บทที่ 102 อย่าให้ฉันเห็นคุณอีก

ร่างกายของธนพลเกร็งเขม็งขึ้นมาทันทีจนถึงขีดสุด

เขาไม่ได้หันกลับไปมอง เพียงแต่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาและโหดร้ายอย่างที่สุด เน้นย้ำทีละคำ

"จำใส่กะลาหัวเอาไว้... ของเน่าเสียในกองขยะ ต่อให้ชุบตัวจนสะอาดแค่ไหน ก็ไม่มีวันกลายเป็นเพชรพลอยไปได้หรอก"

เสียงร้องไห้ของอริสาเงียบหายไปในทันที

ประโยคนั้น ช่างเป็...