บทที่ 3 ตอนที่ 2
แกร๊ก..พีชพาร่างอ่อนปวกเปียกเข้ามาภายในห้อง ขาที่ฝืนไม่ให้สั่นเมื่อครู่ทรุดฮวบลงกับพื้น ใบหน้าเรียวเบ้ลงอย่างเจ็บเสียดช่วงก้น กว่าจะพาตัวเองกลับมาถึงคอนโดได้เล่นเอาเกือบตายเหมือนหมาข้างถนน ไม่คิดเลยว่าการหาประสบการณ์ครั้งแรกจะเลยเถิดและหนักหน่วงมากถึงขนาดนี้
พีชไต่ตามกำแพงมาที่ห้องน้ำ ดวงตากลมมองตัวเองในกระจกที่มีสภาพไม่จืด
"ตาบอดแล้วมั้ง" พีชพึมพำขณะถอดคอนแทคเลนส์ออก พร้อมใช้คลีนซิ่งลบเครื่องสำอางค์ พอใบหน้าโล่งแล้วค่อยยังชั่วขึ้นมาหน่อย พีชมองเรือนร่างตนเองที่มีแต่รอยแดงจ้ำ เมื่อคืนอารมณ์พุ่งขึ้นสูงปรี๊ดจนไม่มีเวลาได้เอะใจ มือเล็กยกขึ้นยีหัวตนเองกับความสะเพร่าแบบนี้ หากพี่ลดาเห็นมีหวังต่อว่าเขาชุดใหญ่แน่ๆ
หลังจากทนทรมานอาบน้ำเสร็จก็พาร่างอันบอบช้ำของตนเองมาทิ้งตัวนอนลงบนเตียงนุ่ม ตุ๊กตาตัวโปรดถูกถีบลงจากเตียงเพราะเกะกะพื้นที่ พีชพาดขาไปกับหมอนข้างก่อนจะหลับลงไปในที่สุด
หลังจากนอนพักเอาแรงนานหลายชั่วโมงพีชในสภาพไข้ขึ้นก็ลุกขึ้นมากินโจ๊กที่พี่ลดาเตรียมเอาไว้ให้ เขาใส่เสื้อคอเต่าปกปิดรอยได้อย่างแนบเนียน แต่อย่างไรก็ได้รับสายตาสงสัยของพี่สาวส่งมาเสมอ อุตส่าห์พยายามไม่เดินขาถ่างยังสังเกตเห็นอีก
"มีเรื่องปิดบังหรือเปล่า" พอโดนถามขณะกินก็อดไม่ได้ที่จะสะดุ้ง พีชกระแอมในลำคอ
"เปล่านี่..พี่ก็รู้ว่าพีชไม่สบายบ่อย..อีกอย่างช่วงนี้สภาพอากาศก็เปลี่ยนบ่อยจะตาย" ตอบหน้าซื่อเป็นหนึ่งอาวุธประจำตัวเขา
"อืม..อย่าให้รู้ว่าไปทำอะไรไม่ดีมานะ" ลดาคาดโทษเอาไว้ในน้ำเสียง ส่วนพีชลอบบึนปากแล้วตักโจ๊กเข้าปากคำโตก่อนจะหายากินแล้วไปนอนต่อ ช่วงนี้คงต้องพักฟื้นก่อนแล้วค่อยหาคนมาทำคลิปด้วย ซึ่งพีชค่อนข้างกังวลเรื่องนี้อยู่พอสมควร
"ออกไปตั้งแต่เที่ยงเลยครับเสี่ย" เสี่ยใหญ่ผ่อนลมหายใจมองภาพวงจรปิดของโรงแรมที่มีเจ้าเด็กตัวขาวเดินกระเผลกไปเรียกแท็กซี่ด้านหน้าโรงแรม เขาใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มมองวนไปวนมาอยู่นาน จะให้ไปสืบก็ยังไงอยู่เพราะเขาไม่เคยถูกใจเด็กคนไหนจนต้องลดศักดิ์ศรีตนเองตามหาขนาดนี้ ใบหน้าคมหล่อละขึ้นมองบอดี้การ์ดและทำท่าเหมือนจะพูดอะไรออกไป
"มีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่าครับ" พอเสี่ยหนุ่มไม่เอ่ยบอกเสียทีจึงเป็นเขาที่ต้องเอ่ยถาม
"ไม่ต้อง..ออกไปได้แล้ว" เสี่ยใหญ่กวักมือไล่คนสนิทของตนก่อนจะยกมวนบุหรี่ราคาแพงขึ้นสูบ ในตอนแรกเขาคิดว่าเด็กคนนี้ต้องการจะจับเขาแต่กลับผิดคาดเพราะตื่นเช้ามาดันไม่เจอตัวแถมยังถูกหยามด้วยการทิ้งเงินให้อีก ในความรู้สึกของเสี่ยใหญ่ตอนนี้เหมือนโดนฟันแล้วทิ้งทั้งที่เขาควรจะเป็นฝ่ายนั้นมากกว่า พอทนความหงุดหงิดของตัวเองไม่ไหวเสี่ยหนุ่มก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ห้องทำงานเพื่อไปยังบาร์นั้นอีกครั้งในวันนี้
