บทที่ 6 ตอนที่ 5
พีชเดินเข้ามาในคอนโดด้วยสภาพเหม่อลอย คำพูดของเสี่ยวนเวียนอยู่ภายในหัวเป็นล้านๆรอบ เขาทิ้งตัวนอนลงบนเตียงพร้อมหยิบผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมกายเอาไว้แล้วส่งเสียงกรีดร้องให้ดังลั่น
หลังจากนอนพักไปหนึ่งตื่นพีชก็พาร่างตนเองมาที่ห้องน้ำเพื่อจัดการธุระส่วนตัว แต่ไม่วายต้องยีหัวตนเองด้วยความงุ่นง่าน
"แล้วอย่างนี้จะกล้าไปเจอหน้าได้ไงวะ" เขาไม่คิดเลยว่าเสี่ยใหญ่จะเห็นตอนที่เขาเอาเข็มมาตำนิ้วแล้วใช้เลือดป้ายที่นอน พีชมองพลาสเตอร์บนนิ้วมือตนเองก่อนจะผ่อนลมหายใจ จะเกิดอะไรก็ต้องเกิดแต่เขาไม่มีทางออกจากงานนี้แน่ เงินดีขนาดนั้นต่อให้ต้องทนหน้าด้านแค่ไหนก็ยอม
ก่อนจะออกไปทำงานในช่วงเย็นเขาก็หาอะไรมากินเล่นระหว่างรอเวลา พีชนั่งนับเงินวนอยู่อย่างนั้น แค่นอนกับเสี่ยครั้งเดียวได้มาขนาดนี้เลย
พอทำใจได้หลังจากนั่งดมกลิ่นเงินพีชก็ลุกขึ้นเตรียมของสำหรับไปทำงาน ซึ่งใช้เวลาเพียงห้านาทีเท่านั้น
ร่างบางเดินเข้ามาภายในบาร์หรูหราใจกลางเมืองซึ่งมีนักท่องราตรีกระเป๋าหนักมากหน้าหลายตา
"พีชรีบไปเปลี่ยนชุดเร็ว"
"ครับๆ" พีชพยักหน้าแล้วก้าวขาเดินเร็วๆเพื่อไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในชุดทำงานให้เข้ากับทุกคน
"พีช" ร่างบางที่กำลังจะเก็บของใส่กระเป๋าเพื่อไปทำงานกับเพื่อนคนอื่นหันไปมองที่มาของเสียงแล้วเลิกคิ้วขึ้นเชิงถามว่าพี่สมชายจะมาเรียกเขาทำไม
"ครับ?"
"เสี่ยใหญ่เรียกน่ะ..ให้เข้าไปพบตอนนี้เลย" พีชชะงักไปครู่หนึ่ง
"ครับ..เดี๋ยวพีชไป" เขาตอบเสียงแผ่วก่อนจะยัดข้าวของเข้าไปในล็อคเกอร์ลวกๆแล้วเบี่ยงตัวเดินออกมาจากห้องพนักงาน ลมหายใจผ่อนออกมาแผ่วเบาเหมือนกดดันที่จะต้องเข้าไปประเชิญหน้ากับเสี่ยอีกครั้งหลังจากพึ่งก่อเรื่องไป
ก๊อก ก๊อก
เคาะไปเพียงสองทีแล้วกลับมายืนตรงหน้าห้องทำงานของเสี่ยหนุ่ม โดยปกติแล้วเขาได้ยินมาว่าเสี่ยจะไม่ค่อยเข้าบาร์สักเท่าไหร่นอกเสียจากให้ลูกน้องคนสนิททำเอง ยืนรอเพียงครู่เดียวบานประตูกว้างก็เปิดออกพร้อมเจ้าของกายสูงยืนอยู่ตรงหน้าของเขา
"มะ..มีอะไรหรือเปล่าครับเสี่ย" พีชยิ้มแห้งส่งกลับไป ใบหน้าน่ารักกำลังแสดงความกังวลออกมาเพียงชั่วแวบเดียว
"เข้ามา" พีชพยักหน้าแล้วเดินตามร่างสูงเข้าไป นับว่าเป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นห้องทำงานของเสี่ยจริงๆ ดวงตากลมเผลอมองรอบๆก่อนจะมาหยุดที่แผ่นหลังกว้างของเสี่ยใหญ่
