บทที่ 1 บทนำ

หนึ่งร่างบนโซฟานอนกอดตุ๊กตาสีขาว ดวงตากลมโตมองหน้าจอโทรศัพท์เครื่องหรูที่กำลังขึ้นคอมเมนต์นับร้อยหลังจากเขาลงรูปไปเพียงครู่เดียวเท่านั้น

'วันนี้หยุดงานอยู่กับน้องหมีครับ' เป็นรูปที่เขาใส่เพียงเสื้อสีขาวตัวโคร่งโชว์ช่วงระหว่างลำคอระหงยาวไปจนถึงแผ่นอกขาวเนียนพร้อมกอดเจ้าตุ๊กตาแสนน่ารักเอาไว้ รอยยิ้มเล็กปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าก่อนที่เขาจะวางโทรศัพท์ลงบนเตียง ร่างบางลุกขึ้นบิดเนื้อบิดตัวอย่างปวดเมื่อยเพราะตนพึ่งเข้ากรุงเทพได้เพียงไม่กี่วันแถมยังต้องหางานทำทุกวันทั้งที่มีวุฒิเพียงม.6เท่านั้น เงินเก็บก็ร่อยหรอลงทุกทีจนแทบหมด การเกิดเป็นลูกคนโตมันลำบากอย่างนี้นี่เอง 

Tru...Tru... หลังจากนั่งนึกเรื่องราวปลงๆอยู่บนเตียงเสียงโทรศัพท์เรียกเข้าก็ทำให้พีชเหลือบมองมันอีกครั้งพร้อมผ่อนลมหายใจด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย เพียงแค่เขาเห็นเบอร์โทรเข้ามาก็แทบอยากจะเอาหัวมุดหมอนให้รู้แล้วรู้รอด 

"ฮัลโหล" พีชกล่าวออกไปตามสายด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

["หางานได้หรือยัง..สิ้นเดือนนี้แกต้องส่งเงินให้ที่บ้านนะ"] คงไม่พ้นเรื่องเงินเหมือนอย่างเคย 

"ยัง..พีชพึ่งเข้ากรุงเทพได้ไม่ถึงสัปดาห์เลยนะแม่.." พีชโยกตุ๊กตาไปมาขณะคุยและหลังจากนั้นก็ไม่ต้องเดาว่าตนเองจะโดนอะไร เสียงบ่นของแม่ลากยาวมานานนับห้านาทีได้ก่อนจะเป็นพีชเองที่กดตัดสาย ใบหน้าหวานบึ้งตึงไม่เคยจะได้รับกำลังใจจากมารดาเลยสักครั้ง ดวงตากลมกลอกขึ้นมองบนก่อนจะโยนตุ๊กตาหมีสีขาวที่เขาแสร้งว่าชอบมันนักหนาลงบนพื้นห้อง 

แกร๊ก..เสียงเปิดประตูพร้อมเจ้าของร่างหญิงสาว 

"กินข้าวหรือยัง" เธอเอ่ยถามพีชด้วยน้ำเสียงปกติแล้วเดินนำอาหารเช้าไปไว้ด้านใน

"จะกินเลยก็ได้" พีชพึมพำเดินนำเข้ามาในครัว คนตัวขาวทิ้งกายนั่งลงบนเก้าอี้

"หน้าบึ้งแบบนี้แม่โทรมาอีกแล้วรึไง" ลดาอดีตพี่สาวข้างบ้านที่เคยสนิทกันมากและเป็นคนที่ชวนพีชมาอยู่กรุงเทพด้วยเอ่ยถามขึ้นเหมือนรู้เหตุการณ์เป็นอย่างดี 

"อืม.." ลดาวางโจ๊กหมูใส่ไข่ลงตรงหน้าน้องชายที่ห่างกันเพียงสามปีเท่านั้น 

"แล้วทำไมแกไม่ใช้ความดังของตัวเองให้เป็นประโยชน์ล่ะ" ไม่ต้องคิดให้มากความเพราะพีชรู้ดีว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร 

"มันไม่ใช่ง่ายๆสักหน่อย..อีกอย่างพีชก็ไม่เคยมีอะไรกับใครด้วย" พอพูดออกมาอย่างเหม่อลอยพลันความคิดบางอย่างก็เข้ามาในหัว

"พูดเรื่องอะไรพีช..ฉันหมายถึงว่าให้แกรับรีวิวสินค้า" ลดาเท้าเอวมองน้องชายไม่แท้ตนเองด้วยสีหน้าฉงนใจ เห็นหน้าตาซื่อแบบนี้มันเล่ห์เหลี่ยมน้อยไปซะที่ไหน 

