บทที่ 3 เจอกันได้ยังไง

มหาลัย

“ฉันชื่อ ฮาชิ”

อลิซมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความตะลึง เขาสูงกว่าเธอประมาณสามสิบ เซนติเมตร น่าจะสูงราวๆซักร้อยแปดสิบกว่าๆได้มั้ง ทำให้คนตัวเล็กต้องแหงนหน้าคุยกับเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ คนอะไรจะสูงขนาดนั้นอลิซคิดในใจ

“เราชื่อ อลิซ นะ”

เธอพูดเสียงหวานมองหนุ่มหล่อที่อยู่ตรงหน้าและยิ้มให้เขาบางๆพร้อมกับนั่งลงบนม้านั่งในมหาลัย

เมื่อวานดีที่แลกไลน์กันไว้ เขาและเธอเลยนัดกันมาคุยงานว่าวันนี้จะทำเรื่องอะไรดี แต่มันกลับทำให้หัวใจของอลิซรู้สึกเต้นผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด เธอคิดว่าเธออาจจะตื่นเต้นที่ได้เพื่อนใหม่ซะมากกว่า

“แล้วนี่เรียนสาขาไร”

ฮาชิถามขึ้นขณะนั่งอยู่ข้างๆคนตัวเล็ก แต่เธอกลับเขินเขาจนรู้สึกประหม่า ขณะที่เจ้าตัวพยายามเก็บอาการให้ได้มากที่สุด

“เราเรียนอิ๊ง แล้วเธอล่ะ?”

“ฉันเรียนวิศวะน่ะ”

ชายหนุ่มตอบหน้านิ่งสายตาจ้องมองร่างเล็กตรงหน้าอย่างไม่กระพริบ อลิซจึงต้องชวนคุยเพราะไม่อยากเสียอาการไปมากกว่านี้

“แล้วสรุปจะเอาเรื่องอะไร ต้องดูด้วยกันไหม?”

อลิซพยายามหลบตาฮาชิพร้อมกับถามขึ้นกลบเกลื่อนความรู้สึกเขินอายที่เขาเอาแต่มองใบหน้าสวยหวานของเธอด้วยท่าทางนิ่งเงียบ

“เชอร์ล็อกโฮล์ม นั่งดูด้วยกันตรงนี้แหละ”

พูดจบชายหนุ่มก็เอาโน๊ตบุ๊คออกมาวาง แล้วเปิดหนังให้เธอดูทุกซีซั่น อลิซดูไป ง่วงไป ทำท่าจะฟุบลงกับโต๊ะแต่มือเล็กก็ยังค้ำคางตัวเองไว้ถ่างตาดูต่อ ร่างเล็กสัปพะหงกไปหลายรอบมาก ฮาชิที่เห็นเธอง่วงนอนก็อดขำไม่ได้ เพราะท่าทางของเธอตอนนี้มันดูช่างน่ารักซะเหลือเกิน จนทำให้ชายหนุ่มหัวเราะออกมาเบาๆ เขาเริ่มสนใจในตัวผู้หญิงคนนี้แล้วสินะ

ผ่านไป 2 อาทิตย์

ระหว่างที่ทำงานด้วยกัน ทั้งคู่ก็เริ่มสนิทกันมากขึ้น ตอนเช้าอลิซจะนั่งรอฮาชิอยู่แถวหน้ามอ พอเขามาถึง ทั้งสองคนก็จะเดินไปกินข้าวที่โรงอาหารด้วยกันทุกวัน

“ทำไมชอบมากินข้าวตรงนี้ ร้อนก็ร้อน คนก็เยอะๆ”

เขาพูดด้วยท่าทางหงุดหงิด หันไปมองอีกฝั่งอย่างไม่สบอารมณ์

“เอ้า ก็มันอร่อยอ่ะ นายไม่ชอบหรอ?”

อลิซเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย เพราะปกติไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้

“ไม่อ่ะ เปลี่ยนที่เถอะ เดี๋ยวพาไปนั่งกินในห้องแอร์”

เขาพูดก่อนจะจูงมืออลิซให้ลุกขึ้นเดินตามเขาไป ร่างเล็กทำหน้างงๆ ให้กับจานข้าวที่เธอเพิ่งสั่งมาและยังไม่ได้แตะกินซักคำ

“อะไรของนายเนี้ยยย..”