1 เดือนต่อมา
พีชยืนมองเบื้องหน้าด้วยสายตากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ใบหน้าหวานแสร้งยิ้มแล้วมองเจ้าสิ่งนั้นอีกครั้งเหมือนไม่เชื่อสายตาของตัวเอง
"ยืนรออะไรอยู่ครับ" ชายหนุ่มพูดด้วยสีหน้าเชิญชวน พีชกระพริบตาปริบๆ อาจจะเป็นข้อผิดพลาดของเขาเองที่เลือกผู้ชายจากหุ่นจนลืมขอดูไอ้นั่นเสียก่อนซึ่งมันเป็นครั้งแรกเลยสะเพร่าไปบ้างถึงได้หนอนชาเขียวมาอย่างนี้ไง แล้วนี่เขาต้องแกล้งร้องครางไหม
"พอดีผมลืมไปว่ามีธุระด่วนครับ..ไว้โอกาสหน้านะครับ" พีชยิ้มแหยๆก่อนจะรีบขนของมากอดเอาไว้ งานครั้งแรกสำหรับถ่ายคลิปอย่างว่าก็ล้มไม่เป็นท่าเพราะเจ้าโลกของอีกฝ่ายมันเล็กกว่าเขาอีก
"อ่าวน้องพีช..พี่อุตส่าห์ข้ามจังหวัดมานะ" ชายหนุ่มเริ่มขมวดคิ้วไม่พอใจ
"พอดีธุระพีชด่วนจริงๆครับ" เด็กหนุ่มกำลังจะก้าวขาเดินออกจากห้องแต่เรียวแขนขาวกลับถูกกระชากโดยคนที่เปลือยกายอยู่
"เฮ้ย!..อย่างนี้หมายความว่าไงวะ" ร่างของพีชถูกผลักจนแผ่นหลังอัดกับกำแพง ใบหน้าหวานเบ้ลงเพราะความเจ็บก่อนจะช้อนสายตาที่เปลี่ยนไปขึ้นมอง
"ก็ของมึงอันเท่านิ้วก้อยใครจะเอาลง..ตอนแรกบอกห้าสองไอ้ทุเรศ" พีชตะคอกด่าอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นเช่นกันจนชายหนุ่มอึ้งไปสักพักเพราะไม่คิดว่าคนอย่างหนูพีชจะด่าเจ็บได้ถึงขนาดนี้
"ไอ้สัตว์นี่เดี๋ยวกูตบแว่นแตก..อั่ก!" พีชยกกระเป๋าขึ้นฟาดเข้าที่ใบหน้าของชายหนุ่มจนมันล้มลงไปกองกับพื้น
"มีแค่นั้นมึงเก็บไว้เย็ดหมอนเถอะ!!" พีชพูดจบก็เดินข้ามตัวของชายหนุ่มไปอย่างไม่ไยดี หัวสมองตอนนี้ปวดหนึบจนอยากกลับเข้าไปกระทืบมันซ้ำอีกรอบที่ทำให้เขาเสียเวลา เงินก็ร่อยหรอจนจะหมดลงทุกทีหากไม่ได้กินข้าวฟรีน้ำฟรีจากพี่ลดาคงหมดเกลี้ยงไปแล้ว
พีชเดินหน้ามุ่ยมาที่ป้ายรถเมล์ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงอย่างหน่ายใจ อุตส่าห์ทำใจตั้งนานดันมาเจอเรื่องแบบนี้อีก กล้องก็ยืมเขามาแถมเขายังเผลอใช้มันฟาดหัวไอ้เวรนั่นจนพังอีก
"จะเอาเงินจากไหนไปคืนวะ" พีชพึมพำกับตนเอง ใบหน้าน่ารักงอเง้าอยู่อย่างนั้นจนรถเมล์เคลื่อนเข้ามาจอด หลังจากขึ้นมาบนรถแล้วเขาก็หาที่นั่งด้านหลังริมหน้าต่าง ดวงตากลมมองออกไปด้านนอกพยายามลืมเรื่องเคร่งเครียดต่างๆแต่ใช่ว่าจะทำได้ง่ายๆ
