บทที่ 30 ไออุ่นบนฝ่ามือ

“หุบปากซะนังตัวดี! แกคิดว่าธนพลเขาจะเชื่อน้ำหน้าอย่างแกงั้นเหรอ? เขาจะคิดว่าแกกำลังเล่นละครตบตา ใส่ร้ายฉันต่างหาก! ต่อให้แกตายลงตรงนี้ คนอย่างเขาก็ไม่มีวันเสียน้ำตาให้แกแม้แต่หยดเดียว”

“อื้อ... อื้อ...”

ชาลิณีส่งเสียงอู้อี้เพราะถูกมือปริศนาปิดทั้งปากและจมูก เธอพยายามดิ้นรนตามสัญชาตญาณ รวบรวมแรงเฮือก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