บทที่ 129 เขาใส่ใจ ใส่ใจจนเสียสมาธิ

จู่ๆ ชาลิณีก็เลิกขัดขืน ร่างกายที่เคยดิ้นรนกลับนิ่งสนิทลง

ดวงตาที่พร่ามัวเริ่มกลับมาโฟกัสอีกครั้ง เธอจ้องมองธนพลอย่างไม่วางตา

จากนั้น เธอรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย ส่งยิ้มให้ใบหน้าคมเข้มที่อยู่ห่างเพียงคืบ

มันเป็นรอยยิ้มที่ดูอ่อนแรงเหลือเกิน แต่กลับแฝงไปด้วยความเย้ยหยันอย่างถึงที่สุด

รูม่านตาของธนพ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