บทที่ 5 ตอนที่ 4
พีชอ้าปากเหวอแก้วเหล้าในมือค้างเติ่ง ดวงตากลมมองเสี่ยใหญ่ด้วยสายตาที่ตกใจ
"มะ..หมายถึงเหล้าหมักแบบนี้ครับ..ดื่มแบบจริงจังน่ะครับ" พีชแถไปและเหมือนเขาจะยิ่งกดดันเมื่อเสี่ยใหญ่ยังคงกอดอกมองมาทางเขานิ่ง พอทำตัวไม่ถูกเลยแสร้งดื่มมันเข้าไปจนหมดแก้ว ซึ่งพีชไม่ทันได้เห็นเลยว่าคนตรงข้ามกำลังแอบยิ้มมุมปาก
"อร่อยดีนะครับ" พีชโชว์แก้วในมือพร้อมหัวเราะแก้เขินที่ตนพึ่งหน้าแตกไปอีกแล้วเมื่อครู่ ตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยจนมุมมากถึงขนาดนี้เลย
"อร่อยก็สั่งเพิ่มสิ" พอเสี่ยตรงข้ามบอกอย่างนั้นเขาจึงยกแขนเรียกพนักงาน ไม่ต้องคีพลุคอะไรแล้วทั้งนั้นเมื่อโป๊ะขนาดนี้
"เอาแบบนี้อีกสองขวดครับ" พอพูดจบก็เหลือบสายตามองเสี่ยใหญ่ ซึ่งอีกฝ่ายก็ไม่ได้เอ่ยขัดอะไรออกมานอกเสียจากนั่งนิ่งเป็นหุ่นเหมือนเดิม เป็นคนแรกที่ทำให้พีชทำตัวไม่ถูกจริงๆ
เด็กหนุ่มยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอย่างลืมตัวเพราะความกดดัน สองข้างแก้มจึงเริ่มแดงปลั่งจากฤทธิ์สุรา ดวงตากลมปรือปรอยมองเสี่ยใหญ่ด้วยสายตาหวานเยิ้มอย่างไม่รู้ตัว
"อิ่มหรือยัง" เสี่ยหนุ่มเอ่ยถามคนที่กำลังกรึ่มจากฤทธิ์เหล้า
"อิ่มแล้วครับเสี่ย" พีชตอบเสียงติดยานคางนิดหน่อย ดวงตากลมมองเสี่ยหนุ่มด้วยสายตาแบบไหนตัวเองก็ไม่อาจรู้ได้เพียงแค่กัดริมฝีปากล่าง ความร้อนระอุในร่างกายคือสิ่งเดียวของความรู้สึกตอนนี้ พอเสี่ยใหญ่จ่ายเงินเสร็จเรียบร้อยแล้วพีชก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้พลันความคิดหนึ่งก็เข้ามาในหัว ในขณะที่กำลังเดินออกจากร้านอาหารพีชก็มองตามแผ่นหลังกว้างขวางของเสี่ยหนุ่มไป
"โอ๊ะ.." ไวเท่าความคิดพีชสะดุดขาตนเองแล้วทิ้งตัวลงไปทางเสี่ยใหญ่ ซึ่งฝ่ายนั้นพอเห็นคนจะล้มก็เข้ามารับตามสัญชาติญาณ ในตอนนี้พีชจึงอยู่ในอ้อมแขนของอีกฝ่าย
"มึนหัวมากเลยครับเสี่ย..." พีชแกล้งซบใบหน้าไปกับแผ่นอกกว้างขวาง ด้วยฤทธิ์เมาและของขาดมานานจึงทำให้เด็กหนุ่มกล้าทำอะไรแบบนี้ลงไปพอแก้มด้านหนึ่งได้สัมผัสไปกับแผ่นอกแข็งแรงพีชถึงกับขนลุกพรึ่บ แน่น..แน่นมากภาพวันนั้นแล่นเข้ามาในหัวเป็นฉากๆเลย
"เป็นอะไร"