"น่าพี่..ไม่ต้องสนใจหรอก" พีชก้มลงตักโจ๊กเข้าปากคำโตพอหาทางออกได้ก็รู้สึกโล่งเป็นพิเศษ เพราะพี่ในกลุ่มของเขาก็ทำงานแบบนี้เช่นกัน อีกอย่างพีชก็ไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จลดาก็ไปทำงานของตนส่วนพีชก็มาทิ้งตัวนอนลงบนเตียง ใบหน้าหวานแสดงความกังวลออกมาเพียงน้อยนิดก่อนจะตัดสินใจพิมพ์บางอย่างลงไปบนแอคเค้าท์ทวิตเตอร์ของตน หลังจากนั้นมาคอมเมนต์ที่เคยขึ้นเพียงสามสี่ร้อยก็พุ่งไปถึงพันภายในเวลาครู่เดียว พีชกลืนน้ำลายลงคอความรู้สึกของเขาในตอนนี้ไม่ต่างจากเหยื่อของพวกอีแร้งสักเท่าไหร่เลย ร่างบางนอนคว่ำลงกับเตียงพร้อมเกยคางไปกับตุ๊กตาตัวโต ดวงตากลมไล่มองรูปที่ส่งเข้ามาในแชตอย่างพิจารณาแต่จนแล้วจนรอดก็ไม่ถูกใจเสียทีสุดท้ายเขาก็โยนโทรศัพท์ทิ้งไปอย่างไม่มีทิศทางแล้วคว่ำใบหน้าลงกับตุ๊กตา ทำไมชีวิตเขาต้องมาพยายามอะไรแบบนี้ด้วยนะ 

ติ๊ง..เสียงข้อความเข้าทำให้พีชเงยหน้าหม่นๆออกมาจากหมอน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแล้วกดเข้าแอพพลิเคชั่นแชตไลน์ 

อะตอม :มึงจะทำจริงๆเหรอ

พิชระ : อืม.. 

พีชตอบสั้นๆ คนอย่างเขามีทางเลือกไม่กี่ทางหรอก 

อะตอม : งั้นเย็นนี้แต่งตัวเดี๋ยวกูเข้าไปรับ

พิชระ : ?

อะตอม : เออ..ถ้าจะหาคู่นอนแนะนำไปกับกู..มีแต่ของสูงทั้งนั้นไม่ต้องกลัวโรคเลย

พีชกัดริมฝีปากล่างของตนเองนิดหน่อยก่อนจะตอบตกลงเพื่อนสนิทของตนเองไป ร่างขาวกลับมานอนหงายลงบนเตียงอีกครั้ง 

ตกเย็น 

หลังจากพีชแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ลงมาด้านล่างของคอนโดพี่ลดา ดวงตากลมมองรถทุกคันที่ขับผ่านไปมาเพราะนานมากแล้วที่เขาไม่ได้เจออะตอม อีกฝ่ายรู้เรื่องที่เขาเป็นดาวแอคเค่อ แม้จะไม่เคยโชว์หน้าตามีเพียงเรือนร่างและใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้น เขาไม่กล้าเปลือยกายลงหรอกเพราะยังมีความอายอยู่บ้าง แต่ดูเหมือนตั้งแต่วันนี้ความคิดของเขาจะต้องเปลี่ยนไปเพราะพีชต้องหาคู่นอนเปิดประสบการณ์ตนเอง 

รถคันหรูเคลื่อนเข้ามาจอดพร้อมกระจกที่ลดลงมา 

"ขึ้นมาดิ" อะตอมหนุ่มร่างสูงโปร่งใบหน้าหล่อเหลาเอ่ยบอก พีชพยักหน้าแล้วเปิดประตูเข้าไปนั่งข้างคนขับ 

"วงการนี้มึงคิดดีแล้วใช่ไหม" พีชหันมองอะตอมก่อนจะพยักหน้า ซึ่งบทสนาบนรถก็เป็นไปอย่างเรื่อยเปื่อย กว่าจะมาถึงบาร์หรูอย่างที่มันบอกก็ค่ำพอดี 

พีชเหลือบมองรอบกายด้วยสีหน้าตื่นตาตื่นใจ นานๆเขาจะมาที่แบบนี้ทีซึ่งผับต่างจังหวัดเทียบไม่ติดกับที่นี่เลย พีชเดินตามอะตอมมายังโต๊ะที่จองเอาไว้ ไม่นานพนักงานก็นำน้ำสีอำพันมาเสิร์ฟ 

