บทที่ 12 หนาวใจยิ่งกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว

“เฮ้อ!” ป้าแก้วทอดถอนใจคำใหญ่พลางปั้นหน้าลำบากใจ “คุณผู้หญิงเธอ... ไม่ยอมแตะต้องอาหารเลยค่ะ ป้าพยายามทำของโปรดสลับปรับเปลี่ยนให้แล้ว แต่เธอก็ไม่แตะเลยสักคำ สองวันมานี้ไม่มีอะไรตกถึงท้องเธอเลย รูปร่างก็ผอมลงจนผิดหูผิดตา ได้แต่นอนซมมองเหม่อออกไปนอกหน้าต่างอยู่แบบนั้น”

นางเว้นจังหวะครู่หนึ่ง ลอบสังเกตป...