บทที่ 1 ความทรงจำจากชาติที่แล้ว

บทที่ 1

ความทรงจำจากชาติที่แล้ว

“ฮือ คุณหนู ทำไมท่านยังไม่ฟื้นสักที”

เสียงร้องไห้ข้างหูทำให้เปลือกตาที่หลับสติกระพริบขึ้นลงช้า ดวงตาสีทองประกายน้ำตาลเข้มมองเพดานด้านบนนิ่ง

หรงเล่อรู้สึกตัวแล้วมองไปด้านข้างเห็นว่าสาวใช้ตัวน้อยของนางเอาแต่ร้องไห้ ก้มหน้าลงบนเตียง จนผ้าปูเปียกชื้นไปด้วยหยดน้ำตาเป็นวงกว้าง เสียงที่เอ่ยออกมาฟังแทบไม่ได้เพราะนางสะอื้นตลอดเวลา

“หยางมี่ เจ้าเลิกร้องไห้ได้แล้ว ข้าเพียงไม่สบาย ไม่ใช่ตายเสียหน่อย”

“คุณหนู ท่านฟื้นแล้ว”

“อืม ประคองข้าลุกขึ้นหน่อย”

หยางมี่เข้ามาประคองคุณหนูตนเองลุกขึ้นนั่งบนเตียง นางรีบวิ่งไปรินชาร้อน ๆ มาให้ ก่อนจะช่วยบีบนวดร่างกายเบา ๆ เพื่อให้เลือดลมในร่างคุณหนูหมุนเวียนดีขึ้น

หรงเล่อมองร่างกายตัวเองแล้วยิ้ม นางผอมแห้งลงมากด้วยป่วยมาเป็นเดือน ไม่ว่าหาหมอที่ไหนก็ไม่ดีขึ้น อาการยิ่งแย่ลงนับวัน

ผู้เป็นบิดาจึงวิ่งวุ่นไปทั่วเพื่อหาหมอดี ๆ ยาที่ดีที่สุด แพงที่สุดมารักษาบุตรสาว

“นายท่านต้องดีใจมากแน่ ๆ ที่ตอนนี้คุณหนูฟื้นแล้ว คุณหนูท่านหลับไปสามวันเลยทีเดียว ทำเอาข้าใจไม่ดีเลย ดีที่ท่านฟื้น ไม่งั้นที่คนจะตายเห็นจะเป็นข้าแล้ว”

หรงเล่อยิ้มด้วยเอ็นดูสาวใช้ นางคืนถ้วยชาให้หยางมี่รับไปก่อนจะมองไปรอบ ๆ ห้อง ทุกสิ่งยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน หลับไปเพียงสามวันเหมือนนางหายไปถึงสามปี

ความรู้สึกมากมายที่ปรากฏทำให้หรงเล่อแยกแยะไม่ได้ว่าอะไรจริงอะไรที่ไม่จริง นางกำลังคิดถึงความฝันที่นางหลงเข้าไปอยู่จนคิดว่ามันคือโลกแห่งความจริง

มันทั้งประหลาด มีหลายสิ่งที่นางไม่เข้าใจ การใช้ชีวิต คำพูด รูปแบบการเรียนรู้ ความเข้าใจ การวางตัว ชายหญิงเท่าเทียมกันไม่มีคำว่าชายเป็นใหญ่ มีแต่ความเสมอภาค ไม่มีการบีบบังคับแต่งงาน ไม่มีการต่อสู้แย่งชิงดินแดน แต่ละที่แม้เป็นศัตรูก็ไม่คิดทำสงครามแย่งชิง

ประวัติศาสตร์มากมายที่นางอ่านเมื่อไปที่นั้น ทำให้นางรู้หลายอย่างมากขึ้น รู้ว่าตนเองมาจากอดีตที่ไกลแสนไกลจนไม่มีเรื่องราวดินแดนที่นางอยู่บันทึกเอาไว้

หรือเพราะว่ามันเป็นคนละโลก นางก็ไม่แน่ใจมากนัก ที่นางรู้คือชาตินั้นนางเป็นสตรีมีชื่อเสียง มีความงามเป็นหนึ่ง ชายมากมายต่างเข้าหา แต่นางเป็นคนนิสัยหยิ่งยโส ถือตัวและฉลาดถึงขั้นอัจฉริยะ สมองของร่างนั้นกับตอนนี้ในโลกนี้ของนางไม่เหมือนกันเลย ในโลกนี้นางโง่มากถึงมากที่สุด ไม่มีความคิดที่จะเอาชนะ มีแต่ยินยอม คิดเพียงว่าหากเราทำดี เราจะได้สิ่งดี ๆ ตอบแทน

