บทที่ 127 เธอจะออกไป

"ฉันอยู่นี่..."

ชาลิณีพยายามขยับริมฝีปาก แต่เสียงที่เล็ดลอดออกมาจากลำคอกลับเป็นเพียงลมหายใจที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

เธอตะเกียกตะกายลุกขึ้น ทว่าเรียวขาคู่เดิมกลับไร้ซึ่งเรี่ยวแรง พาลให้ร่างทั้งร่างเซถลาไปกระแทกกับบานประตูไม้เนื้อแข็งอย่างจัง จนเกิดเสียงดัง "ตึง!"

"ปัง! ปัง! ปัง!"

หญิงสาวรวบรวมแรงเฮือ...