"มึนครับ..ผมเดินต่อไม่ไหวเลย" พีชกลืนน้ำลายลงคอ ตอนมายังกลัวเขาจนหัวหดพอตอนนี้เหล้าเข้าปากดันเป็นคนละคน พีชยังคงออเซาะเสี่ยหนุ่มไม่ห่างทั้งน้ำเสียงเย้ายวนที่จงใจให้อีกฝ่ายคิดได้ทั้งสองแบบ ใช่ว่าคนเมาจะไม่มีสติเสียหน่อย
"แล้วจะให้ฉันทำยังไง" เสี่ยหนุ่มถามเสียงเรียบ พีชช้อนสายตาขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาแม้จะอายุเหยียบสี่สิบต้นๆ ก่อนเขาจะใช้มือทั้งสองข้างโอบรอบลำคอแกร่ง
"แล้วเสี่ยคิดว่าจะต้องทำยังไงเหรอครับ" พีชถามหน้าซื่อทั้งที่สายตาไม่ใช่แบบนั้นเลย ซึ่งพอเขาเห็นมุมปากหยักของเสี่ยหนุ่มยกขึ้นมาเป็นรอยยิ้มก็ทำเอาคนที่กำลังยั่วยวนถึงกับชะงักไปด้วยความคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะเล่นด้วย
"อ๊ะ..." พีชสะดุ้งพร้อมเบิกตาขึ้นอย่างตกใจเมื่อมือใหญ่ๆนั่นตะปบลงมาบนก้นอวบผ่านกางเกงยีนส์เนื้อดี
"อย่ายั่วจนเกินงามเดี๋ยวจะโดนดี"
ร่างของพีชที่(แกล้ง)เมาเดินโซเซเข้ามาในโรงแรมชั้นบนของภัตราคาร
"เสี่ยครับจะดีเหรอ" พีชเม้มริมฝีปากแต่มือนี่กอดแขนล่ำเอาไว้แน่นเลย
"แล้วเธอคิดว่ายังไง" เสี่ยใหญ่เลิกคิ้วขึ้นถามเด็กขี้ยั่วข้างกาย
"ผมกลัวครับ..ไม่เคยเข้าโรงแรมกับผู้ชายคนไหนมาก่อนเลย" ใบหน้าเรียวสวยหม่นหมองลง
"งั้นเหรอ.." พีชลอบกลืนน้ำลายลงคอเมื่อเห็นสายตาคมนั้นมองมาที่ตน
"คะ..ครับ" พีชก้มหน้าลงงุด อันนี้เขาไม่ได้แสร้งว่าเขินแต่มันรู้สึกจริงๆ ซึ่งพอเงยหน้าอีกทีเสี่ยใหญ่ก็ขยับก้าวเท้าต้อนเข้ามาจนร่างของพีชต้องล้มลงไปนั่งบนเตียง
"ไม่เคยกับใครเลยจริงๆสินะสมถุย" ร่างบางเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะต้องเอนตัวหงายลงเพราะเสี่ยใหญ่เท้าแขนลงมากับเตียงพร้อมใบหน้าคมคายที่อยู่ใกล้ชิดกับเขา
"ทะ..ทำไมเสี่ยต้องพูดเหมือนกำลังจับผิดผมด้วยครับ" พีชหลบสายตาเจ้าเล่ห์นั่นมามองมือตนเอง
"เปล่า..อย่างนี้มันก็หมายความว่าคือครั้งแรกของเธองั้นสิ" พีชไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองกำลังใช้มือบดขยี้ผ้าปูที่นอน
"กะ..ก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วครับ" พีชกลืนน้ำลายลงคอร่างของเขาถูกเอนให้นอนหงายลงกับเตียง ดวงตาคมของเสี่ยหนุ่มมองเรือนร่างผอมพอดีมือก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเม็ดเล็กของเด็กคนนี้ออก