"เสี่ยมีอะไรกับผมหรือเปล่าครับ" พีชถามอีกครั้งเพราะไม่เข้าใจเหตุผลที่เสี่ยต้องเรียกเขาเข้ามา
"มานั่งตรงนี้" พอเสี่ยนั่งลงตรงโซฟาที่มีสี่มุมก็เอ่ยเรียกเขาทันที ร่างเล็กจึงเดินตามเข้าไปนั่งตรงกันข้าม ซึ่งแอบผงะเล็กน้อยเมื่อเห็นชายชุดดำเดินออกมาจากอีกห้องหนึ่งพร้อมแก้วกาแฟ
"ไปหยิบสัญญามา"
"ครับเสี่ย" ดวงตากลมภายใต้กรอบแว่นมองตามร่างของชายชุดดำซึ่งน่าจะเป็นการ์ดของเสี่ยใหญ่เพราะดูจากการแต่งตัวแล้ว พอสายตาคมหันมามองเขาพีชก็ยืดตัวตรงขึ้น คราวนี้คือทั้งกดดันทั้งเกร็งไปหมด พอชายคนนั้นกลับมาพร้อมแผ่นกระดาษวางลงบนโต๊ะก็ทำเอาพีชมองเสี่ยด้วยความไม่เข้าใจ
"สัญญา..ถ้าเธอสนใจก็แค่เซ็นมัน" พีชขมวดคิ้วแล้วหยิบแผ่นกระดาษขึ้นมาอ่านเพราะอยากรู้เต็มทนว่าคือสัญญาอะไร ซึ่งการกระทำทุกอย่างอยู่ในสายตาของเสี่ยใหญ่ ดวงตาคมราวมังกรร้ายแม้เรียบนิ่งแต่มันมีหลากหลายความรู้สึกอยู่ภายในนั้น เขาถูกใจเด็กคนนี้ไปทุกอย่างทั้งนิสัยที่ไม่เคยเจอและเรือนร่างเนียนละเอียดผิวขาวผ่องไปทุกสัดส่วน หากตัดความขี้อ่อยแสนเย้ายวนไปคงจะน่ารักกว่านี้ไม่น้อย ซึ่งเขาก็ไม่ได้รับเด็กมาเลี้ยงเอาไว้ดูแลแบบนี้มานานมากแล้วเหมือนกัน
"เสี่ยจะให้ผม..." พีชพึมพำแล้วชี้มาที่ตนเอง ซึ่งพอเสี่ยใหญ่พยักหน้าพีชก็อ้าปากค้าง
"ว่าไงสนใจหรือเปล่า" พีชกลืนน้ำลายลงเมื่อเสี่ยถามย้ำ เงินเดือนขนาดนี้ใครไม่สนใจก็บ้าแล้ว
"แต่มันจะดูไม่ดีนะครับ..อีกอย่างผมก็ทำงานอยู่ที่นี่" พีชทำหน้าหม่น
"หึๆ..คนอย่างเธอสนด้วยหรือไงว่าคนอื่นจะมองยังไงลูกพีช" พีชชะงักเงยหน้าขึ้นมาเมื่อเสี่ยใหญ่เรียกชื่อเต็มของเขา
"ฮะๆ เสี่ยคงรู้ชื่อผมจากเพื่อนแล้วสินะครับ" พีชยิ้มเก้อก่อนจะวางแผ่นกระดาษนั้นลงบนโต๊ะ
"ไม่ใช่จากใครหรอก..ลูกพีชที่ฉันรู้จักคือคนในโรงแรมวันนั้น..คนที่มอมเหล้าฉันไง" สีหน้าของพีชในตอนนี้คือทั้งตกใจและอึ้งมากจนนิ่งไปราวกับหุ่นขี้ผึ้ง เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ก่อนจะมองสัญญาตรงหน้าตนเพื่อหลบเลี่ยงสายตาคมของอีกฝ่าย หมายความว่าที่ผ่านมาเสี่ยใหญ่ก็จำเขาได้มาตลอด ขนาดรู้ว่าเขาเสแสร้งในหลายๆเรื่องก็ยังจะให้เป็นเด็กในสังกัดอีก
"ทำไมเสี่ยถึงอยากให้ผมไปเป็นเด็กของเสี่ยเหรอครับ" พีชพึมพำเสียงเบาอย่างไม่รู้ตัวก่อนจะเงยหน้ารอคำตอบจากเสี่ยหนุ่ม
"เชน.."
