บทที่ 4 ตอนที่ 3
พีชยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น ห้องทั้งห้องเงียบกริบครู่หนึ่ง
"อืม..มาสิ"เสี่ยใหญ่เอ่ย พีชกลืนน้ำลายลงคอเมื่อได้รับคำพูดดังนั้นแปลว่าเขาคือคนที่เสี่ยเลือกอย่างนั้นหรือ พอจะถึงคราวซวยก็มาเสียเต็มเหนี่ยวเลยนะ พีชเม้มริมฝีปากพลางแสร้งยิ้มซื่ออยู่หลายที มือเล็กรินเหล้าที่ตนเองชงให้เสี่ยหนุ่มแม้จะแอบเกร็งบ้างก็ตาม
"เสี่ยอยากดื่มอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ" พีชแกล้งดัดเสียงให้ต่างไปจากเดิมเล็กน้อยแถมยังพึ่งสังเกตอีกว่ายามเขาอยู่ใกล้เสี่ยขนาดตัวนั้นต่างกันมากเลยทีเดียว แค่มองมัดกล้ามภายใต้เสื้อสูทนี้ก็ทำเอาพีชคิดเรื่องลามกขึ้นมาดื้อๆ เดี๋ยวพีช..มึงกำลังกลัวเขาจับได้อยู่นะ
"ชงอะไรมาฉันกินได้หมด" พีชพยักหน้าแล้วหันไปสนใจเหล้าที่กำลังจะทำให้เสี่ยได้ดื่ม ดวงตากลมแอบลอบมองไปทางเพื่อนร่วมงานว่าเขาทำงานกันอยาางไรซึ่งเห็นว่ากำลังเอาอกเอาใจพวกเสี่ยเต็มคาราเบลเลยทีเดียว พีชหันมาแอบมองคนข้างกายบ้างพบว่าเสี่ยใหญ่ไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย บางทีเรื่องคืนนั้นลุงคนนี้เขาอาจจะลืมไปแล้วก็ได้ พอคิดได้ดังนั้นพีชก็กระหยิ่มยกยิ้มในใจ
"ปกติเสี่ยมาที่นี่บ่อยหรือเปล่าครับ" พีชถามขณะส่งเหล้าถึงมือชายหนุ่ม
"ปกติ" พีชพยักหน้าช้าๆ ปกตินี่คือไม่มากหรือน้อยใช่ไหม ทำไมต้องตอบเป็นกำกวมด้วยไม่เข้าใจ พีชยังคงชวนพูดคุยไม่ให้อีกฝ่ายจับสังเกตได้ การพูดคุยไม่มีอะไรมากเพียงแค่พีชรินเหล้าให้เสี่ยเท่านั้น เป็นเหมือนความสบายใจที่อีกฝ่ายลืมเรื่องคืนนั้นไปจริงๆแถมไม่เอะใจในตัวเขาสักนิด ซึ่งมันก็ต้องเป็นอย่างนั้นเพราะยามพีชแต่งตัวจัดเต็มเหมือนที่บาร์วันนั้นมันจะต่างจากตอนนี้มาก
"เสี่ยอยากรับอะไรเพิ่มเติมไหมครับ" พีชยิ้มกว้างไปจนเห็นฟันขาวสะอาดแต่ในใจคือเมื่อไหร่เมิงจะให้ทิปกูสักทีคนอื่นเขาได้กันเรื่อยๆจนเต็มกำมือหมดแล้ว
"ไม่ต้อง" เสี่ยใหญ่กระดกเหล้าชนิดแรงลงในลำคอก่อนจะเหลือบสายตามองเด็กแว่นที่กำลังมองมาทางเขาเช่นกัน
"เอ่อ..เสี่ยมองหน้าผมมีอะไรหรือเปล่าครับ" พีชถามแล้วเอียงคอลงอย่างสงสัยซึ่งเป็นท่าทางที่เขาแกล้งทำให้มันดูน่ารักเท่านั้นเอง
"เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า" พีชที่กำลังจะส่งแก้วเหล้าให้เสี่ยหนุ่มถึงกับชะงักไปด้วยความตกใจ แต่ก็เพียงแค่แวบเดียวเท่านั้น
"ไม่นะครับ..พอดีผมไม่คุ้นหน้าเสี่ยเลย"
"...."