พอเขาได้เห็นผิวเนื้อขาวเขียนก็ต้องลอบกลืนน้ำลายลงคอไปบ้าง เพราะตั้งแต่วันนั้นที่โรงแรมเขาก็ไม่เคยมีเซ็กส์กับเด็กคนไหนเลย
"รู้หรือเปล่าว่าตัวเองทำอะไรลงไป" เสี่ยใหญ่พูดประโยคที่ทำให้พีชไม่เข้าใจ มือหนาปลดกระดุมเสื้อของตนเองบ้างซึ่งพอเนื้อผ้าอย่างดีหลุดออกจากเรือนกายกำยำก็ทำเอาพีชร้อนไปทั่วทั้งใบหน้า
"ผะ..ผมกลัวจังเลยครับ" พีชหลับตาแน่นเหมือนว่ากลัวมาก แต่จริงๆแล้วเขาแสร้งทำเพื่อกลบเกลื่อนการกระทำเมื่อครู่เพราะเผลอมองเสี่ยใหญ่ด้วยสายตาหื่นๆ
"ไม่ต้องห่วงฉันไม่รุนแรงกับคนที่พึ่งเคยทำครั้งแรกอยู่แล้ว" พีชยิ้มแห้งเพราะดูเหมือนคนเหนือร่างเขาจะเน้นคำว่าครั้งแรกจนตงิดใจไปหน่อย พอเสื้อผ้าพีชหลุดออกจากตัวทั้งหมดคนตัวเล็กก็รีบหุบเรียวขาเข้าหากันตามอัติโนมัติ..มึงจะมาอายตอนนี้ไม่ได้พีช
เสี่ยหนุ่มลดใบหน้าลงก่อนเรียวลิ้นจะตวัดดูดดึงเข้าที่ยอดอกสีลูกพีช ซึ่งคนที่กำลังนอนคิดอยู่ถึงกับสะดุ้งเพราะไม่ทันตั้งตัว
"อ๊ะอ๊า" พีชสั่นระริกยามลิ้นร้อนนั่นระรัวลงมาเหมือนจะทำให้เขาขาดใจ ใบหน้าหวานละสายตาลงมองกลุ่มผมดำที่มีสีขาวประปราย พอรู้ตัวอีกทีขาทั้งสองของเขาก็ถูกจับแยกออกจากกันแล้วซึ่งร่างแกร่งของเสี่ยหนุ่มก็แทรกเข้ามาอยู่ตรงกลาง พอเสี่ยใหญ่ช่วงชิมยอดอกแสนหวานจนพอใจก็เปลี่ยนตำแหน่งไปขบเม้มส่วนอื่นบนร่างกายบ้าง พีชจับบ่าแกร่งกึ่งดันออกเพราะความเสียวซ่าน
"อ๊าเสี่ยผมเสียว" พีชปากคอสั่นระริก มันมีความรู้สึกซาบซ่านมากกว่าครั้งแรกด้วยซ้ำ เด็กน้อยขยับตัวหนีอย่างไม่รู้ตัวซึ่งเสี่ยหนุ่มจึงจำเป็นต้องล็อกเอวบางเอาไว้ไม่ให้ขยับหนี สั่งสอนเด็กขี้ยั่วว่าไม่ควรมาเล่นกับคนอย่างเขา มือหนาบีบไปตามเนินเนื้อนิ่มอย่างมันเขี้ยว
"อ๊ะเสี่ย" พีชหอบหายใจรุนแรงเมื่อเสี่ยผละขึ้นมาคร่อมทับเขา ใบหน้าคมหล่อลดลงซุกไซ้ซอกคอขาวอีกครั้งพร้อมขบเม้มไปด้วยจนอารมณ์ของพีชพลุกพล่านไปจนห้ามไม่ได้แล้ว พีชเกาะไหล่หนาเอาไว้แน่นแล้วเผลอเหลือบมองแกนเนื้อขนาดเขื่องที่แนบอยู่กับขาอ่อนของเขา พีชหน้าแดงซ่านก่อนตัวเขาจะถูกจับพลิกคว่ำ