"ลองมองไปก่อน..ที่นี่กูการันตี..มีแต่คนรวยๆ"

"ไม่ได้มาขายตัวสักหน่อย" พีชพึมพำสายตาก็กวาดมองไปรอบร้าน

"เผื่อโชคดีได้เสี่ยเลี้ยงมึงจะได้สบายไงวะ" อะตอมเอ่ยแซวขณะยกเหล้าขึ้นดื่ม พีชก็อยากให้มันเป็นอย่างนั้น แต่คนอย่างเขาอยากลองทำงานหาเงินด้วยตนเองมากกว่า พีชกำลังจะยกน้ำสีอำพันขึ้นดื่มก็ไปชะงักกับหนึ่งร่างที่นั่งอยู่คนเดียวตรงส่วนริมบาร์ 

พีชทิ้งสายตามองอยู่นานราวถูกมนต์สะกด ใบหน้าหล่อเหลาดูดุดันน่าเกรงขาม ร่างกายสูงแกร่งน่าจับตามอง พีชเม้มริมฝีปากพร้อมรอยยิ้มมุมปาก ร่างขาวบางลุกขึ้นเดินออกไปจากโต๊ะของตนด้วยสีหน้ากระหยิ่ม ดูเหมือนว่าเขาจะเจอเป้าหมายคืนนี้แล้วสิ 

"สวัสดีครับ" พีชฉีกยิ้มหวานแล้วทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตรงกันข้าม เขาสำรวจไปตามร่างกายของคนตรงข้ามอีกรอบอย่างเผลอไผล ทรงแด๊ดดี้อย่างที่เขาเคยใฝ่ฝันถึงไม่มีผิด ดวงตาเรียวคมละขึ้นมองเขาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง หล่อมาก..แม้จะมีผมหงอกประปรายแต่อีกฝ่ายกลับไม่ดูแก่เลยสักนิด 

"ผมชื่อลูกพีชครับ..เรียกพีชเฉยๆก็ได้" พีชยังคงฉีกยิ้มให้แม้อีกฝ่ายจะทำหน้านิ่งเหมือนไม่สนใจเขา 

"มาคนเดียวเหรอครับ" 

"อืม.." ชอบจังผู้ชายพูดน้อย พีชพยักหน้าแล้วยกมือขึ้นเรียกพนักงาน 

"คุณอยากดื่มเหล้าแบบไหนเหรอครับ..ผมเลี้ยงเอง" พีชทำหน้าใหญ่ทั้งที่เงินเหลืออยู่เพียงหยิบมือ แต่จะทำไงได้... เขาลดสายตาลงมองชนิดเหล้าของคนตรงข้ามก่อนจะสั่งพนักงานไป 

"ปกติคุณมาที่นี่บ่อยหรือเปล่าครับ" พีชถามด้วยรอยยิ้มดังเดิม 

"ต้องการอะไร" พีชยิ้มเก้อก่อนจะขยับนั่งตัวตรง

"ผมแค่อยากทำความรู้จักครับ...ไม่ได้เหรอ?" เลิกคิ้วขึ้นเชิงถาม พีชอมยิ้มเมื่ออีกฝ่ายไม่ตอบ เขานั่งรินเหล้าให้ชายหนุ่มเงียบๆ

"ต้องการอะไร" เป็นคำถามเดิมที่ทำเอาพีชชะงัก ใบหน้าหวานยิ้มหวานอีกครั้งก่อนจะเท้าคางตนเองโดยส่งสายตายั่วยวนให้อีกฝ่าย ซึ่งขาของเขาใต้โต๊ะก็กำลังขยับทำหน้าที่ของมัน

 พีชกัดปากล่างของตนเองเมื่อฝ่าเท้าของเขานาบไปกับบางอย่างที่มีเนินเนื้ออูมชัดเจน

"แล้วคิดว่าผมต้องการอะไร"

"...." พีชจ้องตาอีกฝ่ายนิ่งขณะที่เท้าตนเองก็คลึงไปกับเจ้าสิ่งนั้นช้าๆ แถมเขายังแอบสังเกตอีกว่าฝ่ายนั้นยืดตัวตรงขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาขมวดคิ้วมองมาดุๆแต่มีหรือพีชจะสนใจนอกเสียจากเลียริมฝีปากตนเองอย่างเย้ายวน 

"ไม่มีวิธีอ่อยแบบอื่นแล้วหรือไง"

"ฮะ?"

"ขาสั้นแค่นั้นยังจะพยายาม" 

"...."