"ครับเสี่ย" เสี่ยหนุ่มเพียงเปรยเสียงเบาบอดี้การ์ดหนุ่มคนสนิทก็ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าตนเองนั้นจะต้องทำอย่างไร ร่างสูงรูปร่างสันทัดเหมือนถูกฝึกมาอย่างดีเดินออกจากห้องนี้ไป ภายในห้องจึงเหลือเพียงเสี่ยใหญ่และเด็กหน้าซื่ออย่างพิชยะ
"แล้วเธอคิดว่าเพราะอะไร" เสี่ยใหญ่ลุกขึ้นมาจากโซฟาตรงข้ามแล้วเดินเข้ามาหาพีชด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่พีชรู้ว่านัยย์ตาคมนั้นมีแววกระหยิ่มอยู่ไม่น้อยเลย
"...." พอแขนล่ำพาดผ่านตัวของเขาไปก็ทำเอาเด็กหนุ่มหยุดลมหายใจไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อใบหน้าแสนหล่อเหลาอยู่ใกล้เพียงแค่คืบ
"ร่างกายของเธอมันทำให้ฉันติดใจตั้งแต่คืนนั้นแล้ว" คางของพีชถูกเชยขึ้นมาให้สบตากับดวงตาคมกริบและเหตุการณ์หลังจากนั้นก็ทำเอาลูกพีชตัวแข็งทื่อเมื่อริมฝีปากร้อนระอุของเสี่ยใหญ่แนบลงมากับอวัยวะเดียวกันกับของเขา พีชทำท่าจะถอยออกตามสัญชาตญาณแต่ก็มีมือหนามากดหลังลำคอเอาไว้ไม่ให้ผละหนีไปไหน เรียวลิ้นหนาดุนดันริมฝีปากเล็กแล้วสอดเข้าไปภายในโพรงปากอ่อนนุ่มซึ่งทำเอาพีชที่พึ่งเคยจูบครั้งแรกถึงกับอ่อนระทวยไม่เป็นท่า เสี่ยหนุ่มเคล้นคลึงริมฝีปากนุ่มนิ่มราวกับว่าจะช่วงชิมความหวานของมันออกมาให้หมด ลูกพีชที่ทำตัวว่าเก่งนักเก่งหนาถึงกับอ่อนยวบจนเสี่ยใหญ่ต้องใช้แขนที่จับหลังลำคอมาโอบเอวบางด้านหลังเอาไว้แทน
"แฮ่ก.." เมื่ออีกคนผละออกไปพีชก็แทบจะหมดลมหายใจ ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองใบหน้าของเสี่ยหนุ่มซึ่งเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังแสยะยิ้มมุมปาก
"ทีนี้ตอบตกลงได้หรือยัง" พีชเม้มริมฝีปากแน่นแล้วพยักหน้า ซึ่งพอเขาตอบไปแล้วเสี่ยใหญ่ก็อุ้มคนตัวเล็กขึ้นมาโดยใช้แขนรองใต้ข้อขา ก้นของพีชนั่งลงบนโต๊ะทำงานโดยมีเสี่ยใหญ่แทรกอยู่ตรงกลาง ปลายจมูกโด่งเป็นสันซุกไซ้ซอกลำคอหอมกรุ่นซึ่งเป็นอีกหนึ่งอย่างที่เขาชอบในตัวเด็กคนนี้
"อ๊ะ..."
