บทที่ 17 ฟ้าครึ้มเมฆดำ

บทที่ 17 ฟ้าครึ้มเมฆดำ

หลังจากหนี่เส้าจวินและเผิงฟู่หลินเดินออกจากห้องไป ราชครูเผิงก็ถอนหายใจออกมาอย่างหนัก ฮูหยินเซียงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หน้านิ่วคิ้วขมวดลงด้วยความเป็นห่วงบุตรสาว นางได้แต่นึกก่นด่าเผิงเสี่ยวว่านในใจที่กลับมาเอาในเวลานี้

ผิดกับเผิงเสี่ยวว่านที่ยืนอยู่ด้านข้าง นางรู้สึกยินดียิ่งนัก ...