บทที่ 114 เธอรอคอยที่จะบินไปกับเทมป์

บูรณิมามองแผ่นหลังที่เหยียดตรงของหญิงสาวผู้นั้น ความสะใจที่ควรจะได้รับกลับลดทอนลงไปอย่างน่าประหลาด

ความรู้สึกนั้นเหมือนกับการเหวี่ยงหมัดหนักๆ เข้าใส่กองนุ่นที่ไร้น้ำหนัก... มันว่างเปล่าและไม่ได้ดั่งใจ

เธอแค่นเสียงในลำคอ ก่อนจะหันไปสั่งพ่อบ้านที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “เฝ้ามันไว้ให้ดี! ห้า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