"เอ่อ..มะ..มีอะไรหรือเปล่าครับ"
"พอดีหน้าเธอคล้ายคนที่เคยมอมเหล้าฉันแล้วพาเข้าโรงแรม"
"0.0" ชะอุ่ย.. พีชถือแก้วเหล้าค้างเอาไว้แล้วจ้องใบหน้าคมหล่อของเสี่ยใหญ่อย่างตกใจถึงขีดสุด ซึ่งพอโดนดวงตาคมนั่นหรี่มองก็ทำเอาพีชรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ
"ฮะๆ..เสี่ยเล่นมุขตลกเหรอครับ..คนอย่างผมเนี่ยนะจะไปกล้ามอมเหล้าเสี่ย" พีชขำเหมือนว่ามันเป็นเรื่องตลกจริงๆ ก่อนใบหน้าน่ารักจะชะงักแทบหยุดลมหายใจเมื่อเสี่ยใหญ่ใช้แขนโอบรอบไหล่ของเขาแล้วรั้งเข้าไปแนบชิดขึ้นกว่าเดิม
"หรือไม่จริง" ใบหน้าคมหล่ออยู่ห่างกับพีชแค่คืบเท่านั้น
"มะ..ไม่จริงเสี่ยพูดเรื่องอะไรครับ..ผมกลัวนะ" พีชหอบหายใจแรงขึ้นก้อนน้ำตาจุกที่ขอบดวงตาใบหน้าน่ารักกำลังแสดงความกลัวออกมาอย่างชัดเจน
"...."
"ฮึก..ผมพึ่งเข้ากรุงเทพมาเมื่อสามวันก่อนฮึก..ผมไม่มีทางไปทำแบบนั้นกับใครหรอกครับเสี่ยจำคนผิดแล้ว" พีชร้องไห้ออกมาในทันทีจนเสี่ยใหญ่นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะมีเพื่อนร่วมงานเดินเข้ามาหา
"เสี่ยครับ..น้องเขากำลังกลัวผมขอเปลี่ยนตัวเด็กนะครับ" พีชสะอื้นไห้จนตัวโยนก่อนจะถูกเพื่อนคนนั้นพาตัวออกจากห้องโดยมีสายตาคมมองตามอยู่ตลอด
"ไหวรึเปล่า..ไปพักก่อนนะ.." พีชเม้มริมฝีปากยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาตนเองป้อยๆ
"เขาเป็นใครเหรอครับ"
"เสี่ยใหญ่น่ะ..เจ้าของบาร์ที่นี่" พีชอ้าปากค้างเมื่อได้รับคำตอบของเพื่อนร่วมงาน อุตส่าห์นึกว่าการบีบน้ำตาแสร้งอ่อนแอจะทำให้หลุดพ้นแล้ว แต่เปล่าเลยมันยากกว่านั้น ที่พีชกลัวแบบนี้เพราะหากเสี่ยนั่นรู้ว่าเป็นเขาจริงๆที่มอมเหล้าอาจจะโดนไล่ออกก็ได้ที่พนักงานเคยมีพฤติกรรมแบบนั้น
พีชพาตัวเองที่แกล้งไม่ไหวมานั่งลงในห้องพักสำหรับพนักงาน เมื่อครู่ไม่รู้จะเอาตัวรอดยังไงดีจึงแกล้งร้องไห้ซะเลย กายบางเอนตัวนอนลงแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่นอะไรเรื่อยเปื่อย ช่วงนี้เขาไม่ได้อัพรูปลงในแอคส่วนตัวเลยพวกแฟนคลับก็จะเข้ามาเรียกร้องในโพสต์ล่าสุดตลอดเวลา หลังจากนั่งตอบความเห็นพวกนั้นไปสักพักพีชก็กลับมานั่งอึนอยู่กับตัวเอง ต่อไปนี้เขาคงต้องหาทางหลบหน้าคร่าตากับเสี่ยนั่นแล้วจริงๆ เพราะหากถูกจับได้คงไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่
แกร๊ก.. พีชสะดุ้งเฮือกก่อนจะรีบลุกขึ้นมานั่งกุมมือตนเองเอาไว้เหมือนคนอมทุกข์อยู่
"ดีขึ้นหรือยัง" คนที่ช่วยเขาเอาไว้เมื่อครู่กลับเข้ามาอีกครั้ง ซึ่งพีชจำได้ว่าเขาชื่อทุย
"ดีขึ้นแล้วครับพี่ทุย" แม้จะตงิดใจกับชื่อพี่คนนี้แต่หากให้ถามออกไปคงจะไม่เป็นการดี พีชอยากเป็นที่รักของทุกคนมากกว่าจะต้องถูกเกลียด
