บทที่ 67 เรียกชื่อดังๆ

"มะ ไม่ไหวหรอกค่ะ"

"หืมมม"

สายตาอ่อนโยนเอียงตัวมองผมเชิงขอร้อง แม้ความต้องการผมจะสูงลิ่วแต่แน่นอนว่าจำใจต้องหยุดแค่นั้น

ภายในห้องไฟสว่าง ตัวเล็กนั่งถ่างขาตามคำสั่ง ผมเพียงเพื่อจะใส่ยาให้เท่านั้น

กลีบอูมบึนแดงคงเพราะโดนกระหน่ำความรุนแรงจากท่อนลำแกร่งที่ใหญ่มาก

อ๊าาา~

ยาที่เป็นคล้ายน้ำใสสัมผัสจุด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