บทที่ 10 ปาฏิหาริย์
ทั้งสองเดินออกมาที่โถงทางเดินแคบๆ หน้าห้อง พลอยนภัสเล่าความจริงทุกอย่างให้ปรเมศวร์ฟังอย่างไม่ปิดบัง ทั้งเรื่องหนี้สินของครอบครัว และความร้ายกาจของเสี่ยชัชที่จ้องจะเอาตัวเธอไปครอบครอง เมื่อไม่ได้ตัวเธอ มันจึงเปลี่ยนมาใช้เพชรเป็นเครื่องมือ
“ฉันมั่นใจว่าเสี่ยชัชอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ค่ะ!”
“ถ้างั้นทำไมเพชรถึงไม่ยอมพูดล่ะ ว่าเป็นของเสี่ยชัช?” ปรเมศวร์ถามพลางขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
“คุณพอจะช่วยเรื่องนี้ได้ไหมคะ... ฉันสงสารน้อง ไม่อยากให้เพชรต้องเสียอนาคตไปทั้งที่ยังเด็กขนาดนี้”
ภาพของน้องชายที่หน้าซีดเผือดเหมือนขี้เถ้าและหยาดน้ำตาที่ร่วงรินยังคงติดอยู่ในใจเธอ พลอยนภัสอ้อนวอนเขาผ่านสายตา
“ฉันจะลองยื่นประกันตัวดู... แต่ไม่รับรองนะว่าทางตำรวจจะยอมไหม”
“ขอบคุณค่ะ...”
“แต่เรื่องโทษจะหนักหรือเบาแค่ไหน เราต้องไปสู้กันที่ชั้นศาล” ปรเมศวร์ก้มลงมองหญิงสาวตรงหน้า เขาคิดว่าเรื่องนี้คงไม่ยากเกินไปนัก เพราะเพชรยังเป็นเยาวชน หากพิสูจน์ได้ว่าถูกบังคับ โทษย่อมเบาลงตามลำดับ
“หนูนา หลานสาวของฉัน... ก็เสียทั้งพ่อและแม่ไปตั้งแต่ยังเด็กเหมือนกัน” ปรเมศวร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า แสดงถึงความหนักใจที่ซ่อนอยู่ลึกๆ
“มันไม่ยุติธรรมเลยที่เด็กคนหนึ่งต้องมาเจอเรื่องแบบนี้... แต่มันก็เกิดขึ้นไปแล้ว”
“ถ้าสิ่งที่คุณพูด หมายถึงอยากให้ฉันไปช่วยสอนพิเศษหลานคุณ... ฉันตกลงค่ะ ฉันจะช่วยสอนหนูนาอย่างดีที่สุดเลย”
“ขอบคุณนะพลอย...”
“แต่ในทางกลับกัน... ถ้าคุณเองก็พอจะทำอะไรบางอย่างได้ เพื่อเปลี่ยนเรื่องที่ไม่ถูกต้องให้มันยุติธรรมขึ้นมา...” หญิงสาวทิ้งท้ายเป็นปริศนา แววตาที่จ้องมองเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
“ฉันทำขนาดนั้นไม่ได้หรอกพลอย” เขาเลี่ยงที่จะสบตาเธอตรงๆ
“คุณทำได้ค่ะ!” พลอยนภัสถลาเข้าไปคว้าแขนเขาทั้งสองข้าง แววตาของเธอสั่นระริกขณะเว้าวอน
“ได้โปรดเถอะค่ะคุณเมศวร์ ช่วยฉัน... ช่วยเพชรด้วย คืนอิสรภาพให้น้องชายฉันเถอะนะ”
“เธอกำลังขอปาฏิหาริย์จากฉันอยู่นะพลอย” เด็กสาวบีบแขนเขาแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าที่พึ่งสุดท้ายจะหลุดลอยไป
“ถ้าอย่างนั้น... คุณก็ช่วยมอบปาฏิหาริย์นั้นให้ฉันทีสิคะ ถ้าจะมีใครสักคนในโลกนี้ที่ทำเรื่องเหลือเชื่อแบบนั้นได้ คนคนนั้นต้องเป็นคุณ... เพราะที่ผ่านมา คุณทำได้ทุกอย่างมาตลอดไม่ใช่เหรอคะ”
ปรเมศวร์ก้มมองใบหน้าสวยล้ำของหญิงสาวที่เขาเคยรักและยังคงรักอยู่ แก้มที่เคยซีดกลับมามีสีระเรื่อ ริมฝีปากสีกุหลาบที่สั่นระริกยามขอความเห็นใจ และดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยศรัทธาอันแรงกล้าที่มีต่อเขา มันทำให้เขารู้สึกหายใจไม่ออก... ไฟแห่งความศรัทธาในดวงตาเธอทำให้เขารู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอกอย่างประหลาด
ตลอดสามปีที่อยู่กับนิรนาท เขาไม่เคยได้รับสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความไว้วางใจและเชื่อมั่นเช่นนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียว
“ฉันจะพยายามอย่างสุดความสามารถ” เขาเอ่ยรับคำ สมองเริ่มประมวลผลถึงเครือข่ายอำนาจที่เขามี แม้จะเป็นเรื่องละเอียดอ่อน แต่ด้วยเส้นสายของเขา การต่อสายหาผู้ใหญ่เพียงไม่กี่คนอาจทำให้เรื่องนี้เปลี่ยนไปได้ทันที
“ถ้าอย่างนั้น... จัดการเลยได้ไหมคะ?” เธอถามอย่างร้อนใจ
“มันอาจจะเกินอำนาจที่ฉันมีไปสักหน่อย...” ปรเมศวร์ตอบเลี่ยงๆ แฝงไว้ด้วยเล่ห์กลบางอย่างที่ซ่อนไว้ภายใต้ท่าทางสุขุม เขาเพิ่งตระหนักในวินาทีนี้เองว่า ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่เด็กสาวที่ไร้เดียงสาหรืออ่อนแออย่างที่เคยเป็น... แต่พลอยนภัสในตอนนี้เธอพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องคนที่เธอรัก และเขาก็พร้อมจะก้าวเข้าสู่สนามรบนี้ไปพร้อมกับเธอ เพื่อพิสูจน์ว่าปาฏิหาริย์ที่เธอขอนั้น... เขาสร้างมันให้เธอได้จริง!