พอกลับมาถึงคอนโดพีชก็ทิ้งตังนอนลงบนโซฟาทันทีซึ่งมันเป็นจังหวะเดียวกับที่ลดาเดินออกมาจากห้อง
"หางานไม่ได้อีกแล้วเหรอ"
"อืม" พีชตอบสั้นๆแล้วตีเนียนซ่อนกล้องเอาไว้ด้านหลัง แต่มีหรือหญิงสาวจะไม่เห็น
"พี่จะไม่ห้ามเรื่องงานแบบนั้นของเราหรอกนะพีช..แต่อยากให้นึกถึงอนาคตข้างหน้าไว้เยอะๆ" ลดาทิ้งตัวนั่งลงด้านข้างเด็กหนุ่ม พีชมันหน้าสวยตั้งแต่เด็กแต่เธอไม่ค่อยเห็นด้วยสักเท่าไหร่ที่จะให้มันหากินแบบนี้
"ไปทำงานบาร์ไหม" พอลดาบอกแบบนี้ก็เรียกความสนใจของพีชได้ทันที
"บาร์เหล้าอะเหรอ..ทำๆ"
"จริงๆฉันก็ไม่อยากให้แกไปทำที่นั่นหรอก..พวกมาเฟียมันเยอะแต่เงินดี" ลดาผ่อนลมหายใจ ใบหน้าของพีชค่อนข้างไปทางซื่อยิ่งใส่แว่นตากรอบโตก็ยิ่งเพิ่มเข้าไปใหญ่ เธอกลัวจะไปเตะตาพวกหื่นกามที่นั่นเข้า
"พี่ไม่ต้องเป็นห่วงพีชหรอก..พี่ก็รู้นิสัยพีช" ลูกพีชหัวเราะในลำคอ ลดารู้ดีว่าไอ้พีชมันจอมมารยา แม้นิสัยของพีชเธอจะไม่ค่อยชอบสักเท่าไหร่แต่ถือว่าเป็นอาวุธอย่างหนึ่งเลยก็ว่าได้ในการใช้ชีวิต
"เดี๋ยวพี่ติดต่อน้องเพื่อนให้..เห็นว่ากำลังหาคนอยู่" พีชพยักหน้าก่อนจะยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณพี่สาวแล้วลุกขนของกลับเข้าไปในห้องเตรียมตัวสำหรับงานใหม่ และดูเหมือนทุกอย่างจะราบรื่นเป็นอย่างดีเพราะเขาได้รับงานทันทีหลังจากพี่ลดาติดต่อไป ซึ่งสุดสัปดาห์นี้ให้เขาไปเรียนรู้งานและเริ่มทำได้เลย เป็นเวลาเดือนกว่าที่เขาตะลอนหางานไปทั่วเมืองแต่ด้วยวุฒิม.6เลยค่อนข้างหายาก ซึ่งใช่ว่าจะไม่มีแต่บางอย่างมันลงแรงมากเกินไป พอจะหาได้ก็ได้มาง่ายๆแบบนี้แถมเงินเดือนยังดีมากอีก หากนับทิปจากลูกค้าแล้วเขาคงพอใช้และพอส่งไปให้แม่เหมือนกัน
พีชถอนลมหายใจก่อนจะก้าวขาเดินเข้าไปด้านในบาร์หรูใจกลางเมือง ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นมองไปรอบๆอย่างสำรวจก่อนจะมีพี่คนหนึ่งเดินเข้ามา
"พีชใช่ไหม"
"ครับ" พีชยิ้มตอบ ซึ่งเขาแอบเห็นว่าสายตาเธอมองตั้งแต่หัวจรดเท้า
"เข้ามาสิเดี๋ยวจะสอนงาน" พีชพยักหน้าเดินรวบมือตนเองตามเข้าไป พอพีชมาอยู่ด้านในพบว่าเพื่อนร่วมงานหลายคนต่างมองมาทางเขาด้วยสายตาสงสัย
"น้องจะไหวจริงเหรอวะ" พีชทำเป็นไม่ได้ยินเมื่อมีคนเข้ามากระซิบคนที่จะสอนงานเขา
"ไม่รู้ดิ.." พอพูดถึงเขาจบพี่คนนั้นก็พาพีชมาโซนสำหรับบริการลูกค้าซึ่งรายละเอียดคร่าวๆพี่เขาจะเป็นคนอธิบาย
"เวลาจะเสิร์ฟแขกต้องเข้าทางด้านขวาทุกครั้ง" พีชพยักหน้ารับทุกคำสอนจากหญิงสาว แม้จะรับรู้ถึงสายตาของใครหลายคนมองมา
"อีกอย่าง..หน้าแบบน้องเนี่ยพวกสเปกเสี่ย..ถ้าโดนลวนลามเรียกพวกพี่ได้เลยนะ" พีชเงยหน้าขึ้นมองคนเข้ามากล่าวบอก
