึงกลัวที่จะเกิดกับนางและคนอื่นๆ ย่อมเปลี่ยนไป จอมมารผู้นี้จะไม่มีวันได้เติบโตขึ้นมาสร้างหายนะให้แก่โลกหล้า การฆ่าเด็กเพียงคนเดียวแลกกับชีวิตของนางและผู้บริสุทธิ์อีกมากมาย ย่อมเป็นทางเลือกที่สมเหตุสมผลที่สุด
สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดตะโกนก้องในหัวให้ลงมือสังหารเขาเสีย ทว่าสัญชาตญาณความเป็นแพทย์ที่ฝังลึกอยู่ในจิตวิญญาณกลับต่อต้านอย่างรุนแรง
นางคือหมอ หน้าที่ของนางคือการช่วยชีวิตผู้คน ไม่ใช่การพรากชีวิต โดยเฉพาะชีวิตของเด็กน้อยตาดำๆ ที่ยังไม่ได้กระทำความผิดอันใดเลยในเวลานี้
หลินชิงเย่วพิจารณาร่างที่สั่นเทาและบาดแผลเหวอะหวะของเขาอีกครั้ง แววตาดุร้ายของหมาป่าที่เย่วฉินแสดงออก แท้จริงแล้วก็คือกลไกการป้องกันตัวของเด็กที่ถูกทำร้ายจนบอบช้ำถึงขีดสุด เขาหวาดกลัว เขาโดดเดี่ยว และเขากำลังจะตาย
หากนางฆ่าเขาในยามที่เขาไร้ทางสู้ นางจะต่างอันใดกับพวกเดรัจฉานที่ทำร้ายเขาเล่า? และหากชะตากรรมสามารถเปลี่ยนแปลงได้ เหตุใดนางจึงไม่เปลี่ยนให้เขาเป็นคนดี ด้วยการมอบความรักและความเมตตาที่เขาไม่เคยได้รับดูสักครั้งเล่า?
ความเด็ดเดี่ยวพาดผ่านดวงตาคู่หงส์ หลินชิงเย่วทิ้งท่อนไม้ในมือลงบนพื้น เสียงไม้กระทบหินทำให้เย่วฉินสะดุ้งและแยกเขี้ยวขู่ฟ่อในลำคอ
"ข้าจะไม่ทำร้ายเจ้า" หลินชิงเย่วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและแผ่วเบาที่สุด เพื่อไม่ให้เขารู้สึกตื่นตระหนกไปมากกว่านี้
เย่วฉินจ้องมองสตรีแปลกหน้าด้วยความไม่ไว้วางใจ นางแต่งกายซอมซ่อราวกับขอทาน ทว่าดวงตาของนางกลับกระจ่างใสและไม่มีแววตารังเกียจเดียดฉันท์เหมือนมนุษย์คนอื่นๆ ที่เคยมองเขา ริมฝีปากที่แห้งแตกของเด็กชายเม้มแน่น เขาพยายามกระถดตัวหนี ทว่าโซ่ตรวนที่ข้อเท้ากลับรั้งเขาไว้จนเกิดเสียงดังกราว
"อย่าขยับ บาดแผลของเจ้ากำลังมีเลือดออก หากขยับตัวแผลจะยิ่งฉีกขาด" หลินชิงเย่วค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งคุกเข่าให้ระดับสายตาอยู่ต่ำกว่าเขา เพื่อลดท่าทีคุกคาม นางยื่นมือออกไปช้าๆ หวังจะดูบาดแผลที่แขนของเขา
กร้วม!
พริบตาที่ปลายนิ้วของนางสัมผัสโดนผิวเนื้อที่เย็นเฉียบ เย่วฉินก็พุ่งตัวเข้ามากัดเข้าที่ข้อมือของนางอย่างแรงราวกับสุนัขบ้า ฟันซี่เล็กฝังลึกลงไปในเนื้อจนกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในปากของเขา
"อึก..." หลินชิงเย่วสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความเจ็บปวด คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน แต่นางกลับไม่สะบัดแขนออก หรือลงมือทุบตีเขาอย่างที่คนอื่นมักจะทำ นางเพียงแค่นิ่งเฉย ปล่อยให้เขากัดข้อมือของนางอยู่อย่างนั้น
เย่วฉินชะงักไป เขาเงยหน้าขึ้นมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาสับสน เหตุใดนางจึงไม่ตีเขา? เหตุใดนางจึงไม่ด่าทอเขาว่าเป็นตัวประหลาด? เลือดสีแดงสดไหลซึมจากรอยฟันของเขาเปื้อนริมฝีปาก เด็กชายค่อยๆ คลายคมเขี้ยวออกอย่างเชื่องช้า ร่างกายของเขาสั่นเทาหนักกว่าเดิม
"กัดพอแล้วใช่หรือไม่? หิวมากหรือไรจึงคิดจะกินเนื้อข้า" หลินชิงเย่วเอ่ยกลั้วเสียงหัวเราะเบาๆ แม้ข้อมือจะเจ็บปวดจนชา นางดึงแขนเสื้อลงมาซับเลือดที่ข้อมืออย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะล้วงเอามันเทศป่าเผาที่เหลือจากเมื่อคืนครึ่งหัว ออกมาจากอกเสื้อ