"เสี่ยครับ!" พีชทำท่าจะขยับลุกขึ้นมาทั้งที่นอนคว่ำอยู่ ซึ่งเสี่ยใหญ่ไม่ยอมให้มันเป็นอย่างนั้นแน่ เขาใช้มือกดหัวเด็กคนนี้เอาไว้แล้วชโลมเจลไปกับแกนกายของตนเองซึ่งเด็กคนนี้ต้องตรวจสุขภาพก่อนเข้าทำงานร้านเขา แน่นอนว่าไม่มีโรคให้ต้องกลัว เสี่ยใหญ่โยนเจลทิ้งไปอย่างไม่ไยดีก่อนจะกดแกนกายเข้าไปในช่องทางคับแคบ
"อ๊ะอ๊าาา" พีชร้องลั่นด้วยความเจ็บ ซึ่งเสี่ยหนุ่มเองก็พึ่งมารู้ว่าเขาลืมเบิกช่องทางให้กับคนใต้ร่างเขาแต่หากให้หยุดตอนนี้คงไม่มีทาง ใบหน้าคมจึงลดลงขบเม้มแก้มเนียนนุ่มแล้วไล่ขึ้นมาเลียใบหูซึ่งมันทำให้พีชผ่อนคลายลงมาได้บ้าง พอความอุ่นร้อนเข้ามาจนสุดลำก็ทำเอาพีชอ้าปากพะงาบๆไปด้วยความจุกเสียด
"ละ..ลึกเกินไป" พีชกล่าวบอกเสียงสั่นเครือซึ่งพอเสี่ยหนุ่มรู้สึกว่าโพรงเนื้อนุ่มปรับสภาพให้เข้ากับเขาได้แล้วจึงค่อยๆขยับสะโพก
"อ๊าเสี่ย..ฮือมันจุก" อันนี้พีชสาบานว่าไม่ได้แกล้งแต่เขารู้สึกแบบนั้นจริงๆ
"ก่อนเข้ามายังอวดเก่งอยู่เลยไม่ใช่เหรอ" ใช่ว่าเขาจะไม่รู้มารยาของเด็กคนนี้ แค่แนวองศาการล้มก็ปลอมแล้ว
"อื้อ..เสี่ยเบากับผมหน่อย" พีชบดขยี้ผ้าปูที่นอนแน่น อุตส่าห์นึกภาพตนเองตอนเสียวซ่านจนขาดใจแต่พอโดนรอบสองจริงๆดันเจ็บจุกมาก่อนเลย..ฉิบหาย อันเบ่อเร่อไม่คิดจะถนอมเขาเลยหรือไง ร่างของพีชขยับโยกไปบนเตียงอย่างรุนแรงซึ่งทำเอาเด็กน้อยครางเสียงหวานออกมาแทบไม่เป็นภาษาซึ่งมันทำให้เสี่ยหนุ่มพอใจไม่น้อยเลย เขาขบเม้มไปตามแผ่นหลังบางเพื่อสร้างรอยแดงจ้ำเอาไว้ซึ่งครั้งนี้พีชก็ปล่อยเลยตามเลยเพราะยามถูกอีกฝ่ายแตะปลายลิ้นไปตรงส่วนไหนของร่างกายก็ทำเอาเด็กหนุ่มรู้สึกดีไม่น้อย
แขนทั้งสองข้างของพีชถูกรวบตึงเอาไว้ด้านหลัง ดวงตากลมที่เคยเย้ายวนบัดนี้ลอยขึ้นเพราะถูกเสี่ยใหญ่ระรัวสะโพกเข้ามาซึ่งเขาแทบไม่ได้หยุดพักหายใจเลย เสี่ยหนุ่มมองแกนกายตนเองที่กำลังถูกโพรงเนื้ออุ่นร้อนกลืนกินเข้าไป เขาขบกรามแน่นพยายามไม่ให้ตนเองปลดปล่อยออกมาซึ่งเด็กแสบที่กำลังถูกเขารังแกตอนนี้กำลังตอดรัดได้อย่างดีจนเขาแทบกระอัก
"อืม.." เสี่ยใหญ่ปล่อยแขนพีชออกแล้วครางออกมาในลำคอซึ่งพอมือพีชเป็นอิสระก็ทำอะไรไม่ได้นอกเสียจากบดขยี้ไปกับผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตา
"อ๊าาาเสี่ย" พีชน้ำลายไหลออกมาจากมุมปากมันเสียวจนตาเขาลอยหวืออย่างห้ามไม่อยู่
เพียะ!!