"พอดีเสี่ยใหญ่ให้เอาทิปมาให้น่ะ" พอได้ยินคำว่าทิปพีชก็รีบเงยหน้าขึ้นมาในทันทีก่อนจะเบิกตาขึ้นอย่างตกตะลึงเมื่อเห็นเงินจำนวนหนึ่งอยู่ตรงหน้า
"นายโชคดีนะที่เสี่ยใหญ่เลือกไปดริ้งค์" พี่ทุยยิ้มก่อนจะส่งเงินจำนวนสองหมื่นให้รุ่นน้องที่ใส่แว่นกรอบโต
"ขอบคุณครับ" พีชรับมาแล้วยิ้มให้พี่ทุย พอชายหนุ่มเดินออกไปเขาก็มองมันด้วยตาเป็นประกายแวววับ แม่เจ้าหากได้ทิปอย่างนี้ทุกวันก็คงดีมาก
หลังจากวันนั้นก็ผ่านมาถึงสองวันพีชก็ไม่ได้พบกับเสี่ยนั่นอีก เป็นหนึ่งความสบายใจในการทำงาน ตอนนั้นเขาเกือบชะล่าใจอยู่แล้วเชียวว่าเสี่ยเขาจะลืมจริงๆ แต่พอโดนยิงคำถามนั้นมาเล่นเอาพีชไปต่อไม่ถูก คนตัวเล็กกำลังกวาดพื้นอยู่ด้านในพลางร้องเพลงคลอไปด้วยอย่างสบายอารมณ์
พลั่ก! ร่างของพีชถูกชนจนจะเกือบล้ม ใบหน้าที่แสดงความไม่พอใจออกมาชั่วครู่ก่อนจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมหันมามองคนที่เดินชนเขา
"มากวาดอะไรตรงนี้เกะกะ"
"ขอโทษครับ" พีชกล่าวขอโทษทั้งที่กำลังขบกราม พอหญิงสาวเดินออกไปนัยน์ตาที่แสร้งกลัวก็กลับมาเป็นขึงขัง ทำไมที่ทำงานต้องมีคนแบบนี้อยู่ทุกทีเลยแม้จะไม่ชอบจนอยากเอาไม้กวาดฟาดหัวอยู่หลายทีแต่พีชก็อดกลั้นเอาไว้ เพราะเธอค่อนข้างใหญ่ในบาร์แห่งนี้ สถาปนาตัวเองขึ้นมาเพราะความมั่นและแขกเรียกบ่อย พีชผ่อนลมหายใจเอือมๆก่อนจะกวาดพื้นต่อ
พีชถอนลมหายใจออกมาเมื่อกวาดเสร็จแล้ว หลังจากนำอุปกรณ์ไปเก็บเข้าที่คนตัวเล็กก็พาตนเองมาห้องพักพนักงานเพื่อเก็บกระเป๋าเตรียมกลับคอนโด
"กลับก่อนนะครับ" พีชยิ้มบอกลาพี่ๆ แต่พอกำลังจะก้าวขาออกจากร้านก็ต้องหน้าซีดเผือดเมื่อมีเจ้าของร่างที่ใหญ่กว่ามากมายืนขวางเอาไว้ ไวเท่าความคิดร่างของพีชกลับหลังหันก่อนที่อีกฝ่ายจะได้เห็นหน้าแล้วก้าวยาวๆเดินหนีเข้าไปอีกห้องหนึ่งทันที
"แล้วจะเดินหนีกลับเข้ามาอีกทำไมวะเนี่ย" พีชยีหัวตนเอง พอตกใจทีไรการกระทำของเขามักเหนือการควบคุมเสมอ พีชยืนทำใจอยู่นานก่อนจะเปิดประตูออกมาจากห้องนั้น ดวงตากลมสอดสายตามองไปรอบๆ พอไม่เห็นเงาของเสี่ยใหญ่เขาก็รีบเดินออกมาทันที
"หยุด"
กึก.. ขาของเขากำลังจะก้าวออกจากร้านได้อยู่แล้วเชียว พีชยิ้มแห้งหันมามองคนที่เรียกเขาเอาไว้ซึ่งไม่ต้องเดาเลยว่าคือใคร
"เอ่อครับ.."พีชตอบเสียงแผ่วเบาแล้วยืนกุมมือตนเอง
"จะกลับแล้วหรือไง" เปลี่ยนชุดเดินถือกระเป๋าออกมาขนาดนี้คงทำงานอยู่มั้ง พีชบ่นในใจงุบงิบ
"ใช่ครับเสี่ยกำลังจะกลับพอดี..เสี่ยมีอะไรหรือเปล่าครับพอดีว่าผม-"
"ไปกับฉัน"
"ฮะ?" พีชเลิกคิ้วขึ้นงงๆ
"จะปฏิเสธเหรอ" เสี่ยใหญ่เดินเข้ามาใกล้ร่างน้อยพลางลดสายตาลงมองคนที่สูงเท่าอกเขา
"ปะ..เปล่าครับ..งั้นไปก็ได้ฮะๆ" พีชหัวเราะแล้วเกาหลังคอตนเอง ในใจก็เอาแต่นึกถึงว่าจะมายุ่งกับเขาทำไมนักหนา
