บทที่ 8 ตอนที่ 6: ผีความจำเสื่อม

ตอนที่ 6: ผีความจำเสื่อม

"เหี้ยอะไรวะเนี่ย!!"

การเผชิญหน้ากับสิ่งลี้ลับที่แฝงเร้นอยู่ในร่างตุ๊กตายางพรีเมียมราคาครึ่งล้าน ดึงเสียงโหวกเหวกโวยวายจากลำคอของแทนคุณได้ไม่น้อย จากที่เคยลังเลสับสนพยายามหลอกตัวเองในคราแรก ตอนนี้ชายหนุ่มมั่นใจเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วว่าตนเองไม่ได้ฝันไปอย่างแน่นอน!

หยาดเหงื่อเม็ดโตผุดซึมขึ้นตามแนวขมับและใบหน้าคมเข้ม ทั้งที่อุณหภูมิเครื่องปรับอากาศในห้องนอนกำลังเย็นฉ่ำ ร่างกายกำยำแกร่งทื่อราวกับตกเป็นอัมพาตชั่วขณะ สมองอันชาญฉลาดตื้อตันจนยากที่จะสงบสติอารมณ์ลงได้ ความรู้สึกเยือกเย็นยะเยือกแล่นริ้วขึ้นมาพร้อมกับความตื่นตระหนก สับสน และไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเอง

"เฮ้อ... ใจเย็น ๆ ก่อนครับคุณ คือว่า..."

ทว่ายังไม่ทันที่ดวงวิญญาณในร่างซิลิโคนจะทันได้เอ่ยจนจบประโยค ชายหนุ่มร่างใหญ่ที่แน่ใจเต็มร้อยแล้วว่าสิ่งที่นั่งอยู่บนเตียงคือสิ่งเหนือธรรมชาติ ขาทั้งสองข้างพาลจะอ่อนแรงสั่นเทาจนแทบพยุงร่างเอาไว้ไม่ไหว ปากก็เอ่ยพรั่งพรูละล่ำละลักพลางกวาดมือไล่ไปในอากาศอย่างสะเปะสะปะ

"ปะ... ไปผุดไปเกิดเถอะนะครับ! เดี๋ยวผมจะทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้คุณอย่างดีเลย! จะจัดงานใหญ่โตอลังการ เลี้ยงโต๊ะจีนคนทั้งจังหวัดเลยก็ได้! ผมรวย ผมมีเงินทำบุญส่งคุณได้ทั้งชีวิต เพราะฉะนั้น... ได้โปรดอย่ามาหลอกหลอนกันเลยนะครับ!"

ชายหนุ่มพร่ำบอกพลางหลับตาปี๋ มือหนาทั้งสองข้างพนมขึ้นไหว้ปรก ๆ ด้วยความขลาดกลัวสุดขีด เดิมทีเขาก็เป็นคนกลัวเรื่องลี้ลับพวกนี้ขึ้นสมองอยู่แล้ว ยิ่งมาเจอแจ็กพอตกับเมียรักพลาสติกของตัวเองแบบนี้ พาลจะทำให้กลั้นฉี่เอาไว้ไม่อยู่เสียให้ได้

"นี่คุณ! ฟังผมอธิบายก่อนสิ!" คน (?) ในร่างตุ๊กตายางเริ่มปรับน้ำเสียงแข็งขึ้นด้วยความไม่พอใจกับท่าทีที่ทำราวกับเขาเป็นผีร้ายน่ากลัว (แม้จะเป็นความจริงก็เถอะ) ส่งผลให้บรรยากาศรอบกายที่เคยเย็นยะเยือกอยู่แล้ว กลับยิ่งดิ่งฮวบลงตามแรงอารมณ์กรุ่นโกรธของดวงวิญญาณ

"ขอร้องละครับ... ผมสัญญาว่าจะทำบุญใหญ่ส่งคุณไปแน่นอน เพราะงั้นไปที่ชอบ ๆ เถอะนะครับ" ชายหนุ่มยังคงพยายามอ้อนวอนตาปิด

"ถ้าให้ไปที่ชอบ ๆ... ผมก็ชอบที่นี่แหละ! เพราะงั้น ผมจะอยู่ตรงนี้!" ร่างโปร่งแสงในคราบอลิซซาเบธเอ่ยเสียงเรียบพลางกอดอก

"ไม่ใช่แบบนั้นครับ! คำว่าไปที่ชอบ ๆ น่ะ ผมหมายถึงให้คุณไปเกิด! ผมอยากให้คุณไปผุดไปเกิด!"

เขาว่าพลางค่อย ๆ หรี่ตาทรงเสน่ห์คู่คมขึ้นมองร่างยั่วเย้าของอลิซซาเบธ ซึ่งภายนอกดูปกติสวยงามทุกสัดส่วน หาได้มีสภาพตาหลุด แขนขาด หรือเนื้อหนังฉีกขาดชวนสยดสยองเหมือนในหนังผีทั่วไปแต่อย่างใด

"ก็ถ้ามันไปเกิดง่ายขนาดนั้นผมคงไปตั้งนานแล้วสิครับ!" ใบหน้าหวานของตุ๊กตางอง้ำแสดงความแสนงอนและเศร้าสร้อย ปากบางขยับบ่นอุบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