"ปล่อยให้ฉันตามหาตัวซะนานแสบนักนะ" เสี่ยใหญ่ขบเม้มลำคอขาว ยิ่งเห็นว่าคนในอ้อมแขนสั่นเบาๆก็นึกพึงพอใจที่เขายังพอควบคุมเด็กคนนี้ได้
"อื้อ!..เสี่ยเดี๋ยวก่อนครับ" พีชร้องท้วงเมื่อมือใหญ่สอดเข้ามาภายในเสื้อทำงานพร้อมบีบเคล้นผิวเนื้อนิ่มอย่างมันมือ
"มีกฎอยู่หนึ่งข้อในสัญญาก็คือห้ามขัดใจฉันในเวลาแบบนี้" เสียงทุ้มกล่าวแหบพร่าขณะกำลังไล้ปลายจมูกไปกับลำคอ
"ตะ..แต่มันอยู่ในเวลางานของพีชนะครับ" พีชหลับตาปี๋ มือที่จับบ่ากว้างเอาไว้เริ่มอ่อนแรงลงทุกที แผ่นหลังบางแนบไปกับโต๊ะทำงานเมื่อเสี่ยใหญ่ดันให้เขานอนลง มือหนาเลิกเสื้อผ้าของคนตัวเล็กให้ขึ้นไปอยู่เหนืออกก่อนจะลากปลายจมูกไปตามผิวเนื้อขาวเนียนเพื่อสูดดมกลิ่นความหอมราวเสพติด พีชกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ใบหน้าน่ารักกำลังแดงซ่านเพราะเขินอายที่ต้องมาทำกันในที่แบบนี้
"อ๊ะ..อื้อ" พีชยกมือขึ้นป้องปากตนเองเมื่อเสี่ยใหญ่ขบเม้มไปที่ยอดอกของเขา ซึ่งพอเรียวลิ้นร้อนตวัดดูดดึงอย่างชำนาญก็ทำเอาพีชกลัวว่าตนเองจะไม่สามารถกักเก็บเสียงเอาไว้ได้ ซึ่งพอเขาอารมณ์กำลังจะจุดติดจู่ๆเสี่ยใหญ่ก็ผละออกไปสร้างความมึนงงให้กับร่างบางไม่น้อยเลย
"อยากไปทำงานก็ไป" พีชลุกขึ้นมาจากโต๊ะมองคนตรงหน้าด้วยสายตางงงวย
"หมายความว่าไงครับ" พีชพึมพำแล้วขยับลงมาจากโต๊ะทำงาน
"ก็เห็นอยากทำงานก็ไปทำ..ฉันไม่อยากบังคับใคร" พีชขมวดคิ้วแทบชนกัน ก่อนจะจัดเสื้อผ้าตนเองให้เข้าที่
ปึ่ก!
"โทษครับ..พอดีเดินเซนิดหน่อย" คนตัวเล็กกัดฟันพูด เสี่ยหนุ่มหัวเราะในลำคอเมื่อลูกพีชตั้งใจเข้ามาชนไหล่เขา ชักสนุกกับการแกล้งเด็กคนนี้มากขึ้นทุกทีแล้วสิ
พีชเดินกำหมัดกัดฟันแน่นออกมาจากห้องทำงานด้วยใบหน้าแสนหงุดหงิด แบบนี้มันจงใจแกล้งเขาชัดๆ เพราะอย่างนี้เขาเลยต้องเดินตัวงอไปข้างหน้าสักพัก กว่ามันจะกลับมาเป็นปกติก็กินเวลาไปราวหนึ่งนาที
พอโดนทำให้อารมณ์ค้างพีชก็เผลอทำงานด้วยสีหน้ามุ่ยๆจนโดนพี่สมชายดุไปหนึ่งทีถึงจะกลับมาเป็นแบบเดิม จนเข้าสู่ช่วงเวลาเลิกงาน ในขณะที่พีชกำลังจะเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อกลับคอนโดก็มีคนเดินเข้ามาจากทางด้านหลัง
"คุณลูกพีชครับ"
"อ๊ะ..ครับ?" เขาหันมาตอบทันที
"เสี่ยใหญ่บอกเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วให้ไปที่โรงจอดรถครับ" พีชผ่อนลมหายใจเนือยๆก่อนจะพยักหน้ารับรู้