แต่เท่าที่ผ่านมา นางเห็นแล้วว่าความดีที่ทำช่างไม่มีประโยชน์กับคนที่คิดหาประโยชน์จากตัวนาง

“คุณหนูท่านเป็นอะไรไป ทำไมถึงเงียบอีกแล้ว อยากกินอะไรหรือไม่ หลับไปสามวันท่านคงหิวแย่”

“หิวสิ เจ้าไปให้ห้องครัวเตรียมอาหารเถอะ แล้วมาช่วยข้าอาบน้ำแต่งตัว ข้าจะไปหาท่านพ่อ”

“คุณหนูท่านยังร่างกายอ่อนแอ ข้าคิดว่าให้ข้าไปแจ้งเรื่องของท่านแล้วให้นายท่านมาที่เรือนจะไม่ดีกว่าหรือ หากท่านเป็นอะไรไปเพราะออกไปต้องลมเย็นอีก คงไม่ดีแน่”

“ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว เจ้าทำตามที่ข้าบอกก็พอ”

“ก็ได้ เช่นนั้นท่านรอข้า เดี๋ยวข้าจะรีบกลับมาจากห้องครัว”

หรงเล่อมองตามร่างของหยางมี่ที่รีบเร่งออกไป นางอยากจะใช้เวลาคิดทบทวนว่าอะไรที่นางเจอมาในความฝันและเรื่องต่อจากนี้นางจะเอายังไงกับมัน

“หรือว่าโลกนั้น ชีวิตนั้นคืออดีตชาติภพที่แล้วข้าไปเกิด โลกมีมากมายหลายใบ หากข้าจะมาเกิดที่นี่ก็ไม่แปลก แต่ไยพอมาเกิดที่นี่ ข้าถึงได้กลายเป็นสตรีโง่ ต่างจากชาติที่แล้วที่ข้าฉลาดทันคนออกจะร้ายกาจเจ้าแผนการเสียนี่”

หรงเล่อเอ่ยกับตนเองเสียงเบา นางยิ้มและหัวเราะให้กับชะตาชีวิตของตนที่ต่างกันจนเทียบไม่ได้

นางป่วยนานกว่าเดือนตั้งแต่งานเลี้ยงจวนอัน ดูเหมือนว่ามันจะไม่ใช่อาการเจ็บป่วยธรรมดา

อันลี่ เจ้าทำอะไรกับขนมของข้ากันแน่ เจ้าจัดการข้าอีกแล้วสินะ

สายตาของหรงเล่อเปลี่ยนจากราบเรียบเป็นแข็งกร้าว

นางกำลังสับสนกับตัวตนของตนเองที่ทั้งสองชาติต่างกัน ก่อนจะตัดสินใจว่าอย่างไรทั้งสองชาติ มันคือนาง แล้วนี้คือนิสัยของนาง

หรงเล่อก้มมองดูตนเอง ก่อนจะเห็นว่าข้างเตียงมีปิ่นหยกดอกเหลียนฮวาสีชมพูอยู่ นางเอื้อมไปจับมันขึ้นมาดู ปิ่นชิ้นนี้งดงามสมจริงสีสันหวานละมุนดูแล้วก็รู้ว่าราคาไม่ใช่น้อย น่าเสียดาย นางมองมันไม่นานก่อนจะเหวี่ยงลงที่พื้นจนหยกรูปดอกเหลียนฮวาแตกหักเสียหาย

มันคือปิ่นที่ม่อเหยียนให้นางมา นางไม่อยากเก็บอีกแล้ว

ปิ่นเป็นเหมือนของหมั้นกลาย ๆ ที่นางรับมาไว้เพราะก็พึงใจในตัวม่อเหยียน

ท่านทำข้าเจ็บแสบนักม่อเหยียน ข้าจะทำให้ท่านเห็นว่าเมื่อสตรีเปลี่ยนจากเมตตาอ่อนโยน เป็นสตรีร้ายกาจเจ้าแผนการ ฉลาดไม่เชื่อคำพูดลมปากที่เอ่ยออกมาเพื่อหลอกล่อ ผลที่ได้ออกมามันจะเป็นยังไง

ส่วนเจ้าสหายข้า ข้าผู้นี้จะตอบแทนในสิ่งที่เจ้ากระทำให้

สาสมกับเรื่องที่เจ้าปั่นหัวข้าและคนอื่นที่ทำให้ข้าตกอยู่ในสภาพนี้

ยิ่งมองกลับไปในอดีตมากแค่ไหน หรงเล่อยิ่งเห็นความโง่

ใสซื่อ เชื่อคนง่ายของตนเองมากเท่านั้น นางเป็นตัวตลกให้พวกเขาเชิดนางเล่นนานแล้ว ได้เวลาที่นางควรจะเอาคืนให้สมกับที่พวกเขาทำกับนาง