"จริงเหรอครับ..น่ากลัวจัง..ถ้าอย่างนั้นพีชรบกวนด้วยนะครับ" พีชตอบราวกลับว่ากลัวมากจริงๆจนรุ่นพี่ในร้านหลายคนต่างเห็นใจ
"เลือกงานแบบนี้พี่ไม่ว่าหรอกนะ..แต่ทำไมถึงเลือกร้านนี้" พีชก้มหน้าลงสายตาหม่นหมอง
"บ้านพีชค่อนข้างลำบากครับเลยเลือกอะไรไม่ได้มาก..เจ้าหนี้ก็ตามมาข่มขู่พีชทุกวัน..ฮึก..พีชกลัวมากครับต่อให้งานนั้นเสี่ยงชีวิตแค่ไหนพีชก็จะทำครับ"
"โถ่..น้องพีช..ไม่เป็นไรนะ" จากนั้นก็กรูกันเข้ามาปลอบโยน เด็กตัวเล็กน่ารักขนาดนี้ทำไมโลกถึงโหดร้ายกับน้องจัง พีชเปิดกรอบแว่นแล้วแสร้งเช็ดน้ำตาตนเอง
"วันนี้เสี่ยมา..เตรียมตัวด้วย" พีชพยักหน้าก่อนจะกลับเข้าไปในที่ของตน ซึ่งเข้าสู่เวลาเพียงหนึ่งทุ่มแขกมากมายก็ทยอยกันเข้ามาแล้ว
"สวัสดีครับ" พีชยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตรทักทายพร้อมเดินเข้าไปให้บริการ ซึ่งทำได้พักเดียวตัวเขาก็ถูกเรียกตัวกลับไป
"ต้องส่งคนไปดริ้งเหล้า..เดี๋ยวพวกเสี่ยเขาจะเลือก" พีชยืนฟังพวกพี่เขาพูดก่อนจะพยักหน้ารับแล้วเดินตามคนอื่นๆไป
พอเปิดประตูเข้ามาภายในห้องก็พบผู้ชายตัวโตราวห้าคนนั่งเรียงกันบนโซฟา พีชก้มหน้าตลอดเวลาไม่ใช่ว่ากลัว แต่กำลังแกล้งเผื่อจะถูกเลือกแล้วได้ทิปเยอะๆ
"อ่าวเสี่ยใหญ่มาสักที" เหมือนร่างของพีชจะนิ่งไปเมื่อได้กลิ่นกายคุ้นจมูกอยู่ทางด้านหลัง ความรู้สึกของเขาในตอนนี้คือยืนนิ่งงันไปขณะที่คนอื่นกำลังถูกพวกเสี่ยๆเอาตัวไป แถมก่อนพาไปนั่งยังถามชื่อเพื่อความสนิทสนมอีก
"ชื่ออะไร..."
"สมชายครับ"
"ผมทุยครับ"
พีชเม้มริมฝีปากแน่น คนอื่นๆไปกันเกือบหมดแล้ว เขาจึงข่มใจตนเองเงยหน้าขึ้นมองคนที่เข้ามาใหม่แถมยังมาอยู่ตรงหน้าเขาอีก ดวงตากลมโตแสนใสซื่อภายใต้แว่นกรอบหนาเบิกกว้างทันทีเมื่อได้เห็น
พีชนิ่งไปเหมือนถูกอะไรบางอย่างมาล็อกตัวเอาไว้ แต่คนตรงหน้าก็จ้องเขาอยู่เช่นกัน พีชกำมือตนเองแน่นพยายามไม่แสดงพิรุธอะไรใดๆออกไป
ฉิบหายโลกกลมจนน่ากลัว แต่เขาก็เข้าข้างตัวเองไว้ก่อน ลุคนี้ต่างจากวันนั้นมากคงจะจำไม่ได้หรอก
"ชื่ออะไร.." เสียงทุ้มเอ่ยถามทำเอาพีชนิ่งไปพักหนึ่งอีกใจก็รู้สึกโชคดีที่อีกฝ่ายจำไม่ได้ถึงถามชื่อเขาออกมาแบบนี้
"...."
"ฉันถามว่าเธอชื่ออะไร" พีชเหงื่อตกกลืนน้ำลายลงคอไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองอีกจนผู้คนรอบข้างต่างสงสารพีชเพราะเข้าใจไปคนละอย่าง
"เอ่อ..น้องเขาชื่อพะ-" พีชเบิกตาขึ้นเมื่อมีคนจะตอบแทนเขา
"สมถุยครับ!" จากนั้นสายตานับสิบก็มองมาทางเขา
ไอ้พีช! คนเหี้ยไรชื่อสมถุย
แกจะเอาชื่อเพื่อนมารวมกันไม่ได้นะพีช ๕๕๕
ไม่เม้นงอนนะ