"เดี๋ยวอีกแป๊บผมตามออกไปครับ" พีชเอ่ยบอกเรียบๆซึ่งพอเขาแต่งตัวเรียบร้อยแล้วก็เดินตรงไปยังลานจอดรถด้านนอก
พอเดินมาถึงโรงรถก็เห็นว่ามีรถยนต์อยู่คันหนึ่งสตาร์ทติดเครื่องเอาไว้ ขาเรียวก้าวเดินเข้าไปถึงตัวรถ คนที่ชื่อว่าเชนก็ลงมาเปิดประตูด้านหลังให้เขาเพื่อเข้าไปนั่งข้างเสี่ย
"เรียกมาอีกทำไมครับ.." ซึ่งพอถูกสายตาคมหันมามองก็ทำให้พีชหุบปากฉับ
"ไปกับฉัน"
"ครับ"
พีชหันมองไปทางด้านนอกกระจกก่อนจะรู้สึกถึงวงแขนที่เข้ามาโอบเอวเขาเอาไว้ ก่อนจะถูกดึงเข้าไปแนบชิดจนพีชเสียหลักซบลงไปกับอกกว้างของเสี่ยใหญ่ และเขาก็อยู่ท่านั้นมาจนถึงตึกสูงตระหง่านที่น่าจะเป็นเพนท์เฮาส์หรูหรา
แกร๊ก.. พีชเดินตามเสี่ยเข้ามาภายในห้องกว้างขวางที่หรูซะจนเข้าต้องอ้าปากค้าง
"อยากดื่มอะไรก่อนหรือเปล่า"
"ไม่ครับ" พีชตอบ ซึ่งเขาเห็นเสี่ยใหญ่ปลดกระดุมเสื้อสองเม็ดบนเผยให้เห็นแผงอกล่ำสันก่อนร่างสูงจะเดินไปนั่งที่โซฟาตัวยาว
"มานี่" พีชล่อกแล่กนิดหน่อยแต่ก็ยอมเดินไปนั่งด้านข้างกับเสี่ย
"ใครบอกให้นั่งตรงนั้น" พีชขมวดคิ้ว ไม่ให้นั่งตรงนี้แล้วจะให้นั่งพื้นเหมือนพวกคนใช้รึไง
"ครับ?"
"นั่งตักฉัน" พอจบประโยคก็ทำเอาพีชหน้าแดงซ่านพร้อมแสดงสีหน้าอึ้งๆก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นตามคำสั่ง ซึ่งความเชื่องช้าของเด็กคนนี้ทำให้เสี่ยหนุ่มไม่ค่อยพอใจนักเขาจึงดึงแขนเรียวให้ทิ้งตัวลงมาเสียที พีชเม้มริมฝีปากใบหน้าของเขากำลังร้อนฉ่าที่ได้นั่งท่าแบบนี้
"เธอยังไม่ได้เซ็นสัญญา.."
"พรุ่งนี้ค่อยเซ็นก็ได้ครับ" พีชตอบอ้อมแอ้ม
"ก็ดี" เสี่ยใหญ่ยกยิ้มก่อนจะจับคางอันน้อยให้หันมาหาตนก่อนจะแนบริมฝีปากลงไปกับอวัยวะเดียวกันซึ่งแขนอีกข้างเขาก็โอบเอวบางเอาไว้หลวมๆ พออารมณ์ของลูกพีชถูกปลุกปลั่นขึ้นมาอีกเพียงแค่จูบก็เผลอบดสะโพกไปกับต้นขาแกร่งจนเสี่ยใหญ่ต้องคำรามออกมาในลำคอ
"อย่าให้ฉันรู้ว่าไปอ่อยใครอีกนอกจากฉัน"
"...."
"ต่อไปนี้แรดได้เฉพาะกับฉันคนเดียวเข้าใจไหมสมถุย" พีชพยักหน้าหงึกๆก่อนร่างของเขาจะถูกเอนให้นอนลงกับโซฟาแสนนุ่มนิ่มที่คาดว่าน่าจะราคาแพงหูฉีก
"อ๊ะ..อย่าทำแรงนะครับ" พีชเอ่ยบอกเมื่อเสื้อผ้าของเขาหลุดออกจากร่างกายหมดทุกชิ้นแล้ว และนี่ก็คงเป็นวันแรกที่จะได้ทำหน้าที่ในฐานะเด็กเสี่ย
บอกเสี่ยว่าอย่าทำแรง แต่ในใจคือกู่ร้องว่าโปรดเน้ดฉันเยี่ยงสัตว์เดรัจฉาน
อุ๊บบส์-///-
****
น่าเบื่อไหมคะ แฮะ กลัวคนเบื่อจัง เรื่องนี้คงไม่ยาวมากเพราะตันสุดๆ แงง
ขอเม้นหน่อยน้าา ไม่เม้นงอน
