บทที่ 2 บทนำ

บทนำ

"ทำให้ผมหน่อยนะที่รัก"

น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความทรมานจากแรงอารมณ์เอ่ยชิดริมฝีปากอิ่ม นักบริหารหนุ่มเคลื่อนกายมาหยุดยืนเบื้องหน้าตุ๊กตาตัวโปรด มือหนาข้างหนึ่งกุมแกนกายใหญ่โตที่กำลังชูชัน ขยับรูดรั้งสองสามทีเพื่อเปิดทางให้อารมณ์รักปะทุสูงขึ้น ขณะที่มืออีกข้างเอื้อมไปบีบแก้มเนียนทั้งสองข้างของเมียรักอย่างเบามือ ทว่าแฝงไว้ด้วยความเอาแต่ใจ บังคับให้ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอออก ก่อนที่ความแข็งตึงอวบใหญ่จะสอดแทรกลึกเข้าไปทีเดียวจนมิดลำ โดยไม่ได้สนใจเลยว่าความยาวของมันจะทิ่มแทงลึกไปถึงส่วนคอหอยของร่างซิลิโคนหรือไม่

‘อ๊อก อ๊อก อื้อ...’

วิญญาณหนุ่มในร่างของเล่นได้แต่ครางประท้วงเบา ๆ อยู่ในใจกับความพ่นพิษใส่กันอย่างกะทันหัน ทว่ากลิ่นอายบุรุษเพศและรสสัมผัสร้อนผ่าวจากท่อนเอ็นของชายหนุ่ม นับเป็นครั้งแรกตั้งแต่วายชนม์กลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนที่ชวนให้ตื่นตัวระคนมีอารมณ์ร่วมอย่างช่วยไม่ได้

ความสอดประสานที่กำลังขยับเข้าออกในโพรงปากละมุน บวกกับหยาดน้ำปริ่มใสลื่นจากส่วนยอด ยิ่งกระตุ้นให้ผีน้อยเริ่มสูญเสียการควบคุมความต้องการของตนเอง เรียวลิ้นเสมือนที่ปกติควรจะวางแน่นิ่งอยู่เฉย กลับเริ่มกระดกรัว สอดรับและตวัดเลียท่อนลำเขื่องอย่างลืมตัว

หากเป็นแต่ก่อน แทนคุณที่กำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงกามารมณ์คงไม่ได้เอะใจหรือรู้สึกถึงการตอบสนองอันแปลกประหลาดของภรรยาจำเป็นตัวนี้ ทว่าท่วงทำนองลึกลับก่อนหน้ายังคงตกค้างอยู่ในความรู้สึก ชายหนุ่มเริ่มรับรู้ได้ถึงความผิดปกติอันเด่นชัดของอลิซซาเบธ

คนตัวโตพยายามข่มกลืนความกลัวเอาไว้ในอก กลั้นใจก้มลงมองดูส่วนล่างของตนเอง และภาพที่ปรากฏก็ทำเอาลมหายใจแทบหยุดชะงัก! อลิซในเวลานี้กำลังปรือตานวลเชื่อม หลับตาพริ้มพลางดูดกลืนแกนกายของเขาอย่างเอร็ดอร่อย ปากอิ่มขยับผลุบเข้าออก รูดรั้งท่อนเอ็นร้อนผ่าวเป็นจังหวะจะโคน โดยที่มือของเขาไม่ได้จับหัวหรือขยับโยกเยกตัวเธอเหมือนทุกครั้งเลยสักนิด!

"เฮ้ย!"

ชายหนุ่มร้องลั่นพร้อมกับกระโดดถอยหนีสุดตัว ส่งผลให้ท่อนเอ็นที่กำลังถูกปากกระจับดูดรัดอย่างเสน่หาหลุดพรวดออกมาอย่างกะทันหัน จนเกิดเสียงดัง ‘บล๊วบ!’ ตามแรงดันอากาศที่ถูกอัดแน่น สายตาของนักบริหารหนุ่มสั่นระริก ยามจ้องมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา อลิซซาเบธในเวลานี้กำลังกะพริบตาถี่ ๆ จ้องมองเขากลับมาด้วยความงุนงงชวนเอ็นดู

ต่างจากคนตัวโตที่ตกใจจน... จะว่าอย่างไรดีล่ะ หากเป็นคำพูดติดปากแถวบ้าน ก็คงต้องบอกว่าตกใจจนหนอนน้อยหดหายกลายเป็นศูนย์ น่าจะเป็นคำอธิบายสถานการณ์วิกฤตของแทนคุณในตอนนี้ได้ดีที่สุด!

"เหี้ยอะไรวะเนี่ย!"