บทที่ 96 อยากหนีไปให้ไกล

ตอนที่ 96 อยากหนีไปให้ไกล

ผมรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีพูดกับไอ้เต้ยอีกครั้ง ไอ้เต้ยเม้มปากแน่น พยักหน้าให้ผมแทนคำตอบ ผมเห็นน้ำตามันไหลลงมาเป็นทาง ก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้น

ผมเอื้อมมือของผมที่แทบไม่เหลือเรี่ยวแรงแล้วไปจับมือของไอ้เต้ย ผมพยายามบีบมือมันแรง ๆ แต่ตอนนี้ผมทำได้แค่เอามือผมไปแตะมือมันไว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