อลิซบ่นขณะที่เข้ามานั่งในร้านใหม่ ร้านนี้เป็นห้องแอร์และตอนนี้มีแค่เขากับเธอสองคนที่นั่งอยู่ในร้าน เมนูอาหารมีให้เลือกหลายอย่าง ตั้งแต่อาหารไทยไปจนถึงอาหารฝรั่ง แต่มันค่อนข้างราคาสูงไปนิดนึงสำหรับอลิซที่ไม่ได้เข้ามานั่งกินในร้านหรูหราบ่อยนัก

“เลือกเลยจะกินไร เดี๋ยวเลี้ยงเอง”

เขาพูดเสียงนิ่ง อลิซสัมผัสได้ว่าอารมณ์ที่หงุดหงิดเมื่อกี้เพิ่งจะจางหายไป เธอคิดว่าเขาอาจจะแค่ร้อนจึงอารมณ์ไม่ค่อยดี

“อื้ม กินไรดี นายกินอะไรก็สั่งให้ด้วยแล้วกัน”

“โอเค..”

เขาพูดพลางเรียกพนักงานมารับออเดอร์ ฮาชิสั่งสปาเก็ตตี้คาโบนาร่าสองที่ จากนั้นทั้งคู่ก็นั่งกินข้าวด้วยกันจนอิ่ม ก่อนจะแยกย้ายกันเข้าห้องเรียนช่วงบ่าย

16.00 น.

อลิซนั่งรอฮาชิที่หน้าตึกวิศวะอย่างเหงาหงอย เธอเรียนเสร็จก่อนเขาตั้งหนึ่งชั่วโมง ถึงแม้ชายหนุ่มจะบอกเธอว่าไม่ต้องรอ แต่อลิซก็อยากนั่งรอเขาอยู่ดี เพราะเขาคือเพื่อนเพียงคนเดียวที่เธอสนิทด้วยในตอนนี้หรือจริงๆแล้วคิดมากกว่านั้น ร่างเล็กรีบสลัดความคิดนั้นออกจากหัว

ไม่นาน เขาก็เดินลงมาพร้อมเพื่อนๆ ก่อนจะเหลือบไปเห็นคนตัวเล็กที่นั่งรออยู่ม้านั่งข้างหน้า ฮาชิจึงเดินข้ามถนนเข้าไปหา

“ยังรออยู่อีกหรอ”

“ก็ใช่นะสิ ก็เห็นอยู่”

อลิซทำหน้ามุ่ยใส่คนร่างใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาจ้องมองมาหาเธอหน้านิ่ง ร่างเล็กคิดในใจว่าเขายิ้มเป็นไหมเนี้ยหรือไม่ชอบยิ้ม ปกติก็เห็นทำหน้านิ่งๆตลอด แทบจะไม่เคยเห็นฮาชิยิ้มเลยด้วยซ้ำ

“ก็รู้นี่ไงถึงได้ถาม”

ฮาชิพูดพร้อมกับเอามือไปลูบหัวเบาๆ ทำให้ร่างเล็กตกใจมองเขาตาปริบ ไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้โดยที่ไม่กลัวใครเห็น แต่เธอก็รู้สึกดีกับผู้ชายคนนี้เอามากๆ อลิซสังเกตหลายครั้งแล้วว่าฮาชิเป็นคนที่ดูแลเอาใจใส่คนรอบข้างเสมอ เป็นคนที่อบอุ่น ถึงบุคลิกเขาจะดูนิ่งเงียบก็เถอะ

“แล้วนายจะกลับเลยหรอ”

“อื้อ คิดว่างั้น อยากไปเล่นกับหมาที่บ้านไหมล่ะ”

“ตอนนี้เนี้ยนะ แม่จะไม่ว่าหรอ”

“งั้นรอให้สนิทกันมากกว่านี้ก่อนก็ได้”

ฮาชิพูดเสียงนิ่งเรียบหันหน้ามองไปทางอื่นก่อนจะเดินไปขึ้นรถสองแถวพร้อมกันกับเธอ