"อื้อ!!" พีชตัวกระตุกเมื่อถูกมือหนาๆนั่นตบเข้าที่แก้มก้นพร้อมลงแรงบีบอย่างแรงจนเขากลัวว่าจะขึ้นรอยมือ เสี่ยหนุ่มยังคงบดคลึงสะโพกอย่างชำนาญ พอเห็นว่าเด็กขี้ยั่วกำลังเคลิ้มเขาก็ดึงร่างน้อยขึ้นมาก่อนจะเป็นตนเองบ้างที่นอนหงายลงกับเตียง ซึ่งพีชมีสีหน้าตกใจปนงุนงงว่าจู่ๆทำไมตนเองถึงมาอยู่เหนือร่างกำยำนี้
"ฉันไม่เคยให้ใครขึ้นบนมาก่อนทำให้ดีล่ะ" พีชกระพริบตาปริบๆ
"ผะ..ผมก็ไม่เคย" พีชอึกอักก่อนจะใช้มือแนบลงไปกับแผงอกล่ำ
"ไม่เคยก็เคยซะตอนนี้"
"ผมกลัว" พีชพูดเสียงสั่นซึ่งทำเอาเสี่ยหนุ่มยิ้มมุมปาก
"เลิกเล่นละครได้แล้วสมถุย..ยกตัวขึ้น" พีชเม้มริมฝีปากเมื่อถูกต่อว่าด้วยน้ำเสียงดุๆก่อนจะยกตัวตนเองขึ้นซึ่งก็มีมือของเสี่ยใหญ่คอยจับเอวคอดเอาไว้เพื่อช่วยควบคุมจังหวะ
"อ๊ะ..ผมไม่ได้เล่นละครแต่ผมกลัวอึก..นี่ครั้งแรกของผมนะครับ" เสี่ยใหญ่ส่ายหน้ากับความพยายามของเด็กคนนี้ ก่อนจะมองดูคนที่กำลังเพิ่มความเร่าร้อนของตนเองขึ้น พีชครางเสียงหวานเมื่อตนเองได้เป็นคนควบคุมเกมนี้บ้าง
"อ๊าลึก...เสียว" เสี่ยหนุ่มพอได้เห็นความเร่าร้อนที่แสดงออกมาอย่างไม่รู้ตัวก็ยกยิ้มมุมปาก พอถูกแรงของอารมณ์ใคร่เข้าครอบงำก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนกันหมด บางทีเขาเองก็ไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเองเหมือนกันว่าเด็กหนุ่มตัวเล็กๆใส่แว่นกรอบโตจะมีนิสัยอย่างนี้
"อืม.." เสี่ยหนุ่มครางในลำคอก่อนจะล็อกเอวบางเอาไว้แล้วเป็นฝ่ายระรัวสะโพกใส่ก้นกลมคลึงบ้างซึ่งมันทำให้พีชต้องร้องเสียงหวานๆออกมาไม่หยุด เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นห้องนอนหรูหรา พีชทรุดฮวบลงฝังใบหน้าไปกับแผ่นอกกว้างขวางแต่เสี่ยใหญ่ก็ไม่ได้ผ่อนแรงลงเลยจนพีชเสียวไปทั่วแกนกายของตนเองทั้งๆที่ยังไม่ได้แตะต้องมันเลยสักนิด
"อ๊ะอ่าา" พีชจิกเล็บไปกับผิวเนื้อของเสี่ยหนุ่มแล้วปลดปล่อยน้ำสีขาวออกมาเต็มลอนท้องของอีกฝ่าย ซึ่งพอพีชได้ปลดปล่อยมันทำให้สะโพกของเด็กหนุ่มขมิบบีบรัดแกนกายเสี่ยหนุ่มมากกว่าเดิม นั่นจึงทำให้เขารู้สึกว่าตนเองจะไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว
"อ่า.." เป็นน้ำเสียงทุ้มแหบครั้งสุดท้ายก่อนแกนกายภายในจะกระตุกถี่แล้วปลดปล่อยเข้าไปด้านในทุกหยาดหยด ซึ่งพีชก็รับรู้ถึงความร้อนจากน้ำคาวนั้นฉีดพุ่งเข้ามา ทั้งสองคนนอนอยู่ท่านั้นราวหลายวินาที
"เหนื่อยจังเลยครับ.." พีชลูบมือไปตามลอนซิคแพคของอีกฝ่ายอย่างเผลอไผล กำลังจะหลับตาลงนอนหากแต่ร่างของเขาดันถูกเสี่ยหนุ่มอุ้มนอนหงายลงกับเตียงเหมือนอย่างเดิมซึ่งไม่ต้องเดาเลยว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้
"อ๊าาเสี่ย!"