พีชเดินตามมาที่โรงจอดรถ เขามองรถคันหรูเพียงแค่เห็นก็ไม่กล้าขึ้นไปนั่ง แต่จะให้ทำอย่างไรได้นอกเสียจากทำใจแล้วเปิดประตูสอดตัวเข้าไปนั่งเคียงข้างเสี่ยหนุ่ม
"เอ่อ..เสี่ยจะพาผมไปไหนเหรอครับ" พีชแสร้งทำเหมือนว่ากลัวทั้งที่ในใจแค่หวั่นๆเท่านั้น
"ไปทานข้าว"
"ครับ" กินข้าวแล้วมันเกี่ยวอะไรกับตูวะฮะ ผ่านไปไม่นานรถคันหรูก็เคลื่อนเข้าจอดที่ร้านอาหาร พีชแอบลอบมองเสี่ยหนุ่มข้างกายจนอีกฝ่ายเปิดประตูรถลงไปก่อนเขาถึงได้ตามออกไปบ้าง
เบื้องหน้าคือภัตราคารอาหารหรู
"ตามมาสิ"
ตามอยู่แล้วจ้า ไม่ตามก็หลงสิสงสัยวันนี้จะได้กินของฟรี
"ครับ" พีชเดินตามเจ้านายตนเองต้อยๆ พอไปถึงก็มีคนเข้ามาบริการอย่างดีสมกับความหรูหรา ในตอนนี้พีชจึงต้องมานั่งร่วมโต๊ะอาหารกับเสี่ยหนุ่ม เกิดความเงียบขึ้นภายในโต๊ะอาหาร พีชทำจับนู่นจับนี่เพื่อไม่ให้ตนเองดูว่าง เสี่ยใหญ่ละสายตาขึ้นมองเด็กหนุ่มตรงหน้า
"ชอบอาหารแบบนี้หรือเปล่า"
"เอ่อ..ชอบครับเสี่ย..ผมเป็นคนกินง่ายอยู่ง่ายครับ" พีชยิ้มใสซื่อ มองดูอาหารเหลาๆมากหน้าหลายตามาเสิร์ฟ
"...."
"คือ..ผมอยากรู้ว่าเสี่ยพามาเลี้ยงทำไมเหรอครับ" พีชถามตาใสทั้งที่ภายในใจอยากรู้เต็มที
"เลี้ยงไถ่โทษที่ทำให้เธอกลัววันนั้น..ฉันไม่อยากให้ลูกจ้างต้องรู้สึกกระดากกับเจ้านายตัวเอง" พอพีชได้ฟังเหตุผลก็พยักหน้าเข้าใจพลันนึกโล่งขึ้นมา วันนั้นโบ๊ะไปขนาดนั้นเสี่ยใหญ่คงจับโป๊ะเขาไม่ได้หรอก อาจจะแค่รู้ว่าหน้าตาคล้ายกันแล้วปล่อยผ่าน พีชจึงนั่งทานอาหารตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อย จนมีแก้วมาวางลงด้านข้างพร้อมน้ำสีอำพันที่ถูกเทลงมา
"น้ำชาเหรอครับ.." พีชถามทั้งที่กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อได้กลิ่นหอมอ่อนๆ
"เหล้าหมักน่ะ..ลองดื่มสิ"
"เหล้าเหรอครับ..เอ่อ..ผมดื่มไม่เป็นหรอกครับ..แม่ผมสอนมาเสมอว่าของมึนเมามันไม่ดี" พีชทำหน้าเศร้า
"ขนาดนั้นเลยรึไง" เสี่ยใหญ่มองเด็กที่กำลังทำหน้าเหมือนกลัวเหล้าหมักแก้วนั้นมาก
"ใช่ครับ..สิ่งมึนเมาอบายมุขผมไม่เคยแตะหรือดื่มเลยครับ..เรื่องนี้ผมขอนะครับ..แต่ถ้าเสี่ยอยากให้ผมดื่ม..ผมดื่มก็ได้ครับ" พีชพูดจบก็รีบยกแก้วขึ้นมาดื่มทันทีซึ่งมันหมดไปกว่าครึ่งแก้วก่อนจะทำหน้าบิดเบี้ยวราวกับว่ามันรสชาติแย่มากทั้งที่หวานซ่านไปทั่วโพรงปาก
"เนี่ยเหรอครับรสชาติเหล้าจริงๆขมมากเลยครับ..แฮ่ก" พีชเม้มริมฝีปากแน่น ซึ่งเสี่ยใหญ่เพียงกอดอกแล้วพิงหลังไปกับเก้าอี้พร้อมหรี่สายตามองเด็กตรงข้าม
"สมถุย..ก่อนเธอจะเข้ามาทำงานบาร์มันต้องชิมเหล้าทุกชนิดก่อน..จะมาบอกว่าไม่เคยกินได้ยังไง"
"...."
"หรือเธอเป็นเด็กเส้นเลยได้เข้ามา.."
โป๊ะรัวๆ
ไม่เม้นงอนนะฮือออ