"งั้นก็ไปสิงที่อื่น! ออกไปจากร่างของอลิซ... เมียสุดที่รักของผมเดี๋ยวนี้นะ!" ชายหนุ่มเอ่ยปากไล่อย่างลืมตัว ทว่ากลับต้องเปลี่ยนสีหน้าเลิกลั่กทันทีเมื่อตุ๊กตาเบื้องหน้าทำท่าทีบีบน้ำตา (ที่มันไม่มีวันไหลออกมาจากดวงตาพลาสติก) อย่างน่าเวทนา

"ผมไปไหนไม่ได้หรอกครับ... ตัวเองชื่ออะไร ตายยังไงผมยังจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ... ผมเป็นผีความจำเสื่อมน่ะครับ"

คนตัวเล็กกว่าห่อไหล่ตก ดวงตากลมโตแสนเศร้าสร้อยฉายชัดผ่านนัยน์ตาของอลิซซาเบธ แววตานั้นไหวระริกราวกับมีชีวิตจริง ๆ จนแทนคุณอดไม่ได้ที่จะเผลอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นอย่างลืมตัว

"ความจำเสื่อมงั้นเหรอ?" ชายหนุ่มเลิกคิ้วสูง ความกลัวเมื่อครู่เริ่มมลายหายไปชั่วขณะ

"ใช่ครับ..." ร่างตุ๊กตายางพยักหน้ายอมรับเบา ๆ

"แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่เห็นใจหรอกนะ! ก่อนอื่นเลย... ช่วยกรุณาถอนวิญญาณออกมาจากร่างเมียของผมก่อนเถอะ ไปหาสิงอย่างอื่นแทนไป"

เมื่อเห็นท่าทีแล้วว่าผีตนนี้ไม่ได้มีเจตนาอาฆาตมาดร้าย ซ้ำยังดูขี้แงและไม่มีพิษมีภัย สัญชาตญาณความเป็นผู้นำของนักบริหารหนุ่มจึงเริ่มทำงาน แทนคุณพลิกวิกฤตกลับมาพยายามสวมบทบาทเป็นฝ่ายคุมเกมทันที

"ผมสิงอย่างอื่นไม่ได้หรอกคุณ! จะให้ไปสิงโต๊ะ สิงเก้าอี้ มันจะไปขยับเขยื้อนใช้ชีวิตสะดวกเหมือนสิงตุ๊กตายางได้ยังไงล่ะครับ? ตุ๊กตาตัวนี้มีให้พร้อมสรรพทุกอย่างเลย ทั้งแขนขา... ทั้งหน้าอก... แถมยังมีช่องทาง... อึก..." พูดมาถึงตรงนี้ ใบหน้าพลาสติกที่เคยเรียบเฉยกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ พลังวิญญาณสามารถสะท้อนอารมณ์เขินอายผ่านสรีระของตุ๊กตายางได้อย่างน่าอัศจรรย์

"งั้นก็ไปสิงคนอื่นสิ! อย่ามาจับจองหรือยุ่งเกี่ยวกับผมและเมียของผมเลย!" ชายหนุ่มยังคงไม่ยอมแพ้ในการขับไล่สิ่งแปลกปลอมออกจากของรัก

"สิงคนอื่นก็โดนพวกหมอผีคอยไล่ปัดเป่าน่ะสิครับ... มันเจ็บมากเลยนะคุณ เวลาโดนอาคมกระชากวิญญาณออกจากร่างหยาบน่ะ" ผีน้อยเอ่ยด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยอีกครา

"วิญญาณ... เจ็บปวดได้ด้วยเหรอ?" แทนคุณเอ่ยถามพลางจ้องเขม็งต้องการคำตอบ ความกลัวอันตรธานหายไปจนหมดสิ้นแล้วในยามนี้

"เจ็บสิครับ! ถ้าฝั่งคนที่กระทำเขามีคาถาอาคมแกร่งกล้า... แต่ถ้าเป็นคนธรรมดาไร้วิชาแบบคุณ ตีให้ตายผมก็ไม่เจ็บหรอกครับ... อ้อ แต่ถ้าคุณตีผ่านร่างตุ๊กตายางอันเนี้ย... ผมรู้สึกเจ็บนะ ซึ่งผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม... แต่ว่า... ผมรู้สึกวาบหวามเสียวซ่านมากเลยนะ เวลาที่คุณสอดแทรกแกนกายเข้ามาในตัว... เพราะงั้น... เรามาต่อกันเถอะครับ!"

พูดจบ ร่างอลิซซาเบธก็คลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตากลมโตพราวระยับ พลางทำท่าจะโผกระโจนเข้าใส่ร่างสูง จนแทนคุณสะดุ้งสุดตัว กระโดดแผล็วถอยกรูดไปจนมุมห้องทันที!

"ยะ... อย่าเข้ามานะ!" ชายหนุ่มยื่นมือออกไปกันท่าสุดชีวิต

"อะไรกันครับคุณ? ปกติคุณออกจะชอบไม่ใช่เหรอ... เวลาที่เมียสุดที่รักของคุณช่วยขมิบตอดรัดถี่ ๆ ครางเสียงหวานดังลั่นห้อง หรือคอยลูบไล้เล้าโลมขยับเอวสู้มือคุณได้น่ะ..."

"..."

แทนคุณถึงกับพูดไม่ออก ใบหน้าหล่อเหลาร้อนผ่าวจนทำตัวไม่ถูกเมื่อโดนผีขี้เล่นไล่ต้อนจนมุมด้วยประโยคแสนทะล้น!