พีชค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ดวงตากลมโตเหลือบมองคนข้างตัวที่หายหัวไปไหนก็ไม่รู้ พีชยันตัวเองลุกขึ้นมาจากเตียงแล้วเลิกผ้าห่มออก พีชมองตามเตียงที่มีเพียงคราบน้ำสีขาวขุ่นอยู่ประปราย
"ไม่มีเลือดสักหยดเลยเหรอวะ" พีชพึมพำเสียงเครียดก่อนจะดึงเอาต่างหูขนาดจิ๋วออกมาเจาะปลายนิ้วตนเอง ใบหน้าน่ารักกำลังแสดงถึงความพึงพอใจออกมาซึ่งพอได้เลือดแล้วพีชก็ป้ายมันไปกับเตียงสีขาว ก่อนจะเอาต่างหูอันนั้นทิ้งลงถังขยะไปอย่างแนบเนียน
ดวงตากลมโตมองเสี่ยใหญ่ที่เดินใส่ชุดคลุมอาบน้ำออกมา น้ำตาบนใบหน้าสวยจึงรินไหลออกมาทันที
"เสี่ยครับฮึก" พีชสะอื้นยกมือตนเองขึ้นปิดริมฝีปาก
"มีอะไร" เสี่ยหนุ่มเมื่อเห็นดังนั้นก็เดินเข้ามาหา
"เลือดครับฮึก..เลือดออกมันมาจากไหนครับ" พีชเช็ดน้ำตาตนเองป้อยๆ
"กลัวหรือไง" เสี่ยหนุ่มเอ่ยถามก่อนจะดึงร่างขาวๆที่มีรอยแดงประปรายเข้ามาหาตนเองพร้อมโอบกอดหลวมๆ
"ครับ..มันน่ากลัวฮึก" พีชน้ำตาไหลเกลื่อนใบหน้า
"มันเป็นปกติที่ครั้งแรกเลือดจะออก..ฉันไม่ได้ทะนุถนอมเธอเอง" พีชสะอื้นแล้วกอดเสี่ยหนุ่มเอาไว้บ้าง ซึ่งพอเขาเห็นคนตัวสูงหยิบกระเป๋าเงินก็ปล่อยโฮทันที
"มันจะอันตรายจนต้องไปหาหมอไหมครับฮืออ"
"ถ้าเจ็บมากก็บอกจะพาไป" พีชเม้มริมฝีปากตาเป็นประกายเมื่อเห็นเงินก้อนหนึ่งถูกหยิบออกมา
"ฮือๆ"
"สามหมื่นห้า"
"มะ..มันเยอะไปหรือเปล่าครับ" อีกห้าพันไม่ได้เหรอจะได้ครบสี่หมื่น
"ไม่เยอะหรอกไถ่โทษที่ทำเธอเลือดออก" พีชกัดปากล่างตนเองในใจก็คืออยากกระชากเงินมานับดูแล้วเก็บลงกระเป๋าทันที ซึ่งเขาทำได้แค่รับมาจากมือเสี่ยใหญ่พร้อมไหว้ลงบนแผ่นอกกว้าง
"ขอบคุณสำหรับค่าทำขวัญนะครับ"
พีชขึ้นมานั่งบนรถคันหรูของเสี่ยหนุ่มก่อนจะแอบนับเงินอยู่เงียบๆ ซึ่งไม่นานเสี่ยใหญ่ก็เดินมาถึงรถพร้อมสอดตัวเข้ามานั่ง
"มีอะไรหรือเปล่าครับ" พีชกลับมาหน้าเศร้าดังเดิมราวเด็กน้อยพึ่งเสียซิงครั้งแรก
"ธุระน่ะ.." เสี่ยหนุ่มตอบก่อนจะยื่นบางอย่างมาให้เขา
"อะไรเหรอครับ" พีชถามพร้อมขมวดคิ้วมึนงง
"พลาสเตอร์..เห็นในห้องเธอโดนเข็มตำนิ้ว"
"0.0"
.
เนียนกับทุกคนยกเว้นเสี่ยนะคะ 55555 สงสารนังพีชมันโป๊ะทุกep
เม้นหน่อยน้าาา ไม่เม้นงอนอะเอาดิ
